บทที่ 10 - จะได้ไม่เปลืองอากาศหายใจบนโลกใบนี้

บทที่ 10 - จะได้ไม่เปลืองอากาศหายใจบนโลกใบนี้

ท่ามกลางสายตาอันตื่นตะลึงของหลวงจีนเฒ่า

มหาสมุทรพุทธะค่อยๆ เลือนหายไป

ทะลุผ่านม่านฝน

เงาร่างหนึ่งค่อยๆ เดินออกมาจากท่ามกลางมหาสมุทรพุทธะอันไร้ขอบเขต เขายังคงความหล่อเหลาบาดใจเช่นเดิม บนร่างกายไม่มีแม้แต่ฝุ่นละอองสักนิด บนใบหน้างดงามแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันหนาวเหน็บ

เงาภาพราชันศักดิ์สิทธิ์หมื่นจั้งทำท่าทาง ชูนิ้วกลางเหยียดหยาม

ซูเฉินเย้ยหยัน "ไอ้โล้นเฒ่า ขนาดกระดูกราชันศักดิ์สิทธิ์ยังรังเกียจเจ้าเลย เจ้าบอกมาสิว่าเจ้ายืนหายใจทิ้งอยู่ทำไม เอาหัวโขกกำแพงตายไปเลยดีกว่า จะได้ไม่เปลืองอากาศหายใจบนโลกใบนี้"

ตกตะลึงไปเลย

หลวงจีนเฒ่าปักใจเชื่อไปแล้วแท้ๆ ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ถูกมหาสมุทรพุทธะของตนสยบไปแล้ว

แต่กลับต้องมาทนดูเด็กหนุ่มเดินออกมาจากมหาสมุทรพุทธะตาปริบๆ

คราวนี้หลวงจีนเฒ่าถึงกับหน้าถอดสีเลยทีเดียว

สองมือประสานกัน ท่าทีของหลวงจีนเฒ่าเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขายิ้มแล้วกล่าวว่า "พรสวรรค์ของประสก อาตมาเพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิต เรื่องการเข่นฆ่าสำนักกระบี่ อาตมาจะไม่สอดมือเข้ามายุ่งอีก ขอลาล่ะ"

เขาหันหลังเดินจากไปทันที ไม่คิดจะรั้งอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว

ขนาดเผาลูกประคำสมบัติล้ำค่าเพื่อสร้างมหาสมุทรพุทธะ ยังไม่สามารถสยบเด็กหนุ่มผู้นี้ได้เลย

นั่นก็อธิบายได้เพียงอย่างเดียว

เด็กหนุ่มคนนี้แม้จะอยู่เพียงขอบเขตมนุษย์สวรรค์ แต่พลังฝีมือที่แท้จริงกลับเหนือล้ำกว่าเขาไปไกลลิบ

หากยังขืนดึงดันสู้ต่อไป เขาต้องพ่ายแพ้ย่อยยับอย่างไม่ต้องสงสัย

วิ้ง!

ปราณกระบี่สีเลือดพาดผ่านม่านฝน ขัดขวางเส้นทางหลบหนีของหลวงจีนเฒ่าเอาไว้

แววตาดุดันวาบผ่านดวงตาอย่างรวดเร็ว หลวงจีนเฒ่าค่อยๆ หันกลับมา สองมือพนมเข้าหากัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยว่า "ประสกต้องการสิ่งใด? อาตมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์พุทธะ"

"เจ้ามาจากไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า? ต่อให้เจ้าจะมาจากหลุมส้วม มันก็เรื่องของเจ้า แต่เจ้ามาหาเรื่องข้า งั้นตอนนี้ ก็ถึงตาข้าหาเรื่องเจ้าบ้างแล้ว"

"เดี๋ยวก่อน"

"ราชันศักดิ์สิทธิ์ครอบจักรวาล สังหารเทพทำลายพุทธะ สยบมันซะ!"

ไม่มีคำพูดไร้สาระใดๆ อีก เมื่อครู่ซูเฉินยังไม่ได้ลงมือสุดกำลัง ก็แค่อยากจะลองดูอานุภาพของขอบเขตทะเลวัฏสงสารก็เท่านั้นเอง

ขอบเขตมนุษย์สวรรค์ เน้นหนักไปที่การผสานจิตวิญญาณเข้ากับฟ้าดิน

ส่วนขอบเขตทะเลวัฏสงสาร คือการรวมจิตวิญญาณเข้าสู่ทะเลวัฏสงสาร

ครืน! ครืน! ครืน!

เงาภาพกระดูกราชันศักดิ์สิทธิ์ขนาดหมื่นจั้งที่อยู่ด้านหลังซูเฉิน จำแลงกายเป็นราชันศักดิ์สิทธิ์ครอบจักรวาลอันทรงอานุภาพ พกพากลิ่นอายทำลายล้างสวรรค์และปฐพี โถมทับเข้าใส่หลวงจีนเฒ่าอย่างดุดัน

"ตรามังกรฟ้ามหาอำนาจ จงรวม!"

ด้วยความที่ตั้งรับไม่ทัน หลวงจีนเฒ่าจึงรีบสวดมนต์ กลิ่นอายพุทธะพวยพุ่งออกมาเป็นระลอก เพิ่งจะรวมตัวกันเป็นตรา '卍' ได้แค่ครึ่งเดียว ก็ถูกเงาภาพกระดูกราชันศักดิ์สิทธิ์ทำลายจนแหลกสลายไป

พรวด!

กระอักเลือดออกมาย้อมจีวรจนเป็นสีแดง คราวนี้หลวงจีนเฒ่าตกใจกลัวของจริงแล้ว เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า ในฐานะที่ตัวเองเป็นถึงผู้บำเพ็ญเพียรพุทธะในขอบเขตทะเลวัฏสงสาร จะต้องมาทิ้งชีวิตไว้ในเงื้อมมือของขอบเขตมนุษย์สวรรค์ตัวเล็กๆ แบบนี้ คราวนี้คำนวณพลาดครั้งใหญ่จริงๆ

"ประสกโปรดไว้ชีวิตด้วย อาตมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์พุทธะ หากประสกสังหารอาตมา ดินแดนศักดิ์สิทธิ์พุทธะย่อมไม่ปล่อยประสกเอาไว้แน่"

ภายใต้คำขู่เอาชีวิตรอดอย่างบ้าคลั่งของหลวงจีนเฒ่า เขาก็ยังคงถูกกระดูกราชันศักดิ์สิทธิ์ขนาดหมื่นจั้งบดขยี้อย่างโหดเหี้ยม ร่างพุทธะแตกสลายกลายเป็นหมอกเลือด แม้แต่ดวงวิญญาณก็ยังหายสาบสูญไป

"ให้มันรู้ซะบ้างว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร"

กระดูกราชันศักดิ์สิทธิ์ผสานกลับเข้าสู่ร่างกาย ซูเฉินเอ่ยอย่างพึงพอใจว่า "แกนี่ภักดีไม่เบา ดีมาก"

ซูเฉินเองก็คาดไม่ถึงเช่นกัน ว่ากระดูกราชันศักดิ์สิทธิ์จะก่อเกิดจิตวิญญาณขึ้นมาแล้ว แถมยังปฏิเสธการล่อลวงของไอ้โล้นเฒ่าโดยตรงอีกด้วย

ยอดเยี่ยมไปเลย

ศิษย์สำนักกระบี่นับหมื่นคนถูกเข่นฆ่าจนหมดสิ้น เลือดสดๆ ไหลรวมกันเป็นแม่น้ำ ภายใต้การปกคลุมของม่านฝน กลิ่นคาวเลือดอันรุนแรงที่แผ่คลุมไปทั่วยอดเขากระบี่ได้ถูกน้ำฝนชะล้างให้เจือจางลงไปมากแล้ว

ซูเฉินรู้แล้วว่า บุตรชายของเจ้าสำนักกระบี่ ไม่เพียงแต่จะครอบครองกายาอันทวนลิขิตฟ้าอย่างกายาราชันสวรรค์ แต่ยังกลายเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าโทเทมอีกด้วย

เขาเข้าใจดีว่า ตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์มีความหมายเช่นไรต่อสำนักระดับหนึ่ง

ดูท่าข่าวของสำนักกระบี่คงจะส่งไปถึงเผ่าโทเทมในเร็วๆ นี้ หากไม่มีอะไรผิดพลาด บุตรศักดิ์สิทธิ์เผ่าโทเทมที่ว่านั่น จะต้องพายอดฝีมือบุกมาเยือนราชวงศ์อย่างแน่นอน

มุมปากค่อยๆ ยกยิ้มเย็นชาขึ้นมา ซูเฉินไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ถ้ากล้ามา ก็มีแต่จะต้องตายทิ้งอยู่ที่นี่เท่านั้น

ประมาณสี่ชั่วยามหลังจากที่ซูเฉินจากไป

ณ ความว่างเปล่าอันไกลโพ้น จู่ๆ ก็มีจุดสีดำห้าจุดปรากฏขึ้น เคลื่อนตัวจากไกลเข้ามาใกล้ ในพริบตาก็มาถึงเหนือท้องฟ้าสำนักกระบี่

สำนักกระบี่ที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ถูกปกคลุมไปด้วยเลือด เสียงฟ้าร้องหยุดลง ม่านฝนจางหายไป หลงเหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งที่ลอยปกคลุมอยู่เหนือสำนักกระบี่ ไม่ยอมจางหายไปเป็นเวลานาน

สำนักกระบี่ ถูกฆ่าล้างโคตรจนหมดสิ้น

"เหี้ยมโหดนัก!"

สองมือกำหมัดแน่น ในแววตาที่มืดครึ้มเต็มไปด้วยจิตสังหารที่เดือดพล่าน เยว่เชียนเจวี๋ยหายใจหอบถี่ ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังตกอยู่ในสภาวะโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด

"ศิษย์น้อง โปรดระงับความโศกเศร้าด้วย"

"ศิษย์น้อง ก่อนออกจากเผ่าโทเทมมาคราวนี้ ท่านอาจารย์กำชับให้พวกเราดูแลเจ้าให้ดี วางใจเถอะ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร พวกเราจะแก้แค้นแทนเจ้าให้จงได้ มันทำลายสำนักกระบี่ พวกเราจะคืนสนองให้มันเป็นร้อยเท่า"

พ่อตายแล้ว พี่สาวก็ตายแล้ว แม้กระทั่งสำนักกระบี่ทั้งสำนักก็ยังพังพินาศในพริบตา

จนถึงวินาทีนี้ เยว่เชียนเจวี๋ยก็ยังคิดไม่ตก ราชวงศ์เล็กๆ แห่งหนึ่ง ทำไมถึงมียอดฝีมือระดับขอบเจตนภากาศขั้นสูงปรากฏตัวขึ้นมาได้ แถมยังลงมืออย่างอุกอาจ ไร้ความปรานี พลิกฝ่ามือทำลายล้างสำนักกระบี่นับหมื่นคน ไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว

เหี้ยมโหดนัก! เด็ดขาดนัก!

การเดินทางกลับมาจากเผ่าโทเทมในครั้งนี้ เพื่อความมั่นใจว่าจะไม่เกิดข้อผิดพลาดใดๆ อาจารย์ได้ส่งศิษย์พี่ระดับขอบเขตมนุษย์สวรรค์มาให้เขาถึงสี่คน หากร่วมมือกัน ย่อมสามารถกวาดล้างผู้ฝึกยุทธ์ในระดับเดียวกันได้ทั้งหมด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่อยู่เพียงหกขอบเขตสลัดทิ้งทางโลกเลย

"แกกล้าทำลายสำนักกระบี่ของข้า ข้าก็จะไปฆ่าล้างโคตรราชวงศ์ของแก"

ความโกรธแค้นที่ลุกโชนแปรเปลี่ยนเป็นจิตสังหารอันเดือดพล่าน วินาทีนี้เยว่เชียนเจวี๋ยไม่อาจควบคุมความรู้สึกอยากเข่นฆ่าอันไร้ขีดจำกัดในใจได้อีกต่อไป เขาคำรามลั่น "ขอเชิญศิษย์พี่ทั้งสี่ ตามข้าไปยังราชวงศ์ซู"

"ยินดีช่วยเหลืออย่างเต็มที่"

"ไป"

ทั้งห้าคนไม่ได้รั้งอยู่ที่สำนักกระบี่แม้แต่วินาทีเดียว รีบกลายร่างเป็นแสงห้าสายพุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังราชวงศ์ซูทันที

และในตอนที่ทั้งห้าคนเพิ่งจากไปนั้นเอง

ภายใต้กลิ่นอายอันหลงเหลืออยู่ของกระดูกราชันศักดิ์สิทธิ์ที่กดทับลงมา เศษเสี้ยววิญญาณอันบางเบาของหลวงจีนเฒ่า กลับค่อยๆ รวมตัวกันอย่างช้าๆ ภายใต้การห่อหุ้มของกลิ่นอายพุทธะ

"โชคดีที่เผาลูกประคำสมบัติล้ำค่า ช่วยให้เหลือเศษเสี้ยววิญญาณเอาไว้ได้สายหนึ่ง ต้องกลับไปที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์พุทธะก่อน จากนั้นข้าจะต้องจับเจ้ากดลงนรกอเวจีไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดให้จงได้"

เศษเสี้ยววิญญาณที่รวมตัวกันจากกลิ่นอายพุทธะ ล่องลอยจากไปอย่างเชื่องช้า

สำนักกระบี่ถูกฆ่าล้างโคตร เจ้าสำนักและผู้อาวุโสทั้งสองคนตายตกไปจนหมด ซากศพนับหมื่นกองทับถมกันเป็นภูเขา เลือดไหลรวมเป็นแม่น้ำไหลทะลักไปทั่วขุนเขา

ข่าวนี้สร้างความตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก ส่งผลให้สำนักเฉิงเทียนต้องรีบประกาศยุบสำนักอย่างรวดเร็วที่สุด

เดิมทีสำนักเฉิงเทียนคิดว่า การมีสำนักกระบี่หนุนหลังอยู่ ย่อมต้องสามารถแก้แค้นให้เจ้าสำนักได้อย่างแน่นอน ใครจะไปคิดล่ะว่า ไม่เพียงแต่จะแก้แค้นไม่สำเร็จ แต่กลับต้องแลกด้วยชีวิตของคนทั้งสำนักกระบี่แทน

นับแต่นั้นเป็นต้นมา

ราชวงศ์ซูไม่เพียงแต่จะสามารถผนวกรวมห้าราชวงศ์ได้เท่านั้น แต่หลังจากกวาดล้างสำนักเฉิงเทียนและสำนักกระบี่อย่างต่อเนื่อง ก็ได้ก้าวขึ้นมาเป็นสำนักระดับสองที่ฮอตฮิตที่สุดในดินแดนรกร้างตะวันออกไปโดยปริยาย แม้จะยังห่างไกลจากระดับสำนักชั้นแนวหน้าอยู่มากก็ตาม

ข่าวนี้ถูกส่งกลับไปถึงราชวงศ์เช่นกัน ทั่วทั้งเมืองหลวงตลอดจนคนทั้งประเทศต่างโห่ร้องยินดี ยกย่องให้องค์จักรพรรดิเป็นดั่งเทพเจ้า เป็นเทพเจ้าแห่งสงครามผู้ไร้พ่าย

วินาทีนี้

ซูเฉินที่เดินทางกลับมาถึงราชวงศ์แล้ว ได้ออกคำสั่งแรกทันที นั่นคือห้ามผู้ใดออกไปข้างนอกโดยเด็ดขาด และให้ปิดประตูเมืองทั้งหมด

ตามการคาดเดาของซูเฉิน หากไม่มีอะไรผิดพลาด หลังจากเผ่าโทเทมได้รับข่าวแล้ว จะต้องส่งคนมาในทันทีแน่นอน ส่วนเขาก็แค่รอให้ลูกแกะเดินเข้าปากเสือก็พอ

มาหนึ่ง ฆ่าหนึ่ง

มาสอง ฆ่าเป็นคู่

ในระหว่างที่รอคนมาหา ซูเฉินก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่าแม้แต่น้อย ด้วยการเสริมพลังจากพรสวรรค์ร้อยล้านเท่าและกระดูกราชันศักดิ์สิทธิ์ เขาเริ่มหล่อเลี้ยงวิถีแห่งความโกลาหลในร่างกาย หวังว่าจะสามารถทะลวงผ่านขอบเขตมนุษย์สวรรค์ ก้าวเข้าสู่ขอบเขตทะเลวัฏสงสารได้โดยเร็วที่สุด

(จบแล้ว)