ตอนที่ 75 : การรับสมัครพนักงาน

ตอนที่ 75 : การรับสมัครพนักงาน

“คุณลุงคะ ไปที่หวั้นต๋ากว่างฉ่างข้างหน้านะคะ”

ในอีกด้านหนึ่ง หลินหวั่นเอ๋อร์ก็ตั้งใจจะพาน้องสาวและทุกคนไปทานข้าวที่หวั้นต๋ากว่างฉ่าง เพราะที่นั่นมีร้านอาหารให้เลือกค่อนข้างเยอะและหลากหลาย

เมื่อไปถึงจุดหมาย หลินหวั่นเอ๋อร์ก็เอ่ยถามความเห็นของทุกคนก่อน “พวกเราไปทานอาหารเสฉวนกันดีไหมคะ? ทุกคนทานเผ็ดกันได้หรือเปล่าคะ?”

หลินอวี่หานและเพื่อนๆ ต่างก็บอกว่าไม่เป็นไร เพราะพวกเขาต่างก็เป็นอดีตทหารกันทั้งนั้น ขอแค่ทานแล้วอิ่มมันก็พอแล้ว ส่วนเรื่องประเภทของอาหารนั้นพวกเขาไม่เกี่ยงเลยสักนิด

ฉู่หลิงเองก็เอ่ยยิ้มๆ ว่า “แล้วแต่เธอเลย”

หลินหวั่นเอ๋อร์จึงเลือกร้านอาหารเสฉวนที่ดูดีร้านหนึ่ง หลังจากทุกคนนั่งลงเรียบร้อยแล้ว หลินหวั่นเอ๋อร์ก็ยื่นเมนูส่งให้ทุกคนพลางเอ่ยว่า

“พวกคุณสั่งกันก่อนเลยค่ะ ลองดูนะคะว่ามีอะไรที่ชอบกินกันบ้าง”

“คุณสั่งได้เลยครับ พวกเรากินอะไรก็ได้จริงๆ ครับ”

หลินอวี่หานและคนอื่นๆ ต่างก็พากันปฏิเสธทันที การจะมาทานข้าวโดยให้ผู้หญิงเป็นคนเลี้ยงแบบนี้ พวกเขาก็รู้สึกขัดเขินมากพออยู่แล้ว

หลินหวั่นเอ๋อร์เห็นแบบนั้นเธอก็ไม่ได้ขัดข้อง เธอจัดการสั่งเมนูแนะนำของร้านมาเต็มโต๊ะทันที ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเมนูที่คุ้นหูคุ้นตากันเป็นอย่างดีทั้งนั้น

อาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟทีละจาน เนื่องจากทุกคนเริ่มจะหิวกันแล้ว พวกเขาจึงพากันลงมือทานกันอย่างเอร็ดอร่อย

โดยเฉพาะหลินอวี่หานและเพื่อนๆ ของเขา ที่ดูเหมือนจะหิวโซกันมากจริงๆ

ภายในร้านอาหารเสฉวนมีกลิ่นที่ค่อนข้างฉุนและแรงมากอยู่แล้ว ประกอบกับระบบระบายอากาศของร้านที่ดูเหมือนจะมีปัญหา ฉู่หลิงจึงรู้สึกแสบจมูกจนไม่ค่อยสบายตัวนัก

เขาจึงหาข้ออ้างเพื่อเดินออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกร้าน

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าเพียงแค่แวบเดียว หลินอวี่หานก็เดินตามเขาออกมาด้วย

เขาตรงดิ่งเข้ามาหาฉู่หลิงพลางลอบมองสำรวจไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ แล้ว เขาจึงเอ่ยถามขึ้นว่า “ผู้มีพระคุณครับ คุณมาจากสำนักเร้นลับไหนงั้นเหรอครับ?”

ฉู่หลิง : “.......”

????

มาจากสำนักเร้นลับไหนงั้นเหรอ?

หมายความว่ายังไงกัน?

หลินอวี่หานมองดูท่าทางที่ดูตกตะลึงของฉู่หลิง เขาก็คิดไปเองว่าตัวเองคงจะเดาถูกเข้าให้แล้ว จึงเอ่ยว่า “ผมเข้าใจครับ เรื่องแบบนี้คงไม่สามารถบอกกับคนนอกได้อย่างสุ่มสี่สุมห้า ผมนี่ก็เสียมารยาทจริงๆ”

ฉู่หลิง : “.......”

????

เดี๋ยวๆ สรุปคือนายกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย?

ฉู่หลิงจ้องมองหลินอวี่หานด้วยสายตาที่จริงจัง และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ฉันไม่รู้เรื่องที่นายพูดจริงๆ”

“คุณไม่รู้จริงๆ เหรอครับ?” หลินอวี่หานได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับอึ้งไป “ถ้าอย่างนั้น พละกำลังที่มหาศาลกับทักษะความสามารถขนาดนั้นของคุณ ไม่ได้มาจากสำนักเร้นลับหรอกเหรอครับ?”

ฉู่หลิงส่ายหน้าเบาๆ เรื่องสำนักเร้นลับอะไรนั่นเขาไม่รู้เรื่องจริงๆ

แต่ทว่าเขากลับรู้สึกสนใจในหัวข้อนี้ขึ้นมา จึงหันไปถามหลินอวี่หานว่า “ที่นายพูดถึงสำนักเร้นลับนี่มันคือยังไงเหรอ? ทำไมถึงคิดว่าฉันเป็นคนจากสำนักเร้นลับล่ะ?”

หลินอวี่หานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาจ้องมองฉู่หลิงเขม็ง ในที่สุดก็ดูเหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ เขาจึงเอ่ยว่า “ช่างเถอะ ยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นความลับหรือเรื่องเสียหายอะไรอยู่แล้ว”

หลินอวี่หานหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งเพื่อเรียบเรียงคำพูด ก่อนจะเริ่มเปิดปากเล่าว่า “ในวันนั้นผมเห็นคุณใช้แรงมหาศาลยกรถบัสขึ้นมาได้ ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็เริ่มสงสัยแล้วว่าคุณน่าจะมาจากสำนักเร้นลับไหนสักแห่ง ประกอบกับวันนี้พอได้เห็นทักษะการต่อสู้และพละกำลังที่มหาศาลขนาดนั้นอีก มันก็ยิ่งทำให้ผมมั่นใจมากขึ้นไปอีก แต่ผมก็ไม่คิดเลยว่าคุณจะไม่รู้จักสำนักเร้นลับจริงๆ”

ฉู่หลิงขมวดคิ้วมุ่น “คำว่าสำนักเร้นลับที่นายพูดถึง มันหมายความว่ายังไงกันแน่”

“คุณเองก็คงรู้อยู่แล้วว่าผมเป็นทหารผ่านศึกใช่ไหมครับ?” หลินอวี่หานเรียบเรียงคำพูดแล้วเล่าต่อว่า “ตอนที่พวกเราอยู่ในกรมทหาร จะมีการแข่งขันการต่อสู้กัน ในตอนนั้นกองร้อยของพวกเรามียอดฝีมืออยู่หลายคน และผมก็เป็นหนึ่งในนั้น ตอนนั้นผมค่อนข้างจะทะนงในความสามารถของตัวเองและลำพองใจอยู่ไม่น้อย จนกระทั่งผมได้ไปเจอกับคนกลุ่มนั้นเข้า”

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ในดวงตาของหลินอวี่หานก็ฉายแววของความไม่ยินยอม ความสั่นสะท้านและความหวาดกลัวออกมาอย่างชัดเจน

เมื่อมองดูท่าทางของเขา ฉู่หลิงก็หรี่ตาลงและรอฟังหลินอวี่หานเล่าต่อไปด้วยความตั้งใจ

หลินอวี่หานหยุดนิ่งไปนานมาก จนกระทั่งอารมณ์ของเขาเริ่มสงบลง เขาถึงได้ค่อยๆ เอ่ยปากเล่าต่อว่า “ในการแข่งขันรอบรองชนะเลิศ ผมได้เจอกับคู่ต่อสู้คนหนึ่ง อีกฝ่ายมีน้ำหนักตัวแค่เพียงแค่ 2 ใน 3 ของผมเท่านั้น ในสายตาของผมในตอนนั้นอีกฝ่ายดูอ่อนแอและบอบบางมาก แต่ทว่า มือทั้งสองข้างของเขากลับแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก แค่ถูกเขาบีบแขนไว้เฉยๆ ผมก็รู้สึกเหมือนกระดูกของผมกำลังจะแตกละเอียดเลยครับ!”

ความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูกแบบนั้น รวมไปถึงเสียงกระดูกที่กำลังจะแตกหักที่ดังแว่วอยู่ที่ข้างหูคือฝันร้ายที่ยังคงตามหลอกหลอนหลินอวี่หานมาจนถึงทุกวันนี้

ไม่เพียงเท่านั้น หลินอวี่หานที่อุตส่าห์หาโอกาสโจมตีเข้าที่ร่างกายของอีกฝ่ายได้สำเร็จแล้ว แต่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนการชกเข้าที่แท่งโลหะจนมือของเขาแทบจะหักแทน

หลินอวี่หานในตอนนี้นึกย้อนกลับไป ก็ยังคงรู้สึกหวาดกลัวไม่หายพลางเอ่ยว่า “ผมรู้สึกว่า พวกเขาเหมือนมีวิชาระฆังทองคุ้มกายเหมือนในนิยายเลยล่ะครับ ร่างกายของพวกเขาถูกฝึกฝนจนแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า การโจมตีธรรมดาๆ ไม่ได้ผลกับพวกเขาเลยแม้แต่น้อยครับ”

ไม่เพียงแต่จะไม่ได้ผลเท่านั้น แต่มันกลับทำให้ตัวของเขาเองต้องเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสด้วย จนไม่กล้าที่จะลงมือหนักๆ อีก

ทว่าคนเหล่านั้นกลับยิ่งสู้ก็ยิ่งดุดัน ราวกับว่าร่างกายของพวกเขามีอาวุธติดตัวมาด้วย การถูกชกเข้าเพียงหมัดเดียว ก็ให้ความรู้สึกเหมือนถูกกระหน่ำตีด้วยกระบองเหล็กอย่างไรอย่างนั้น

เขากัดฟันทนสู้ต่อไปได้ไม่นาน แต่การถูกรุมกระหน่ำตีอยู่ฝ่ายเดียวแบบนั้น ผลลัพธ์ก็ย่อมถูกกำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว

สุดท้ายหลินอวี่หานก็แพ้การแข่งขัน เขาแบกพาร่างกายที่เจ็บปวดจนชาหนึบของตัวเองเดินเข้าไปถามผู้บังคับกองร้อยด้วยความไม่ยินยอม ว่าคนเหล่านั้นเป็นใครกันแน่

ในตอนแรกผู้บังคับกองร้อยก็ไม่เต็มใจที่จะเล่ารายละเอียดให้ฟังมากนัก เพียงแต่บอกให้เขายอมรับความจริงเรื่องความพ่ายแพ้และรักษาตัวให้ดี

แต่สุดท้ายเพราะความดื้อรั้นของเขาที่เฝ้าถามไม่เลิกรา ผู้บังคับกองร้อยจึงจำยอมบอกข้อมูลออกมาเล็กน้อย

ผู้บังคับกองร้อยบอกกับเขาว่า คนเหล่านั้นมาจากสำนักเร้นลับ

พวกเขาได้รับการฝึกฝนแบบนรกแตกมาตั้งแต่เด็ก มีการเปิดกระดูกสันหลังมังกร และแต่ละคนก็มีพละกำลังมหาศาล ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปอย่างพวกเราจะต่อกรด้วยได้

ส่วนข้อมูลที่ลึกไปกว่านั้น แม้แต่ผู้บังคับกองร้อยเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน

เขารู้เพียงแค่ว่าคนกลุ่มนี้ไม่เพียงแต่จะมีฝีมือที่เหนือชั้น แต่ยังมีความลึกลับซับซ้อนอย่างยิ่ง การจะรู้ข้อมูลเพียงเท่านี้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ยากมากแล้ว

หลินอวี่หานเล่ามาถึงตรงนี้ ก็หลุดขำออกมาอย่างขมขื่นพลางเอ่ยว่า “ภายหลังผู้บังคับกองร้อยยังได้เตือนผมอีกว่า ห้ามแอบไปสืบเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสำนักเร้นลับด้วยตัวเองเด็ดขาด คุณลองคิดดูสิครับ ทหารตัวเล็กๆ อย่างผม จะไปมีปัญญาที่ไหนไปสืบเรื่องระดับนั้นได้?”

เรื่องราวนี้ถูกฝังลึกอยู่ในใจของหลินอวี่หานมาโดยตลอด ถ้าหากไม่ใช่เพราะได้เห็นฉู่หลิงมีฝีมือที่น่าเกรงขามจนเหนือกว่าคนทั่วไปแบบนี้ เกรงว่าเขาคงจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับไปตลอดชีวิตแน่นอน

หลังจากฟังคำบอกเล่าของหลินอวี่หานจบ ฉู่หลิงก็ขมวดคิ้วมุ่นพลางครุ่นคิดตามไปด้วย

เพราะอย่างไรเสียแต้มสมรรถภาพร่างกายของหลินอวี่หานก็สูงถึง 500 แต้มซึ่งนับว่าเหนือกว่าคนวัยผู้ใหญ่ปกติไปมากแล้ว

แต่ทว่าคนกลุ่มนั้นกลับทำให้เขาสู้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แล้วแต้มสมรรถภาพร่างกายของคนพวกนั้นจะต้องสูงขนาดไหนกัน?

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉู่หลิงได้ยินเรื่องแบบนี้ เขาจึงรู้สึกสนใจขึ้นมาไม่น้อย

เขาจึงเอ่ยถามซ้ำอีกสองสามประโยค แต่หลินอวี่หานก็ไม่สามารถให้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมแก่เขาได้อีก เพราะสิ่งที่เขารู้เขาก็ได้เล่าออกมาจนหมดสิ้นแล้ว

ฉู่หลิงพยักหน้าเห็นด้วย และไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรต่อ

“บ่ายนี้พวกนายไม่ต้องกลับไปทำงานกันเหรอ? มายื่นมือเข้าช่วยเหลือคนอื่นแบบนี้ จะไม่ทำให้เสียงานเสียการกันเหรอ?” ฉู่หลิงแสร้งถามขึ้นมาเหมือนไม่ใส่ใจ

หลินอวี่หานที่ได้ยินคำถามของฉู่หลิง ก็มีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความขมขื่นพลางเอ่ยว่า “พวกเราจะไปมีงานทำได้ยังไงกันล่ะครับ ที่วันนี้พวกเราออกมาข้างนอก ก็เพื่อตั้งใจจะมาหางานทำกันน่ะครับ เพราะญาติพี่น้องของพวกเราตอนนี้ยังต้องนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ซึ่งต้องใช้เงินค่ารักษาพยาบาลจำนวนมาก เพียงไม่กี่วันมานี้ เงินตั้งตัวที่ได้มาจากการออกจากกรมก็ถูกใช้ไปเกือบหมดแล้วล่ะครับ”

เมื่อนึกถึงอนาคตที่ยังดูมืดมน หลินอวี่หานก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในตอนนี้งานก็ไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ เสียด้วย

พอคิดได้ดังนั้น ภายในใจของหลินอวี่หานก็ยิ่งรู้สึกขมขื่นมากขึ้นไปอีก

ฉู่หลิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเป็นประกายขึ้นมา และถามย้ำไปว่า “ปกติแล้วทหารที่ปลดประจำการออกมา ไม่ใช่ว่าจะมีการจัดสรรงานไว้ให้ทำแล้วหรอกเหรอ? ทำไมพวกนายถึงไม่มีงานล่ะ?”

หลินอวี่หานที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำสีหน้าเคร่งขรึมพลางพูดว่า “ก่อนที่พวกเราจะปลดประจำการ พวกเราก็มีสิทธิ์เลือกได้อย่างอิสระครับ ถ้าหากเลือกรับงานที่จัดสรรให้ เงินตั้งตัวที่จะได้รับก็จะลดน้อยลงไปหน่อย แต่ถ้าหากไม่เลือกรับงานที่จัดสรรไว้ให้ เงินตั้งตัวที่จะได้รับก็จะเพิ่มขึ้นอีกนิดครับ”

ตอนนั้นเขาและกลุ่มพี่น้องได้ปรึกษากันและเห็นว่าพ่อแม่ที่บ้านยังอายุน้อยและแข็งแรงกันอยู่ สู้รับเงินก้อนมาไว้ในมือน่าจะดีกว่า จะได้เอาไปทำธุรกิจส่วนตัวอะไรได้บ้าง

หรือไม่ก็เอาไปซื้อบ้านเพื่อเตรียมแต่งงาน จะได้ลงหลักปักฐานให้มั่นคงเสียที

แต่น่าเสียดายที่เรื่องราวมันไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ ในวันที่พวกเขาปลดประจำการกลับมา พวกเขาดันไปประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่แสนจะโหดร้ายขนาดนั้นเข้า การที่สามารถรักษาชีวิตของคนในครอบครัวไว้ได้ก็นับว่าโชคดีมหาศาลแล้ว

“เรื่องความรับผิดชอบของอุบัติเหตุในวันนั้นล่ะ สรุปออกมายังไงบ้าง? มีการตัดสินยังไงไปแล้วบ้าง?” ฉู่หลิงถามต่อ

หลินอวี่หานส่ายหน้าเบาๆ พลางพูดว่า “คนขับรถบรรทุกดินเสียชีวิตในที่เกิดเหตุครับ ประกันภัยของรถก็ได้จ่ายชดเชยมาส่วนหนึ่งแล้วครับ แต่มันก็ยังเป็นเหมือนหยดน้ำในกองเพลิงเมื่อเทียบกับค่ารักษาพยาบาล ในเมื่อครอบครัวยังต้องนอนอยู่ที่โรงพยาบาล และตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการรักษา พวกเราจะมัวมานั่งรอกันเฉยๆ ไม่ได้หรอกครับ พวกเราเลยต้องควักเงินตัวเองออกมาจ่ายไปก่อนเพื่อให้การรักษาดำเนินต่อไป”

ไม่ว่าค่าใช้จ่ายส่วนนี้จะสามารถเบิกเงินคืนได้หรือไม่ หรือจะมีใครเป็นคนรับผิดชอบหรือไม่ แต่พวกเขาก็ทิ้งคนในครอบครัวไว้เฉยๆ ไม่ได้หรอกจริงไหม?

เมื่อได้ยินหลินอวี่หานพูดเช่นนั้น ฉู่หลิงก็พยักหน้าเบาๆ และความประทับใจในตัวตนของหลินอวี่หานก็เพิ่มมากขึ้นอีกส่วนหนึ่ง

คนกตัญญูขนาดนี้ หาได้ยากจริงๆ

ฉู่หลิงจ้องมองหลินอวี่หานแล้วพูดว่า “เอาอย่างนี้ไหม ฉันจะให้เงินพวกนายเดือนละ 50,000 หยวน พวกนายแค่มาช่วยฉันทำงานก็พอ”

50,000 หยวน?!!!

หลินอวี่หานตกใจจนแทบจะทนไม่ไหว และแทบไม่เชื่อหูตัวเองเลย

เขารีบโบกมือปฏิเสธพัลวันพลางพูดว่า “นี่... ผู้มีพระคุณครับ ห้าหมื่นมันเยอะเกินไปแล้วนะครับ อีกอย่างคุณก็เป็นผู้มีพระคุณของพวกเราด้วย การที่พวกเราจะไปช่วยคุณทำงาน มันก็เป็นสิ่งที่พวกเราควรจะทำอยู่แล้วครับ ตอนนี้ยังจะมาให้เงินอีก...”

หลินอวี่หานยังคงตั้งใจจะพูดปฏิเสธต่อ แต่ฉู่หลิงกลับโบกมือห้ามไว้เสียก่อน “มีที่ไหนกัน ที่ลูกน้องมาช่วยงานแล้วเจ้านายมากดราคาค่าจ้างแบบนี้?”

ฉู่หลิงเอ่ยหยอกล้อออกมาประโยคหนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นว่า “เอาล่ะ เลิกเรียกฉันว่าเจ้านายเถอะ ฉันว่าอายุของฉันก็น่าจะไล่เลี่ยกันกับพวกนายนั่นแหละ หรืออาจจะแก่กว่าพวกนายแค่นิตหน่อยเท่านั้น พวกนายก็เรียกฉันว่าพี่หลิงก็น่าจะพอแล้ว ส่วนเรื่องเงินไม่ต้องพูดถึงอีกแล้วนะ ตอนบ่ายพวกนายมาช่วยฉันหน่อยก็แล้วกัน แล้วก็ช่วยเอาข่าวนี้ไปบอกกับเพื่อนของนายด้วย ใครที่เต็มใจจะมาฉันก็ยินดีต้อนรับ ส่วนใครที่ไม่เต็มใจจะมาฉันก็เข้าใจ”

เมื่อได้ยินฉู่หลิงพูดเช่นนั้น หลินอวี่หานก็มีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจทันที “พี่หลิงครับ พี่พูดอะไรแบบนั้นกันล่ะครับ! การที่พี่ให้เกียรติพวกเราขนาดนี้ พวกเราย่อมต้องน้อมรับไว้ด้วยความเต็มใจอยู่แล้วครับ ตกลงครับ ตอนบ่ายผมจะรีบไปจัดการรวบรวมคนให้พี่เองครับ”

สำหรับทุกคนแล้ว นี่ถือว่าเป็นข่าวดีที่ยิ่งใหญ่มากจริงๆ

หากสามารถมาทำงานกับฉู่หลิงได้ ไม่เพียงแต่อนาคตของพวกเขาจะมั่นคงขึ้นมากเท่านั้น แม้แต่เรื่องค่ารักษาพยาบาลของคนในครอบครัว ก็จะไม่ต้องมานั่งกังวลอีกต่อไปแล้ว

ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าคนในครอบครัวจะเสียโอกาสในการรักษาเพราะไม่มีเงินจ่ายหรือไม่ แต่พวกเขายังจะได้รับการรักษาจนกว่าจะหายดีเลยด้วยซ้ำ!

หลินอวี่หานยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น เขาจึงรีบขอตัวไปหากลุ่มเพื่อนร่วมรบคนอื่นๆ เพื่อบอกข่าวนี้ทันที

ในตอนนั้นหลินหวั่นเอ๋อร์ก็จัดการจ่ายเงินค่าอาหารเสร็จเรียบร้อยและเดินออกมาจากร้านพอดี ทันทีที่เธอเห็นฉู่หลิงใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความยินดีและเอ่ยว่า “พี่หลิงคะ ถ้าพี่พอจะมีเวลาว่างล่ะก็ แวะไปทานน้ำที่บ้านฉันสักแก้วไหมคะ?”

ฉู่หลิงยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากพูด หลินชินเอ๋อร์ก็มุดเข้าสู่อ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่นของฉู่หลิงเรียบร้อยแล้ว

ฉู่หลิงสัมผัสได้ว่า ร่างกายของเด็กหญิงตัวน้อยยังคงสั่นเทาอยู่เล็กน้อย ราวกับว่าความหวาดกลัวที่ได้รับเมื่อครู่ยังไม่จางหายไป

เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้ ทำให้ฉู่หลิงรู้สึกสงสารจับใจ ตัวแค่นี้แต่กลับต้องมาเจอเรื่องที่น่าตกใจขนาดนี้ น่าสงสารจริงๆ

หลินชินเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมาจ้องมองใบหน้าที่แสนจะหล่อเหลาของฉู่หลิงพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ใสซื่อน่ารักว่า “พี่ชายฉู่หลิงคะ พี่ไปส่งพวกหนูที่บ้านด้วยกันได้ไหมคะ? กอดของพี่ชายอุ่นมากเลยค่ะ พี่อยู่เป็นเพื่อนชินเอ๋อร์ด้วยนะคะ ได้ไหมคะ!”

เสียงที่แสนจะออดอ้อนนี้ ทำให้หัวใจของฉู่หลิงแทบจะละลายไปหมดแล้ว

เขาเอื้อมมือไปบีบแก้มของหลินชินเอ๋อร์เบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า “ได้ๆๆ ตัวแค่นี้ก็รู้จักออดอ้อนกันขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย แล้วโตขึ้นจะเป็นยังไงกันล่ะเนี่ย?”