บทที่ 49 - เจ้าไปกระตุกหนวดเสือผิดตัวแล้ว

บทที่ 49 - เจ้าไปกระตุกหนวดเสือผิดตัวแล้ว

"มังกรเทพ?"

"มังกรเทพมากมายขนาดนี้ มาจากไหนกันเนี่ย"

มองดูกองทัพมังกรเทพนับหมื่นตัวที่กำลังมุ่งหน้าเข้ามา

บรรพบุรุษเผ่าโทเทมและคนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เผ่ามังกร ถือเป็นตัวตนระดับสูงสุดของดินแดนรกร้างตะวันออกอย่างแท้จริง พลังโดยรวมของพวกมันเทียบเท่าได้กับเผ่าโบราณใดๆ หรืออาจจะแข็งแกร่งกว่าด้วยซ้ำ

เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แฝงมากับปราณมังกร

ดูเหมือนพวกเขาก็ไม่ได้ไปหาเรื่องเผ่ามังกรนี่นา

"พวกเจ้ามีใครไปหาเรื่องเผ่ามังกรมาบ้างไหม?"

"ท่านบรรพบุรุษ พวกเราจะกล้าไปหาเรื่องเผ่ามังกรได้อย่างไรเล่าขอรับ"

"แล้วมันเกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย?"

มังกรเทพนับหมื่นตัวบินแหวกอากาศมาจนถึงเหนือท้องฟ้าของเผ่าโทเทม

เงาร่างมังกรอันหนาแน่นบดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิด

กระแสปราณมังกรที่ถาโถมลงมาจากฟ้า ครอบคลุมไปทั่วทั้งเผ่าโทเทม ทำเอาลูกศิษย์เผ่าโทเทมทุกคนต่างตื่นตระหนกตกใจ

ในยามปกติ

การได้เห็นมังกรเทพสักตัวก็ถือว่าล้ำเลิศแล้ว

ใครเล่าจะเคยเห็นมังกรเทพมากมายขนาดนี้พร้อมกัน

บรรพบุรุษเผ่าโทเทมประสานมือคารวะหลงหยวน พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า "ใต้หล้าหลงหยวน ไม่ทราบว่าท่านนำทัพมังกรมาเยือนเผ่าโทเทม มีประสงค์สิ่งใดหรือขอรับ?"

ท่าทีนอบน้อมสุดๆ

ความหยิ่งผยองเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น

ต่อให้เผ่าโทเทมจะมียอดฝีมือขอบเขตสร้างสรรค์แล้ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเผ่ามังกร ก็ยังคงไม่คณามืออยู่ดี

หากเผ่ามังกรต้องการ พวกมันสามารถกวาดล้างเผ่าโทเทมให้สิ้นซากได้ทุกเมื่อ

สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยามกวาดมองผู้คนแห่งเผ่าโทเทม

ขอบเขตสร้างสรรค์งั้นหรือ?

หลงหยวนไม่คาดคิดเลยว่า เผ่าโทเทมเล็กๆ แห่งนี้ จะมียอดฝีมือขอบเขตสร้างสรรค์ปรากฏตัวขึ้น

แต่ก็น่าเสียดาย

วันดีๆ ของเผ่าโทเทมได้จบสิ้นลงแล้ว

"บรรพบุรุษเผ่าโทเทม วันนี้เผ่ามังกรของข้าจะล้างบางเผ่าของเจ้าให้สิ้นซาก เจ้าคงไม่มีข้อข้องใจอะไรใช่ไหม?"

ล้างบางงั้นหรือ?

แถมยังห้ามมีข้อข้องใจอีก?

บรรพบุรุษเผ่าโทเทมและคนอื่นๆ ถึงกับโง่งมไปเลย

นี่มันหนีเสือปะจระเข้ชัดๆ

บรรพบุรุษเผ่าโทเทมฝืนยิ้ม พลางกล่าวว่า "ใต้เท้า เผ่าโทเทมของข้าไม่เคยไปล่วงเกินเผ่ามังกรเลย ไม่ทราบว่าเหตุใดใต้เท้าจึงต้องทำเช่นนี้ด้วยขอรับ?"

"เจ้าไม่ได้ล่วงเกินเผ่ามังกรก็จริง แต่เจ้าไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเข้า ตอนนี้นายท่านของข้าไม่สบอารมณ์อย่างมาก จึงต้องการใช้เลือดของเผ่าโทเทมมาล้างความหงุดหงิดสักหน่อย"

บัดซบ!

บรรพบุรุษเผ่าโทเทมสบถด่าในใจอย่างเกรี้ยวกราด อยากจะฟาดมังกรโง่ตัวนี้ให้ตายคาที่นัก

ดึงเส้นเอ็นมังกร ถลกหนังมังกร ดื่มเลือดมังกร ก็ได้แค่คิด แต่ไม่กล้าทำจริง

เผ่ามังกรนั้นแข็งแกร่งเกินไป

ลำพังแค่หลงหยวน ผู้นำเผ่ามังกร ก็สามารถกวาดล้างเผ่าโทเทมได้ทั้งเผ่าแล้ว ต่อให้เป็นเผ่าโบราณซึ่งเป็นผู้ปกครองดินแดนรกร้างตะวันออก ก็ยังไม่กล้าไปตอแยเผ่ามังกรสุ่มสี่สุ่มห้าเลย

"ไม่ทราบว่านายท่านของใต้เท้าคือผู้ใดหรือขอรับ? หากพวกเราเผ่าโทเทมล่วงเกินท่านไปจริง พวกเรายินดีเดินทางไปขอขมาถึงที่ เพื่อขออภัยโทษจากท่านขอรับ"

บรรพบุรุษเผ่าโทเทมถลึงตาใส่คนข้างหลังอย่างโกรธจัด ไม่รู้ว่าไอ้พวกเบาปัญญาพวกนี้ ไปหาเรื่องผู้ยิ่งใหญ่คนไหนเข้า ถึงกับทำให้เขาส่งเผ่ามังกรมาจัดการได้

หลีจั๋วและคนอื่นๆ ต่างก็หน้าถอดสี ในหัวพยายามเค้นความคิดอย่างหนัก ว่าพวกตนไปล่วงเกินใครเข้า

ผู้ยิ่งใหญ่ที่สามารถสั่งการเผ่ามังกรได้ แค่คิดก็รู้แล้วว่าต้องเป็นตัวตนระดับไหน

ต้องรู้ไว้ว่า

ทั่วทั้งดินแดนรกร้างตะวันออก ต่อให้เป็นผู้นำเผ่าโบราณ ก็ยังไม่อาจสั่งการเผ่ามังกรได้ คิดไปคิดมา ในที่สุดหลีจั๋วก็ฉุกคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง

หรือว่าจะเป็นเขา?

"ท่านบรรพบุรุษ จะเป็นซูเฉินหรือเปล่าขอรับ?"

"ซูเฉินคือใคร?"

"ก็จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ซู ที่สังหารบุตรศักดิ์สิทธิ์และผู้อาวุโสของเผ่าโทเทมเรายังไงล่ะขอรับ"

"ช่วงนี้พวกเราเผ่าโทเทมมีเรื่องบาดหมางกับคนผู้นี้เพียงคนเดียวขอรับ"

คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าไร้สาระ ต่อให้ซูเฉินจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีทางสั่งการเผ่ามังกรได้

หากเขาสามารถสั่งการเผ่ามังกรได้จริง ทำไมไม่ส่งมาจัดการเผ่าโทเทมตั้งนานแล้ว ทำไมต้องรอมาจนถึงป่านนี้ มันดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

"นามของนายท่านข้า เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรับรู้ เจ้าเพียงแค่รู้ไว้ว่า ชะตาของเผ่าโทเทมมาถึงฆาตแล้ว ทำตัวเองแท้ๆ จะไปโทษใครได้"

ครั้งนี้ หลงหยวนไม่ยอมให้บรรพบุรุษเผ่าโทเทมพูดพล่ามอีกต่อไป

มันแหงนหน้าขึ้นฟ้า ส่งเสียงคำรามก้องกังวานทะลุชั้นเมฆ มังกรเทพนับหมื่นตัวที่อยู่เบื้องหลังต่างก็ส่งเสียงคำรามประสานกัน พลังปราณมังกรอันน่าสะพรึงกลัวแผ่คลุมไปทั่วทั้งเผ่าโทเทม

"ทุกคนรีบหนีไปเร็วเข้า"

บรรพบุรุษเผ่าโทเทมตื่นตระหนกสุดขีด เขาไม่คาดคิดเลยว่า เผ่ามังกรจะลงมือโดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น

การผนึกกำลังของมังกรเทพนับหมื่นตัว รวมไปถึงหลงหยวน ผู้นำเผ่าขอบเขตทะลวงความว่างเปล่า และมังกรเทพขอบเขตสร้างสรรค์อีกหลายตัว ทำให้เผ่าโทเทมไม่มีโอกาสแม้แต่จะต่อต้าน

ทำได้เพียงหลบหนี หนีรอดไปได้สักคนก็ยังดี

หลงหยวนแค่นเสียงหัวเราะ มันพุ่งเป้าไปที่บรรพบุรุษเผ่าโทเทมโดยตรง ขอบเขตสร้างสรรค์เมื่ออยู่ต่อหน้าขอบเขตทะลวงความว่างเปล่า ก็ไม่มีโอกาสแม้แต่จะลงมือด้วยซ้ำ

"ตกลงนายท่านของเจ้าคือใครกันแน่?"

ถูกหลงหยวนสะกดข่มเอาไว้ ภายใต้ความหวาดกลัว บรรพบุรุษเผ่าโทเทมก็แผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง ต่อให้ต้องตาย เขาก็ต้องรู้ให้ได้ว่าอีกฝ่ายคือใคร

ใครกันที่ต้องการกวาดล้างเผ่าโทเทม หากไม่ได้รู้ เขาคงตายตาไม่หลับแน่

"เจ้าโง่เขลา"

หลงหยวนแค่นเสียงเหยียดหยาม ก่อนจะเหยียบร่างของบรรพบุรุษเผ่าโทเทมจนแหลกละเอียด

บรรพบุรุษเผ่าโทเทมผู้น่าสงสาร เพิ่งจะออกจากด่านและทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสร้างสรรค์ เดิมทีคิดว่าจะได้นำพาเผ่าโทเทมก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด แต่กลับไม่คาดคิดเลยว่า จุดสูงสุดนั้นก็คือจุดจบของชีวิต

เมื่อบรรพบุรุษเผ่าโทเทมถูกสังหาร

กองทัพมังกรก็เริ่มกวาดล้างเผ่าโทเทมอย่างบ้าคลั่ง

ไม่มีใครสามารถต้านทานได้ รวมถึงลั่วจิ่วเทียนและบรรดาผู้อาวุโสด้วย ล้วนแต่ต้องตกเป็นเหยื่อของการสังหารหมู่

เผ่าโทเทม ซากศพกองเป็นภูเขา เลือดไหลเป็นสายน้ำ กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งเผ่าโทเทม ไม่ยอมจางหายไปไหน

การสังหารหมู่ดำเนินไปอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามเต็ม

แม้แต่ไก่สักตัวก็ยังไม่ละเว้น ภายใต้การกวาดล้างของกองทัพมังกร เผ่าโทเทมได้กลายสภาพเป็นนรกบนดินไปโดยสมบูรณ์

ไม่ไกลจากเผ่าโทเทม

ชายหนุ่มสามคนสะพายห่อผ้า กำลังมุ่งหน้าไปยังเผ่าโทเทม

"พี่ชิง ครั้งนี้ต้องขอบคุณท่านมาก หากไม่ใช่เพราะท่าน ข้ากับน้องชายก็คงไม่มีโอกาสได้เข้าร่วมกับเผ่าโทเทมแน่ๆ"

ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าพี่ชิงยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่เป็นไรหรอก พวกเรามาจากหมู่บ้านเดียวกัน โตมาด้วยกัน ข้าจะทิ้งพวกเจ้าแล้วเข้าเผ่าโทเทมไปคนเดียวได้อย่างไร"

"ดีจังเลยที่ได้เป็นศิษย์ของเผ่าโทเทม วันข้างหน้าพวกเราก็จะได้สร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูลแล้ว"

"ดูนั่นสิ นั่นมันมังกรเทพนี่?"

มองดูท้องฟ้าเหนือเผ่าโทเทมแต่ไกล มังกรเทพทีละตัวกำลังพ่นไฟระดมโจมตีใส่เผ่าโทเทมอย่างบ้าคลั่ง ชายหนุ่มทั้งสามคนที่เพิ่งจะเดินทางมาสมัครเข้าเผ่าโทเทม ต่างก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

"ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า?"

"เจ้าไม่ได้ตาฝาดหรอก เผ่าโทเทมถูกเผ่ามังกรล้างบางไปแล้ว"

"งั้นพวกเราก็ไม่ต้องไปเผ่าโทเทมแล้วล่ะ ข้ายอมกลับไปทำนาที่บ้านดีกว่า ไม่อยากกลายเป็นอาหารของมังกรเทพหรอกนะ"

"ข้าก็กลับไปทำนาเหมือนกัน รอข้าด้วยสิ"

(จบแล้ว)