บทที่ 16 - เจ้าก็เป็นแค่สัตว์เลื้อยคลานที่แข็งแกร่งกว่าปกตินิดหน่อยเท่านั้น
บทที่ 16 - เจ้าก็เป็นแค่สัตว์เลื้อยคลานที่แข็งแกร่งกว่าปกตินิดหน่อยเท่านั้น
บทที่ 16 - เจ้าก็เป็นแค่สัตว์เลื้อยคลานที่แข็งแกร่งกว่าปกตินิดหน่อยเท่านั้น
สู้ไม่ได้
มังกรทองคำตัดสินใจอย่างเด็ดขาด หนี!
กระบี่ในมือของมนุษย์ผู้นี้ดุดันเกินไปแล้ว
สามารถฟันกรงเล็บมังกรขาดได้อย่างง่ายดาย ทั้งๆ ที่อยู่ในระดับพลังเดียวกันแท้ๆ
ร่างมังกรอันใหญ่โตมโหฬารบดบังแสงตะวันและแสงจันทร์ เสียงมังกรคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวดังก้องไปทั่วราตรี
คลื่นพลังถาโถมม้วนตัว แผ่ขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง
ต้องทนดููกชายตัวเองถูกมนุษย์จับไปย่างกินต่อหน้าต่อตา จะไม่ให้มันโกรธแค้นได้อย่างไร
"คิดจะหนีงั้นหรือ?"
ซูเฉินแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา
กระบี่มารกระหายเลือดในมือตวัดออกไปตามสัญชาตญาณ
ปราณกระบี่สีเลือดพุ่งพาดผ่านขอบฟ้า สกัดกั้นเส้นทางการหลบหนีของมังกรทองคำเอาไว้
ราวกับขุมนรกได้จุติลงมาปกคลุม กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มดูดกลืนเลือดมังกรทองคำเข้าไปโดยตรง
"กลืนเลือด?"
มังกรทองคำเริ่มลุกลี้ลุกลนอย่างหนัก
มันสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ภายใต้การปกคลุมของปราณกระบี่สีเลือด เลือดมังกรในกายของมันพุ่งพล่านไม่หยุด ราวกับไม่สามารถควบคุมได้เลย
ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา นัยน์ตาที่ตื่นตระหนกแฝงไว้ด้วยความหวาดกลัวอย่างหาที่สุดไม่ได้
เสียงมังกรคำรามดังก้องฟ้า
ยิ่งเป็นเช่นนี้ มังกรทองคำก็ยิ่งไม่กล้ารั้งอยู่ต่อ
ร่างมังกรอันใหญ่โตพุ่งเข้าชนการสกัดกั้นของปราณกระบี่อย่างแรง ราวกับพร้อมจะแลกด้วยชีวิต
ฟุ่บ!
ปราณกระบี่สีเลือดที่อยู่ภายใต้การปกคลุมของม่านราตรี ดูหนาวเหน็บและน่าสะพรึงกลัวเป็นพิเศษ
ร่างของมังกรทองคำนั้นใหญ่โตเกินไป จึงไม่อาจหลบหลีกการกวาดล้างของปราณกระบี่พ้น
ฉัวะ!
เกราะป้องกันจากเกล็ดมังกรถูกปราณกระบี่กรีดออกอย่างง่ายดาย เลือดสดๆ ไหลทะลักลงมาราวกับสายน้ำ
"ไอ้มนุษย์ ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็จะลากแกไปลงนรกเป็นเพื่อนข้าให้ได้"
เสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งดังก้องขึ้นมาเป็นระลอก มังกรทองคำคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าพลังของอีกฝ่ายจะดุดันถึงเพียงนี้
มันไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะตอบโต้เลยด้วยซ้ำ
ไม่ยอมแพ้!
โกรธแค้นถึงขีดสุด!
ทุกสิ่งทุกอย่างแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่จะเข่นฆ่าอันเดือดพล่าน ร่างมังกรทั้งร่างพุ่งเข้าพุ่งชนซูเฉินอย่างรุนแรง
หยกกระเบื้องแหลกลาญ ยอมตายตกไปตามกัน
เผ่ามังกรนั้นหยิ่งทะนงศักดิ์ศรี
ต่อให้ต้องตาย ก็ต้องตายอย่างมีเกียรติ
ต่อให้ต้องตาย ก็ต้องลากศัตรูไปปรโลกด้วยกันให้ได้
แต่ซูเฉินกลับหัวเราะออกมา อยากจะตายตกไปตามกันงั้นหรือ ก็ต้องดูด้วยว่าเจ้ามีปัญญาทำได้หรือเปล่า
"สยบ!"
พลังระดับขอบเขตจวนต้นกำเนิดระเบิดออกมา แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งมรรคอันไร้ขีดจำกัด ประกอบกับพลังจากกระดูกราชันศักดิ์สิทธิ์ที่พุ่งพล่านออกมา ก่อตัวเป็นกรงขัง กดทับลงมาอย่างหนักหน่วงในทันที
ครืน! ครืน! ครืน!
แน่นอนว่ามังกรทองคำย่อมไม่อยากถูกสยบ ร่างมังกรอันใหญ่โตจึงพุ่งชนอย่างบ้าคลั่ง
เสียงดังกึกก้องกังวานราวกับระฆังไว้ทุกข์ดังสะท้านไปทั่วความว่างเปล่า ช่างบาดหูยิ่งนัก
"ไปตายซะ! ไอ้มนุษย์ผู้ต้อยต่ำ"
เสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดอาละวาดไปทั่วท้องฟ้า มังกรทองคำพุ่งชนกรงขังที่เกิดจากการรวมตัวของพลังอย่างแรง หวังจะตายตกไปพร้อมกับซูเฉิน
แต่น่าเสียดาย
คนที่มังกรทองคำต้องเผชิญหน้าคือซูเฉิน ผู้ฝึกยุทธ์เผ่ามนุษย์ที่แข็งแกร่งกว่ามันมาก
จุดจบได้ถูกกำหนดไว้แล้ว
มังกรทองคำไม่มีทางพลิกสถานการณ์ได้เลย ทำได้เพียงดิ้นรนกลิ้งร่างมังกรอันใหญ่โตไปมา ถูกพลังกดทับอย่างหนักหน่วงจนต้องติดอยู่ในกรงขัง เสียงคำรามทะลุผ่านมิติชั้นต่างๆ ดังก้องไปถึงหมู่เมฆนับหมื่นลี้
ความเงียบสงบของเทือกเขารกร้างถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง
สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และไม่รู้ว่าใครเป็นคนไปแหย่ให้บรรพบุรุษมังกรผู้นี้โกรธกริ้ว
ภายใต้การกดทับของพลัง
ร่างของมังกรทองคำร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าอย่างแรง กระแทกพื้นจนเกิดเป็นหลุมลึก มันตาลายคล้ายจะเป็นลม กลิ่นอายในร่างปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด ราวกับภูเขาและแม่น้ำที่กำลังบ้าคลั่ง
เขาเดินเข้าไปใกล้หลุมลึกอย่างเกียจคร้าน
ซูเฉินมองลงไปยังมังกรทองคำที่ถูกกระแทกจนแทบจะหมดสติ เขายิ้มพลางกล่าวว่า "ในสายตาของเจ้า มังกรคือตัวตนที่อยู่สูงส่งเหนือใคร แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าข้า เจ้าก็เป็นแค่สัตว์เลื้อยคลานที่แข็งแกร่งกว่าปกตินิดหน่อยเท่านั้น ตอนนี้ข้าขอถามเจ้า เจ้าเต็มใจจะยอมศิโรราบต่อข้าหรือไม่?"
ถ้าสามารถปราบมังกรทองคำมาเป็นสัตว์พาหนะได้ ลองคิดดูก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมไม่เบาเลย
เผ่ามังกรนั้น ถือเป็นตัวตนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดในโลกแห่งสัตว์อสูรเสมอมา
และแม้ว่าระดับของมังกรทองคำจะค่อนข้างต่ำเมื่อเทียบกับเผ่ามังกรทั้งหมด แต่สำหรับเขาในตอนนี้ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
"ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้มนุษย์ผู้ต้อยต่ำ แกคิดว่าแกมีคุณสมบัติพอที่จะให้ข้ายอมศิโรราบงั้นหรือ? เผ่ามังกรของข้าคือราชันย์แห่งฟ้าดิน พวกมนุษย์ผู้ต้อยต่ำอย่างพวกแกทำได้แค่คุกเข่าก้มหัวให้พวกเราเท่านั้น วันนี้ข้าอาจจะแพ้แก แต่วันหน้าขอเพียงยอดฝีมือเผ่ามังกรโผล่มาสักคน ก็สามารถสะกดข่มแกให้ต้องทนทุกข์ทรมานไปตลอดกาลได้แล้ว"
จะให้เผ่ามังกรผู้หยิ่งทะนงยอมศิโรราบงั้นหรือ?
เป็นไปได้งั้นหรือ?
ต่อให้ต้องตาย ก็ไม่มีวันยอมศิโรราบเด็ดขาด
ไม่มีอะไรเหนือความคาดหมาย ซูเฉินเดาไว้อยู่แล้วว่ามังกรทองคำจะต้องปฏิเสธ
เผ่ามังกรผู้หยิ่งทะนงจะมายอมศิโรราบให้เขาได้อย่างไร
เมื่อกำกระบี่มารกระหายเลือดไว้ในมือ สายตาของซูเฉินก็เริ่มเย็นเยียบลง ส่วนคำขู่ของมังกรทองคำนั้น เขาเมินเฉยไปหมดแล้ว ถือซะว่ามังกรทองคำผายลมออกมาก็แล้วกัน
ในโลกแฟนตาซี สิ่งที่วัดกันคือใครหมัดแข็งกว่า ใครพลังแกร่งกว่า
รอจนกว่าพลังของเขาจะแข็งแกร่งพอ เขาก็สามารถฆ่าล้างเผ่ามังกรได้ทั้งเผ่าอยู่แล้ว ยังจะมาขู่เขาอยู่อีก
"ไอ้มนุษย์ผู้ต้อยต่ำ ถ้าตอนนี้แกปล่อยข้าไป ข้าอาจจะยอมให้แกตายสบายๆ ขึ้นหน่อยก็ได้"
"สัตว์เลื้อยคลานก็ยังเป็นสัตว์เลื้อยคลานอยู่วันยังค่ำ ขนาดจะขู่คนยังไม่มีสมองเลย สมควรโดนฆ่าแล้ว"
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวกดทับมังกรทองคำเอาไว้แน่น กระบี่มารกระหายเลือดเริ่มสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น มันอยากจะกลืนกินเลือดมังกรในกายของมังกรทองคำเต็มแก่แล้ว
ครืน! ครืน! ครืน!
ซูเฉินปล่อยมือ กระบี่มารกระหายเลือดในมือส่งเสียงร้องคำรามอย่างดีใจ พุ่งทะยานลงไปยังมังกรทองคำในหลุมลึกทันที แผ่ซ่านจิตสังหารอันชั่วร้ายและน่าสะพรึงกลัวจนชวนให้ขนลุกซู่
"ไอ้มนุษย์ผู้ต้อยต่ำ เผ่ามังกรของข้าไม่มีวันปล่อยแกไปแน่!"
(จบแล้ว)