บทที่ 18 - ของขวัญชิ้นนี้เป็นที่พอใจหรือไม่?

บทที่ 18 - ของขวัญชิ้นนี้เป็นที่พอใจหรือไม่?

ซูเฉินยืนฟังเงียบๆ

ดูเหมือนว่าเขาจะมาได้จังหวะพอดีเป๊ะ

บุตรศักดิ์สิทธิ์เผ่าโทเทมอีกคนกำลังจะปรากฏตัว

ฆ่าบุตรศักดิ์สิทธิ์คนแรกก็คือฆ่า

ฆ่าบุตรศักดิ์สิทธิ์คนที่สองก็ยังเป็นฆ่าอยู่ดี

ยังไงซะความแค้นระหว่างเขากับเผ่าโทเทมก็มาถึงจุดที่น้ำกับไฟไม่อาจอยู่ร่วมกันได้แล้ว

เย่เซียวเหยา

ซูเฉินจดจำชื่อของบุตรศักดิ์สิทธิ์เผ่าโทเทมคนนี้เอาไว้ในใจ

เขายกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นดื่มจนหมดเกลี้ยง

ซูเฉินลุกขึ้นยืน ทอดสายตามองไปยังทิศทางของพระราชวัง

จักรพรรดิเฉลิมพระชนมพรรษา ร้อยราชวงศ์ร่วมถวายพระพร

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษา หรือว่าจะกลายเป็นวันครบรอบวันตายในปีหน้ากันแน่

ราชวงศ์ต้าเซี่ย

เย่ชิง จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าเซี่ย ยิ้มแย้มอย่างเบิกบานใจ เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่างานวันเกิดในปีนี้ เผ่าโทเทมจะส่งผู้คุ้มกฎมาร่วมงานด้วย

ผู้คุ้มกฎของเผ่าโทเทมล้วนเป็นยอดฝีมือในขอบเขตทะเลวัฏสงสารทั้งสิ้น

"ลูกขอถวายพระพรเสด็จพ่อ ขอให้ทรงมีพระพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์ ขอให้ราชวงศ์เจริญรุ่งเรืองสืบไปชั่วกาลนานพ่ะย่ะค่ะ"

"ลูกพ่อ รีบลุกขึ้นเถอะ พ่อมีลูกอย่างเจ้า พ่อก็ตายตาหลับแล้ว"

เย่เซียวเหยาอยู่ในชุดสีขาวพลิ้วไหว บนใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่ ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวแผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งความเป็นราชา ทำให้คุณหนูจากตระกูลใหญ่หลายคนต้องหลงใหลและเคลิบเคลิ้มไปตามๆ กัน

"เสด็จพ่อ ลูกขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือผู้คุ้มกฎเฉินพ่ะย่ะค่ะ"

ผู้คุ้มกฎเฉิน ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตทะเลวัฏสงสาร

การที่เผ่าโทเทมยอมส่งผู้คุ้มกฎติดตามบุตรศักดิ์สิทธิ์กลับมาด้วย ก็เป็นการแสดงให้เห็นแล้วว่าเผ่าโทเทมให้ความสำคัญกับบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้มากเพียงใด

มีหรือที่เย่ชิงจะไม่รู้สึกดีใจ

"คารวะผู้คุ้มกฎเฉิน"

"ฝ่าบาทไม่ต้องมากพิธี บุตรศักดิ์สิทธิ์มีความกตัญญูถึงเพียงนี้ พวกข้าเองก็รู้สึกเลื่อมใสยิ่งนัก"

คำพูดพวกนี้ก็แค่การประจบสอพลอเท่านั้น

เพราะยังไงเสีย สถานะของเย่เซียวเหยาในเผ่าโทเทมก็สูงส่งมาก

ในวันข้างหน้า เขาจะต้องก้าวขึ้นเป็นยอดฝีมือระดับผู้อาวุโสอย่างแน่นอน

และหากเขาก้าวหน้าไปได้ไกลกว่านั้น

เย่เซียวเหยาก็อาจจะมีโอกาสได้เป็นถึงผู้นำเผ่าโทเทมเลยทีเดียว

ถ้าไม่รีบประจบเอาใจเสียตั้งแต่ตอนนี้ แล้วจะไปประจบเอาตอนไหนล่ะ?

เย่เซียวเหยาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ดูเหมือนเขาจะพึงพอใจกับความรู้สึกที่ถูกประจบสอพลอแบบนี้มาก

คำเดียวสั้นๆ เลยคือ สะใจ!

ในตอนนั้นเอง

"ฝ่าบาท เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อเห็นองครักษ์วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาคุกเข่าลง ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อและน้ำเสียงสั่นเครือ

สีหน้าของเย่ชิงก็แปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มลงทันที ผู้คุ้มกฎเฉินก็อยู่ที่นี่ด้วย แบบนี้มันขายหน้าชัดๆ

แต่ถึงกระนั้น

เย่ชิงก็ยังคงข่มอารมณ์ไว้ แล้วเอ่ยถาม "เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

"ใต้เท้าจากเผ่าโทเทมทั้งสองท่าน พวกเขาตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"เจ้าว่าอะไรนะ? อยู่ที่ไหน?"

"อยู่ที่กำแพงพระราชวังพ่ะย่ะค่ะ"

ผู้คุ้มกฎเฉินและเย่เซียวเหยาก้าวเท้าออกไปพร้อมกัน ร่างของทั้งสองหายวับไปในพริบตา ทิ้งให้เย่ชิงยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก ราวกับยังไม่ทันตั้งสติได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

การเดินทางกลับมาครั้งนี้ เย่เซียวเหยาและผู้คุ้มกฎเฉินได้พาสมาชิกหน่วยรักษากฎหมายระดับขอบเขตมนุษย์สวรรค์มาด้วยสองคน ใครจะไปคิดล่ะว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น

ที่นี่คือราชวงศ์ต้าเซี่ย ซึ่งก็ถือว่าอยู่ในเขตปกครองของเผ่าโทเทมเช่นกัน

ใครกันที่บังอาจถึงเพียงนี้ กล้าลงมือสังหารคนของเผ่าโทเทม นี่มันเป็นการท้าทายกันชัดๆ

ณ กำแพงพระราชวัง

เบื้องหน้าเต็มไปด้วยผู้คนที่มามุงดูกันอย่างเนืองแน่น สายตาหลากหลายคู่จับจ้องพร้อมกับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไปทั่ว เพราะคนตายทั้งสองล้วนมาจากเผ่าโทเทม สถานะของพวกเขาจึงเป็นที่ประจักษ์ชัด

"พอยืนยันตัวตนได้แล้ว ศพสองร่างนี้เป็นคนของเผ่าโทเทมจริงๆ"

"บ้าเอ๊ย ใครกันที่บ้าบิ่นขนาดนี้ ถึงขั้นกล้าฆ่าคนของเผ่าโทเทม แถมยังเอาศพมาแขวนประจานบนกำแพงพระราชวังอีก นี่มันจงใจลบหลู่เผ่าโทเทมชัดๆ"

"วันนี้เป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของฝ่าบาทแท้ๆ กลับมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น คงอธิบายให้ทางเผ่าโทเทมฟังได้ยากแน่ๆ"

"ชู่ว บุตรศักดิ์สิทธิ์ออกมาแล้ว"

ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ร่างของเย่เซียวเหยาและผู้คุ้มกฎเฉินปรากฏขึ้น ตามมาด้วยเย่ชิงและคนอื่นๆ ที่รีบวิ่งตามมาติดๆ

เมื่อเห็นศพสองร่างที่ถูกแขวนห้อยหัวลงมาจากกำแพงพระราชวัง เลือดสดยังคงหยดติ๋งๆ สีหน้าของเย่เซียวเหยาและคนอื่นๆ ก็บิดเบี้ยวจนน่าเกลียดสุดๆ

"มีตัวอักษรด้วย"

สิ้นเสียงของผู้คุ้มกฎเฉิน

เลือดจากศพทั้งสองร่างก็รวมตัวกันกลายเป็นหมอกเลือด ค่อยๆ ควบแน่นกลายเป็นตัวอักษรเลือดทีละตัวๆ

'ขอแสดงความยินดีวันประสูติจักรพรรดิต้าเซี่ย'

'ของขวัญเพียงเล็กน้อยหวังว่าจะไม่รังเกียจ'

อักษรเลือดทั้งสิบหกคำชวนให้รู้สึกสยดสยองเป็นอย่างยิ่ง ทุกตัวอักษรแฝงไว้ด้วยรังสีอำมหิต

ทุกคนต่างสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ของขวัญมีเป็นพันเป็นหมื่นชนิด แต่การเอาศพมาให้เป็นของขวัญเนี่ยเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก นี่มันไม่ใช่การให้ของขวัญแล้ว แต่นี่มันคือการสาปแช่งให้ฝ่าบาทรีบๆ ตายไปซะต่างหาก

ของขวัญชิ้นนี้ทำเอาเย่ชิงแทบจะคุมสติตัวเองไม่อยู่ เนื่องจากมีผู้คุ้มกฎเฉินอยู่ด้วย ใบหน้าที่โกรธจัดของเขาจึงแสดงให้เห็นถึงความมืดครึ้ม สองมือกำหมัดแน่น

"ฮึ่ม!"

ผู้คุ้มกฎเฉินแค่นเสียงเย็นชาอย่างหนักหน่วง เขาตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยว "ไม่ว่ามันจะเป็นใคร กล้าฆ่าคนของเผ่าโทเทมของข้า ข้าจะทำให้มันตายแบบไม่มีที่ฝังเลยคอยดู"

เย่เซียวเหยากลับมองไปยังฝูงชนที่มุงดูอยู่ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า "มันซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มคนพวกนี้แหละ"

"บุตรศักดิ์สิทธิ์ ท่านหมายความว่ายังไง?"

"ในเมื่อแกกล้าลงมือ แล้วทำไมถึงไม่กล้าโผล่หัวออกมาล่ะ"

ระดับพลังของเย่เซียวเหยาในตอนนี้ บรรลุถึงขอบเขตทะเลวัฏสงสารแล้ว และคาดว่าภายในเวลาสองปี น่าจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตจวนต้นกำเนิดได้สำเร็จ ในบรรดาบุตรศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดของเผ่าโทเทม เขาถือเป็นตัวตึงที่ติดอันดับหนึ่งในห้าอย่างแน่นอน

เสียงดังก้องกังวานราวกับคลื่นยักษ์แผ่กระจายไปทั่วลานกว้าง ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างหันมองไปรอบๆ หวังจะดูว่ามีฆาตกรตัวจริงซ่อนอยู่ใกล้ๆ ตัวเองหรือเปล่า

ไม่มีใครสงสัยในคำพูดของบุตรศักดิ์สิทธิ์เลย

ในราชวงศ์ต้าเซี่ย นับตั้งแต่วินาทีที่เย่เซียวเหยาถูกเผ่าโทเทมรับรองให้เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ ชื่อเสียงของเขาก็พุ่งทะยานแซงหน้าจักรพรรดิ กลายเป็นตำนานแห่งราชวงศ์ไปแล้ว

"บุตรศักดิ์สิทธิ์เย่ ของขวัญที่ข้ามอบให้เสด็จพ่อของเจ้า เจ้าพอใจหรือไม่ล่ะ?"

เวลานั้นเอง

จู่ๆ ก็มีเสียงเรียบเฉยดังขึ้นมาจากท่ามกลางฝูงชน ทุกคนรีบแหวกทางหลีกหนี เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำ บนใบหน้าอันหล่อเหลาไร้ที่ติมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่

(จบแล้ว)