ตอนที่ 1 ผู้สืบทอดสวนสัตว์ กลายเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักอสูร?

ตอนที่ 1 ผู้สืบทอดสวนสัตว์ กลายเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักอสูร?

โลกคู่ขนาน

ภายในห้องบริหารสวนสัตว์ฉางอัน

“เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะเก็บของแล้วพาเถาเถาออกไปเดี๋ยวนี้”

“ขอบคุณตระกูลเฉาที่ดูแลฉันกับลูกมาตลอดหลายปีนะคะ”

หญิงสาวสวยรูปร่างเย้ายวนลุกขึ้นยืน ก่อนโค้งคำนับให้เฉาเฉิงอย่างลึกซึ้ง

เฉาเฉิงนั่งกุมขมับอยู่บนโซฟา

ผู้หญิงตรงหน้าคือพนักงานเพียงคนเดียวที่ยังเหลืออยู่ในสวนสัตว์ของเขา

เมื่อสิบนาทีก่อน…

เฉาเฉิงเพิ่งทะลุมิติมายังโลกนี้

ตอนที่เขาฟื้นขึ้นมา ก็พบศพที่หน้าตาเหมือนตัวเองทุกอย่างนอนอยู่ข้างๆ พร้อมขวดยานอนหลับที่กระจัดกระจายเต็มพื้น

ก่อนที่ศพนั้นจะสลายกลายเป็นละอองแสง แล้วหลอมรวมเข้าสู่สมองของเขา

พร้อมกับความทรงจำจำนวนมหาศาล

จากความทรงจำเหล่านั้น เขาพบว่าผู้ตายก็ชื่อ “เฉาเฉิง” เช่นกัน

พูดง่ายๆ ก็คือ เป็นตัวเขาในโลกคู่ขนาน

เจ้าของร่างเดิมเป็นเด็กกำพร้า ได้รับมรดกเป็นสวนสัตว์เก่าโทรมแห่งหนึ่ง พร้อมหนี้สินมหาศาลนับสิบล้านหยวน

ก่อนหน้านี้เขาเคยให้คนประเมินราคาเอาไว้

หากขายทั้งที่ดินพร้อมใบอนุญาตทั้งหมดแบบเหมารวม จะมีมูลค่าราวสี่ล้านหยวน

แต่ก็ยังใช้หนี้ได้เพียงส่วนน้อยจากหนี้ทั้งหมดสิบสี่ล้านเท่านั้น

เด็กหนุ่มที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย จะไปแบกรับแรงกดดันขนาดนั้นได้อย่างไร?

เมื่อวานนี้ ญาติหลายคนที่ปกติแทบไม่เคยติดต่อกัน จู่ๆ ก็โผล่มาหา

บอกว่าพวกเขาหาคนซื้อสวนสัตว์ได้แล้ว และเดี๋ยวจะพามาคุยรายละเอียด

เฉาเฉิงคนเดิมจึงจำใจแจ้งพนักงานเพียงคนเดียวของสวนสัตว์ ว่าสวนสัตว์กำลังจะถูกขาย

หญิงสาวคนนี้ชื่อ “ลั่วจิ่น”

เธอเป็นคนดูแลสัตว์ในสวนสัตว์ อาศัยอยู่ที่นี่พร้อมลูกสาวชื่อ “เถาเถา”

ได้ยินว่าพ่อแม่ของเฉาเฉิงเคยช่วยเหลือเธอไว้

อีกทั้งตอนนั้นแม่ลูกคู่นี้ก็ไม่มีที่ไป จึงอาศัยอยู่ในสวนสัตว์ กินอยู่ที่นี่ ทำงานหนักโดยไม่เคยบ่น

ตอนที่พ่อแม่ของเฉาเฉิงประสบปัญหา พนักงานคนอื่นต่างลาออกกันหมด

มีเพียงเธอที่ยังอยู่

หลังจากพ่อแม่ของเขาเสียชีวิต

เธอก็ช่วยจัดการส่งสัตว์ขนาดใหญ่ไปยังสวนสัตว์อื่น เหลือไว้เพียงสัตว์ตัวเล็กที่ยังดูแลได้

ก่อนปิดสวนสัตว์ รอให้เฉาเฉิงเข้ามารับช่วงต่อ

เฉาเฉิงถอนหายใจเบาๆ

“หวังว่าคุณจะไม่โทษผมนะ”

“ผมไม่มีทางเลือกจริงๆ”

ตอนนี้ในกระเป๋าเขาเหลือเงินแค่แปดร้อยหยวน

อีกไม่นานคงไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวกิน

เงินเดือนที่ค้างพนักงานก็ยังจ่ายไม่ครบ

ลั่วจิ่นเงียบไปครู่หนึ่ง

เธอเองก็ไม่อยากจากที่นี่ไปเช่นกัน

แต่ก็เข้าใจเฉาเฉิงดี

หนี้นับสิบล้าน หากไม่มีความสามารถฟื้นฟูสวนสัตว์ แรงกดดันนั้นคงทำให้คนพังได้ง่ายๆ

การขายสวนสัตว์อย่างน้อยก็ช่วยให้เขาหายใจได้บ้าง

“ฉันไม่เอาเงินเดือนก็ได้ค่ะ”

“ฉันติดหนี้บุญคุณตระกูลเฉาอยู่แล้ว”

“ถ้ามีอะไรให้ช่วย ก็บอกฉันได้เลย”

ทันใดนั้นเอง—

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นในหัวของเฉาเฉิง

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ทะลุมิติมายังโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน ได้รับสถานะ “บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักอสูร”】

【คุณได้รับมรดกเป็นสำนักอสูรที่กำลังตกต่ำ โปรดฟื้นฟูให้กลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง!】

【การขยายสำนัก รับศิษย์ เพาะพันธุ์อสูรวิญญาณ และสร้างชื่อเสียง จะช่วยเพิ่มค่าชื่อเสียงของสำนัก】

【ทุกๆ ชื่อเสียงครบ 10 แต้ม จะได้รับรางวัล】

เฉาเฉิงแทบกระโดดด้วยความดีใจ

“ระบบ!”

อ่านนิยายมานับไม่ถ้วน ในที่สุดเขาก็มีระบบเป็นของตัวเองสักที!

แต่เดี๋ยวก่อน…

โลกเซียน? สำนักอสูร?

นี่มันโลกคู่ขนานชัดๆ! สวนสัตว์ต่างหาก!

“ระบบ นายขึ้นรถผิดคันกับฉันหรือเปล่า?”

“เหมือนเราจะไม่ซิงก์กันนะ!”

แต่ระบบไม่ตอบสนองใดๆ

เฉาเฉิงเริ่มคิดอย่างรวดเร็ว

เดิมทีเขาก็ไม่ได้ติดขัดอะไรกับการบำเพ็ญเซียนอยู่แล้ว

ทั้งอายุยืน เหาะเหินได้ ขี่สัตว์อสูรตะลุยฟ้า…

บางทีอาจได้ขี่มังกรด้วยซ้ำ!

แต่ปัญหาคือ หากระบบเข้าใจผิด แล้วเขาจะยังได้รับรางวัลอยู่ไหม?

ทันใดนั้น เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้

“ขยายสำนัก” ก็คือขยายสวนสัตว์ไม่ใช่หรือ?

“รับศิษย์” ก็เท่ากับรับพนักงาน!

“เพาะพันธุ์อสูรวิญญาณ” ก็คือเพิ่มจำนวนสัตว์ป่า เพาะเลี้ยงพวกมัน!

ส่วน “สร้างชื่อเสียง” ก็คือเพิ่มชื่อเสียงให้สวนสัตว์!

แน่นอน ทั้งหมดนี้ยังเป็นเพียงการคาดเดา เขาต้องรีบทดลองให้รู้แน่ชัด

ในเวลานั้นเอง แพ็กของขวัญมือใหม่ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอระบบ

เฉาเฉิงรีบสั่งเปิดทันที

【แพ็กมือใหม่: วิชาควบคุมอสูรฉบับบุตรศักดิ์สิทธิ์, ยาปลุกวิญญาณ x3, ยาวิญญาณอสูร x3】

เขากำลังจะตรวจดูของในแพ็ก

จู่ๆ ด้านนอกก็เกิดเสียงเอะอะขึ้น

มีคนหลายคนเดินตรงเข้ามาในห้องบริหาร

ลุงใหญ่ ป้าสะใภ้ และลุงสามของเฉาเฉิง กำลังพาชายวัยกลางคนที่แต่งตัวเหมือนเจ้าของกิจการเข้ามา

“เสี่ยวเฉิง รีบมานี่!”

“ขอแนะนำก่อน นี่คือคุณหลิน เขาสนใจจะซื้อสวนสัตว์ของเรา!”

ลุงใหญ่กล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง

แต่เฉาเฉิงกลับนั่งนิ่ง ไม่แม้แต่จะลุกขึ้น

ตอนพ่อแม่เขายังมีชีวิต ญาติเหล่านี้ได้รับความช่วยเหลือจากครอบครัวเขาไม่น้อย

แต่พอครอบครัวลำบาก ขอให้คืนเงินที่ยืมไป กลับพากันหลบหน้า

ตอนนี้พอรู้ว่าเขาจะขายสวนสัตว์ กลับกระตือรือร้นช่วยหาคนซื้อทันที

“พวกคุณนี่กระตือรือร้นดีจริงนะ”

เฉาเฉิงพูดเรียบๆ

คุณหลินไม่ใส่ใจท่าทีเย็นชานั้น เพราะเขารู้สถานการณ์ของเฉาเฉิงมาหมดแล้วจากญาติพวกนี้

ลุงสามยิ้มก่อนพูดเบาๆ

“พวกเราต่อราคาให้แกเรียบร้อยแล้ว”

“แค่พยักหน้าก็ได้เงินทันที!”

เฉาเฉิงขมวดคิ้ว

“ต่อราคาให้ผม?”

“งั้นลองบอกมาสิ ว่าจะซื้อเท่าไหร่?”

ลุงสามยิ้มกว้าง

“คุณหลินยอมจ่ายหนึ่งล้านหยวน”

“จ่ายสดครบในครั้งเดียว”

ทันทีที่ได้ยินราคานั้น

หัวใจของลั่วจิ่นจมดิ่ง

ถูกกดราคาจนน่าเกลียดเกินไป!

คนซื้อแบบนี้ ไม่มีทางดูแลสัตว์พวกนั้นดีแน่นอน

เธออยู่กับสัตว์เหล่านี้มานานจนผูกพันลึกซึ้ง

เฉาเฉิงมองญาติพวกนั้นด้วยสายตาเย็นชา

ที่ดินสวนสัตว์แห่งนี้ยังเหลือสิทธิ์ใช้อีก 52 ปี

พื้นที่กว่า 137 หมู่ หรือราว 8.5 เฮกตาร์

แม้จะอยู่นอกวงแหวนรอบสาม ตีนเขา

แต่แค่ราคาที่ดินก็เกินสี่ล้านแล้ว

ยังไม่รวมใบอนุญาตเลี้ยงและเพาะพันธุ์สัตว์ป่าคุ้มครองระดับสอง

ถ้าไม่รีบขาย อย่างต่ำก็มีมูลค่าเจ็ดถึงแปดล้านหยวน

แต่ญาติพวกนี้กลับเสนอขายแค่หนึ่งล้าน!

ป้าสะใภ้รีบพูดเสริม

“เขาจ่ายสดทีเดียวนะ!”

“ตอนนี้เราต้องการเงินที่สุดไม่ใช่เหรอ?”

ลุงสามเองก็ช่วยพูด

“หนึ่งล้านก็เยอะแล้ว”

“สวนสัตว์โทรมๆ แบบนี้ ตอนสมัยปู่ซื้อยังไม่ถึงสองหมื่นเลย”

ด้านคุณหลินยังคงนั่งนิ่ง สีหน้าเฉยชา ราวกับไม่สนว่าจะซื้อได้หรือไม่

เฉาเฉิงหัวเราะเยาะ

“พวกคุณมาที่นี่เพื่อเล่นตลกกันหรือไง?”

คุณหลินแค่นเสียง

“หนุ่มน้อย ฉันให้ราคานี้ก็เพราะเห็นแก่หน้าลุงของนาย”

“ถ้าทำท่าแบบนี้ งั้นก็ไม่ต้องคุยกัน”

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นทำท่าจะเดินออกไป

ความจริงแล้ว เดิมทีงบของเขาอยู่ที่ห้าถึงแปดล้านหยวนก็ยังรับได้

แต่ญาติของเฉาเฉิงเสนอแผนให้

บอกว่าเฉาเฉิงกำลังจนตรอก เป็นหนี้มหาศาล กดราคาได้แน่นอน

ถ้าปิดดีลได้หนึ่งล้าน พวกเขาจะได้รับเงินตอบแทนคนละสามแสนหยวน

เพราะแบบนั้นญาติพวกนี้ถึงได้กระตือรือร้นกันนัก

พวกเขาไม่ได้สนใจชีวิตของเฉาเฉิงเลย

สนแค่ว่าจะได้เงินส่วนแบ่งเร็วที่สุด

ทั้งสามคนจึงแอบยิ้ม รอให้เฉาเฉิงรั้งคุณหลินไว้ เพื่อให้ตัวเขาเสียเปรียบในการต่อรองมากขึ้น

แต่ผิดคาด—

เฉาเฉิงกลับนั่งนิ่ง ก่อนพูดอย่างเฉยเมย

“ไม่ส่งนะครับ”

คุณหลินชะงักทันที สีหน้าบึ้งตึง

เขาหันไปมองญาติพวกนั้น ส่งสายตาเป็นเชิงให้ช่วยพูด

ลุงสามรีบลุกขึ้นรั้งคุณหลิน

“โอ้ คุณหลิน อย่าเพิ่งไปสิครับ มีอะไรคุยกันได้!”

ลุงใหญ่ยิ้มบางๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงผู้ใหญ่สั่งสอน

“เสี่ยวเฉิง หนึ่งล้านนี่แหละราคาสุดท้าย”

“พวกเรารับปากคุณหลินไปแล้ว”

“อีกอย่าง เขาจ่ายสดทั้งหมด ก็เพื่อประโยชน์ของแกนะ”

“พ่อแม่แกไม่อยู่แล้ว ต่อจากนี้ต้องฟังพวกเรา!”

“เรื่องนี้ หนึ่งล้าน ฉันตัดสินแทนแกเอง!”