บทที่ 10: ตระกูลซ่างกวนก็มีแฟนเก่าผมด้วยเหรอเนี่ย?!
บทที่ 10: ตระกูลซ่างกวนก็มีแฟนเก่าผมด้วยเหรอเนี่ย?!
โจวฉีหลินเดินทางมาถึงคฤหาสน์ตระกูลซ่างกวน
สไตล์การตกแต่งของตระกูลซ่างกวนแตกต่างจากตระกูลโจวอย่างสิ้นเชิง
การตกแต่งของตระกูลโจวออกแนวเศรษฐีใหม่ที่แทบจะอยากสลักคำว่า "รวยล้นฟ้า" ไว้บนอิฐทุกก้อน
ในทางกลับกัน คฤหาสน์ตระกูลซ่างกวนเบื้องหน้ากลับโดดเด่นด้วยประตูสูงใหญ่และลานกว้างปูด้วยอิฐสีน้ำเงินและหลังคากระเบื้องสีดำ เมื่อมองเข้าไปข้างในจะเห็นศาลา ระเบียง และทางเดินคดเคี้ยวที่ทอดยาวไปสู่มุมสงบ ทุกซอกทุกมุมล้วนเผยให้เห็นถึงความรุ่มรวยทางวัฒนธรรมของตระกูลนักปราชญ์
"ชิ นี่สิถึงจะเรียกว่าตระกูลผู้ดีเก่า"
ขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าไป ร่างกลมๆ ร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากข้างในจนเกือบชนเขาชนล้ม
"ลูกพี่!!!" เจ้าอ้วนสวมกอดเขาไว้แน่น "พี่นี่ใจเด็ดจริงๆ กล้ามาโผล่ที่นี่ด้วย!"
โจวฉีหลินก้มมองก้อนเนื้อที่เกาะติดเขาด้วยสายตารังเกียจ "นายเป็นใคร ปล่อย ปล่อยเดี๋ยวนี้"
"ลูกพี่ ผ่านไปแค่สามปี ผมหล่อขึ้นจนพี่จำไม่ได้เลยเหรอ นี่ผมเอง ซ่างกวนซิงเฉิน!"
ซ่างกวนซิงเฉิน...
โจวฉีหลินนึกออกแล้ว นายน้อยตระกูลซ่างกวน ลูกน้องเก่าของเขา และเป็นตัวปัญหาที่ใครๆ ก็เกลียดขี้หน้า
ถึงแม้จะยังน่ารังเกียจน้อยกว่าตัวเขาเองก็เถอะ
ระบบเคยพูดถึงผ่านๆ ว่าซ่างกวนซิงเฉินเป็นตัวร้ายดวงซวยในนิยายเรื่องนี้เหมือนกัน
ตามเนื้อเรื่องแล้ว หลังจากเขาตาย คนต่อไปที่เย่หลงเฉินจะลงมือฆ่าก็คือเจ้านี่แหละ
และหลังจากฆ่าเจ้านี่แล้ว เย่หลงเฉินไม่เพียงแต่รอดพ้นความผิดไปได้อย่างลอยนวล แต่ยังได้รับวิชาแพทย์แผนโบราณของตระกูลซ่างกวน แถมยังได้ครอบครองหัวใจทั้งลูกสาวและลูกสะใภ้ของตระกูลอีกด้วย
มันจะไร้เหตุผลเกินไปแล้ว
ก็เขาเป็นราชามังกรนี่นา ต่อให้ฆ่าคนวางเพลิงก็ยังถือว่าเป็นการทำความดี ผรรยาและลูกสาวของศัตรูยังต้องร้องห่มร้องไห้กราบกรานขอแต่งงานด้วยเลย
ซ่างกวนซิงเฉินหันซ้ายหันขวาก่อนจะลดเสียงลง "ลูกพี่ พี่รีบหนีไปเถอะ! ผู้ชายที่ชื่อเย่หลงเฉินมันอยากฆ่าพี่!"
ดวงตาของโจวฉีหลินเป็นประกายขึ้นมาทันที
มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ ตระกูลซ่างกวนนี่มันสถานที่นำโชคของเขาชัดๆ!
เขาคว้าไหล่ซ่างกวนซิงเฉินไว้ มือสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น "เร็วเข้า! พาฉันเข้าไป! วิ่งสับเกียร์หมาเลย!"
พูดจบเขาก็ลากซ่างกวนซิงเฉินพุ่งเข้าไปข้างในทันที
เมื่อเห็นนายน้อยเป็นคนเดินนำ พวกพนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าประตูก็ไม่กล้าขวาง
ซ่างกวนซิงเฉินทำหน้าเหวอ "ลูกพี่ พี่ไม่ได้ยินที่ผมพูดเหรอ มันอยากฆ่าพี่นะ! พี่สาวคนรองของผมก็อยากฆ่าพี่เหมือนกัน!"
"โชคสองชั้น! ฉันต้องขอบคุณพี่สาวคนรองของนายให้งามๆ ซะแล้ว!"
โจวฉีหลินวิ่งเร็วขึ้นไปอีก
ซ่างกวนซิงเฉิน: "..."
สมองลูกพี่โดนหมาบ้าตดใส่หรือไงวะ
ห้องรับแขก
เย่หลงเฉินนั่งหลังตรงแหน่ว สายตาลอบมองสาวงามสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นระยะๆ ด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ
ตอนนั้นเอง ปัง!
ประตูห้องรับแขกถูกถีบเปิดออก
ซ่างกวนเหวินที่กำลังยิ้มแย้มอยู่ถึงกับหน้าตึงขึ้นมาทันที
ใครบังอาจมาถีบประตูบ้านตระกูลซ่างกวนต่อหน้าต่อตาเขา!
เมื่อเห็นใบหน้าที่น่าเตะของคนมาใหม่ เขาก็หรี่ตาลง "โจวฉีหลิน แกเสพติดการถีบประตูหรือไง คราวก่อนถีบประตูจนโดนเนรเทศไปสามปี คราวนี้อยากโดนไล่ไปสักสามสิบปีหรือไง"
โจวฉีหลินไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้ในสายตาเขามีเพียงชายหนุ่มที่จะช่วยส่งเขากลับบ้านได้เท่านั้น
เมื่อเห็นสีหน้าสดใสของเย่หลงเฉิน ดูเหมือนว่าจะหายดีแล้วสินะ
สมกับเป็นพระเอกจริงๆ!
"พี่เย่!" โจวฉีหลินทักทายอย่างสนิทสนมราวกับเป็นพี่น้องคลานตามกันมา "ไม่ได้เจอกันนานเลย! ฉันคิดถึงนายแทบแย่!"
เย่หลงเฉินจ้องโจวฉีหลินเขม็ง มุมปากกระตุกยิ้มเยาะ "ใช่สิ โจวฉีหลิน! ฉันก็คิดถึงแกแทบแย่เหมือนกัน!"
โจวฉีหลินพอใจกับท่าทีของเย่หลงเฉินมาก
ดูความเคียดแค้นนั่นสิ ถ้าเขาไม่ตายแล้วใครจะตาย
อ้อ จริงสิ เมื่อกี้ซ่างกวนซิงเฉินบอกว่าพี่สาวคนรองก็อยากจะฆ่าเขาเหมือนกันนี่นา
คนไหนคือพี่สาวคนรองล่ะ
เขาเพิ่งจะละสายตาจากเย่หลงเฉินเพื่อกวาดตามองคนอื่นๆ ในห้อง
สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ผู้หญิงสองคน
คนหนึ่งสูงยาวเข่าดี ร้อนแรง มัดผมหางม้าสูง
อีกคนหนึ่งอ่อนหวาน เรียบร้อย สวมชุดกี่เพ้าเรียบหรู งดงามราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด
สายตาของโจวฉีหลินจับจ้องไปที่ใบหน้าของทั้งสองคน
รอยยิ้มของเขาแข็งค้าง
รูม่านตาสั่นไหว
เชี่ยเอ๊ย!?
ลู่หว่านโหรว!?
ซ่างกวนซีเยว่!?
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?
ทำไมสองคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่!?
ด้านนอกหน้าต่าง ซ่างกวนซิงเฉินที่แอบดูอยู่ถึงกับส่ายหน้า
เมื่อกี้ยังทำกร่างถีบประตูเข้ามาอยู่เลย ตอนนี้กลับหงอซะแล้ว
จะเก๊กไปทำไม สู้หนีไปเลยยังจะดีซะกว่า
หารู้ไม่ว่า โจวฉีหลินไม่ได้หงอ แต่เขากำลังสติแตกต่างหาก
สองคนนี้คือแฟนเก่าของเขาทั้งคู่นี่นา!
ลู่หว่านโหรว ผู้หญิงที่อ่อนโยนราวกับสายน้ำ นุ่มนวลราวกับปุยฝ้าย และทำให้เขาอยากจะตายในอ้อมกอดของเธอ!
ซ่างกวนซีเยว่ ผู้หญิงที่เร่าร้อนและดุดัน แต่ตอนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกลับบ้าคลั่งยิ่งกว่าใคร!
ทำไมพวกเธอถึงมาอยู่ที่บ้านตระกูลซ่างกวนได้ล่ะ!?
ความทรงจำค่อยๆ ผุดขึ้นมา ชื่อของซ่างกวนซีเยว่เริ่มซ้อนทับกับชื่อในความทรงจำ
ซ่างกวนซีเยว่คือคุณหนูรองของตระกูลซ่างกวนงั้นเหรอ!?
แล้วลู่หว่านโหรวล่ะ
วินาทีที่ลู่หว่านโหรวเห็นโจวฉีหลินพุ่งเข้ามา หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น
ผู้ชายที่เธอเฝ้าคิดถึงทุกลมหายใจตลอดสามปีที่ผ่านมา จู่ๆ ก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอ
เธออยากจะพุ่งเข้าไปกอดเขา อยากจะโผเข้าสู่อ้อมกอดเขาแล้วร้องไห้ให้โฮ
แต่เธอทำไม่ได้
สถานะของเธอมันอ่อนไหวเกินไป
เธอได้แต่กำชายเสื้อกี่เพ้าไว้แน่น ข่มความรู้สึกอยากวิ่งเข้าไปหาเอาไว้
ลู่หว่านโหรวรู้ว่าคนที่มาคือชายคนรัก เธอจึงพอจะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว
แต่คนที่อยู่ข้างๆ อย่างซ่างกวนซีเยว่กลับตกตะลึงจนพูดไม่ออก
เธอเคยจินตนาการถึงฉากการพบกันใหม่กับไอ้สารเลวคนนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
บังเอิญเจอกันที่บาร์ แล้วเธอจะสาดเหล้าใส่หน้าเขา
บังเอิญเดินชนกันบนถนน แล้วเธอจะเตะผ่าหมากเขา
เธอถึงขั้นจินตนาการว่าเขานอนปางตายอยู่บนเตียงโรงพยาบาล ส่วนเธอในชุดกาวน์สีขาวจะแค่นยิ้มแล้วถามว่า "จำฉันได้ไหม แฟนเก่า"
แต่เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าเขาจะโผล่มาที่บ้านของเธอในสภาพที่ดูดีขนาดนี้!
เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เย่หลงเฉินเรียกเขาว่า โจวฉีหลิน งั้นเหรอ
เมื่อกี้เย่หลงเฉินเรียกเขาว่าอะไรนะ
โจวฉีหลิน?
เขาไม่ได้ชื่ออู๋เยี่ยนจู่หรอกเหรอ!?
สมองของซ่างกวนซีเยว่ระเบิดตู้ม
ดี!
มิน่าล่ะ ตอนนั้นถึงรีบขอเลิกโดยไม่มีแม้แต่คำอธิบาย!
ที่แท้แม้แต่ชื่อก็ยังปลอม!
นายหลอกฉันมาตั้งแต่ต้นจนจบเลยนี่นา!
นายไม่เคยคิดจะอยู่กับฉันไปตลอดชีวิตเลยใช่ไหม
"โจวฉีหลิน!!!"
ซ่างกวนซีเยว่กัดฟันกรอด เน้นย้ำทุกคำ สายตาจ้องมองราวกับอยากจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งเป็น
ต่อให้ตอนนี้นายจะเรียกฉันว่า "ที่รัก" ฉันก็ไม่มีวันให้อภัยนายง่ายๆ เด็ดขาด!
โจวฉีหลินสะดุ้งเฮือก
มีแฟนเก่าคนเดียวก็ถึงกับต้องทะลุมิติมาตายทางสังคมแล้ว นี่เล่นโผล่มาพร้อมกันสองคนเลยเนี่ยนะ
ไม่ ฉันต้องรีบตายแล้ว!
หวังว่าตอนเย่หลงเฉินลงมือ สองคนนี้จะไม่เข้ามาขวางนะ
อย่างไรก็ตาม ซ่างกวนเหวินในตอนนี้กำลังโกรธจัด
ไอ้เด็กเมื่อวานซืนจากตระกูลโจวไม่เพียงแต่ถีบประตูเข้ามา แต่ยังเอาแต่จ้องมองลูกสาวและลูกสะใภ้ของเขาด้วยสายตาลวนลามอีก
"โจวฉีหลิน ดูเหมือนแกว่าไม่อยากเก็บดวงตาคู่นั้นไว้แล้วสินะ"
ไม่ใช่ว่าไม่อยากเก็บตาไว้ แต่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วต่างหาก
โจวฉีหลินยังคงทำตัวกร่างต่อไป "ตาแก่เอ๊ย! อย่าว่าแต่ควักตาเลย ต่อให้ฆ่าฉัน ฉันก็ไม่กะพริบตาหรอก! แน่จริงก็ฆ่าฉันเลยสิ!"
ตาแก่?
ซ่างกวนเหวินนั่งในตำแหน่งผู้นำตระกูลมานานกว่ายี่สิบปี เคยมีใครกล้าเรียกเขาว่าตาแก่ที่ไหนกัน!
ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง เขาทุบโต๊ะดังปังพลางลุกขึ้นยืน
"แกคิดว่าฉันไม่กล้าเหรอ!? ใครอยู่ข้างนอก เข้ามานี่!"
หัวใจของซ่างกวนซีเยว่และลู่หว่านโหรวหล่นวูบ ทั้งคู่แทบจะลุกขึ้นยืนพร้อมกัน
ตอนนั้นเอง เสียงผู้หญิงก็ดังมาจากข้างนอก "เดี๋ยวก่อน!"
ซูชิงเกอเดินเข้ามาพร้อมกับเสียงส้นสูงกระทบพื้น
เมื่อเห็นซูชิงเกอ เย่หลงเฉินก็ลุกพรวดขึ้นยืน
เขาถามด้วยความร้อนรน "น้องชิงเกอ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม"