ตอนที่ 112: การมาเยือนของหูเลี่ยน่า

เมื่อถังซานเห็นสถานการณ์เบื้องหน้า เขาก็รีบปลดปล่อยพลังวิญญาณพุ่งทะยานเข้าไปสมทบ เพื่อช่วยเหลือไต้มู่ไป๋และอวี้เทียนเหิงที่กำลังถูกสองพี่น้องตระกูลสือกดดันจนต้องถอยร่น!

ถูกต้องแล้ว... วิญญาจารย์สายโจมตีหนักอย่างไต้มู่ไป๋และอวี้เทียนเหิง กลับกำลังถูกวิญญาจารย์สายป้องกันอย่างสองพี่น้องตระกูลสือกดหัวอยู่ฝ่ายเดียว!

เดิมที สายโจมตีหนักควรจะเป็นฝ่ายไล่ต้อนสายป้องกัน ทว่าด้วยช่องว่างของพลังวิญญาณที่ห่างชั้น ผนวกกับการสนับสนุนบัฟเต็มสูบจากเยี่ยหลิงหลิงและหนิงหรงหรงที่อยู่แดนหลัง ทำให้พลังวิญญาณโดยรวมของสองพี่น้องตระกูลสือในยามนี้ พุ่งทะยานขึ้นไปจนเกือบจะแตะระดับราชาวิญญาณ! และนี่คือเหตุผลหลักที่ทำให้พวกเขาสามารถกดดันสองแนวหน้าของสื่อไหลเค่อได้อย่างราบคาบ

ทางฝั่งสถาบันราชวงศ์เทียนโต่ว เมื่อตู๋กูเยี่ยนเห็นถังซานขยับตัว นางก็พุ่งทะยานออกไปสกัดกั้นเพื่อช่วยเหลือสองพี่น้องตระกูลสือทันที!

ถังซานจ้องมองตู๋กูเยี่ยนที่เข้ามาขวางทางด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ชั่วขณะนั้น แม้แต่มันสมองของทีมอย่างเขาก็ยังคิดหาวิธีทะลวงแนวป้องกันนี้ไม่ออก

ที่ปีกซ้ายขวา อวี้เฟิงกำลังถูกอ้าวซือหลัวกดดันอย่างหนักหน่วงจนแทบจะหยัดยืนไม่อยู่! เดิมทีระดับพลังวิญญาณของอ้าวซือหลัวก็สูงกว่าอวี้เฟิงถึงห้าระดับอยู่แล้ว การถูกไล่ต้อนอยู่ฝ่ายเดียวเช่นนี้ ทำให้อวี้เฟิงสูญเสียความเย่อหยิ่งจองหองในอดีตไปจนหมดสิ้น

ส่วนทางด้านเสียวอู่ แม้จะได้รับความช่วยเหลือจากหม่าหงจวิ้นในการพัวพันจูจู๋ชิงเอาไว้ ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีอันเกรี้ยวกราดและรวดเร็วดุจพายุของจูจู๋ชิง ทั้งสองก็ทำได้เพียงกัดฟันกรอด ยืนหยัดต้านทานอย่างยากลำบาก

ทางด้านออสการ์ที่ยืนอยู่แนวหลังสุด เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมกำลังตกที่นั่งลำบากและต้องทนรับการโจมตีอย่างหนักหน่วง เขาก็ทำได้เพียงรีดเร้นพลังวิญญาณ ผลิตไส้กรอกสารพัดชนิดออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ท่ามกลางสมรภูมิที่กำลังติดพันและดุเดือดระหว่างสองสถาบัน... บนอัฒจันทร์ของสถาบันราชวงศ์เทียนโต่ว หูเลี่ยน่าก็ได้ปรากฏตัวขึ้น!

หยางเซียวสัมผัสได้ถึงการมาเยือนของนาง อันที่จริง... การที่เขาจงใจไม่สวมหน้ากากปิดบังใบหน้าในวันนี้ ก็เพื่อดึงดูดสายตาจากขุมอำนาจทั้งหลายที่จ้องจับผิดเขา และเขาก็คาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่า หูเลี่ยน่าจะต้องมาหาเขาอย่างแน่นอน ดังนั้น การปรากฏตัวของนางจึงไม่ได้ทำให้เขาประหลาดใจนัก

หูเลี่ยน่ายืนอยู่เบื้องหลังหยางเซียว นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องแผ่นหลังของบุรุษที่นางเฝ้าคะนึงหาอยู่ทุกทิวาราตรีด้วยความรุ่มร้อน

หยางเซียวหมุนตัวกลับมามองนาง พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

"เจ้ามาแล้วหรือ"

สิ้นคำทักทาย หูเลี่ยน่าก็โผเข้ากอดหยางเซียวอย่างสุดกลั้น! หยางเซียวโอบกอดร่างบางของนางไว้ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน

หูเลี่ยน่าซุกใบหน้าลงกับแอกแกร่ง กอดเขาแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป นางเอ่ยถามทีละคำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ตลอดเวลาที่ผ่านมา... เจ้าหายไปอยู่ที่ไหน? เจ้ารู้ไหมว่าข้าออกตามหาเจ้าตลอด... แต่ข้าก็หาเจ้าไม่พบเลย"

หยางเซียวลูบแผ่นหลังของนางเบาๆ พลางตอบ

"ข้าจะไปที่ไหนได้ล่ะ? ถูกสำนักวิญญาณยุทธ์ตามล่าขนาดนั้น ข้าก็ทำได้แค่หนีหัวซุกหัวซุน หลบซ่อนตัวไปวันๆ"

หูเลี่ยน่าผละออกจากอ้อมอกเขา เงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

"ข้าขอโทษ... หากวันนั้นข้าไม่เล่นกับไฟ เจ้าก็คงไม่ต้องถูกสำนักวิญญาณยุทธ์ตามล่าแบบนี้"

หยางเซียวยกมือขึ้นเกลี่ยซับน้ำตาให้ดรุณีสาวตรงหน้าอย่างแผ่วเบา

"ข้าไม่เคยโทษเจ้าเลย... เรื่องในตอนนั้น เป็นเพราะข้าหักห้ามใจตัวเองไม่ได้ต่างหาก"

ฉากการโอบกอดอันแสนหวานที่เกิดขึ้นบนอัฒจันทร์ฝั่งเทียนโต่ว ทำเอาขุมอำนาจทุกฝ่ายที่คอยจับตาดูหยางเซียวอยู่ ถึงกับตกตะลึงอ้าปากค้าง!

เดิมที การที่องค์สตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักวิญญาณยุทธ์วิ่งแจ้นมาที่อัฒจันทร์ของเทียนโต่ว ผู้คนก็ไม่ได้แปลกใจเท่าใดนัก เพราะทุกคนรู้ดีว่า ทีมสำนักวิญญาณยุทธ์ถูกทีมราชวงศ์เทียนโต่วเขี่ยตกรอบไปอย่างเจ็บปวด แถมหูเลี่ยน่ายังสลบเหมือดคาเวทีอีกต่างหาก ผู้คนจึงทึกทักไปเองว่า นางคงจะมาเพื่อทวงคืนศักดิ์ศรีที่สูญเสียไป

เพราะใครๆ ก็รู้ว่า สำนักวิญญาณยุทธ์ทุ่มเทเตรียมการสำหรับการประลองครั้งนี้มาอย่างยาวนาน ถึงขั้นฟูมฟักยุคทองที่มีราชาวิญญาณถึงสามคนเพื่อคว้าแชมป์ ทว่ากลับต้องมาพ่ายแพ้พลิกล็อกในรอบรองชนะเลิศ

ทว่า... ภาพที่หูเลี่ยน่าโผเข้ากอดหยางเซียว กลับทุบทำลายจินตนาการของทุกคนจนแตกกระจุย! ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า องค์สตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงส่ง จะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับอาจารย์หนุ่มแห่งสถาบันราชวงศ์เทียนโต่วผู้นี้!

---

ณ อัฒจันทร์กิตติมศักดิ์ฝั่งสำนักวิญญาณยุทธ์

ปี่ปี่ตงประทับยืนทอดพระเนตรเหตุการณ์บนอัฒจันทร์เทียนโต่วด้วยสายตานิ่งสงบ

พรหมยุทธ์หอกอสรพิษที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ทนเก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว เอ่ยถามขึ้น

"องค์พระสันตะปาปา... นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นพ่ะย่ะค่ะ?"

ปี่ปี่ตงมิได้ตอบคำถาม พระนางเพียงแค่ปรายพระเนตรเย็นชาตวัดมองพรหมยุทธ์หอกอสรพิษ พรหมยุทธ์หอกอสรพิษพลันตระหนักได้ว่าน้ำเสียงของตนเมื่อครู่อาจล่วงเกินและไร้ความเคารพ จึงรีบค้อมกายลงทันที

"ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะองค์พระสันตะปาปา! กระหม่อมเพียงแค่ร้อนใจไปหน่อย ขอพระองค์โปรดอย่าถือสา"

ในฐานะผู้อาวุโสระดับสูงแห่งสำนักวิญญาณยุทธ์ พรหมยุทธ์หอกอสรพิษย่อมรู้ซึ้งถึงความเด็ดขาดของปี่ปี่ตงเป็นอย่างดี หลังจากการสิ้นพระชนม์ขององค์พระสันตะปาปาองค์ก่อน สตรีตรงหน้าผู้นี้ได้ใช้มาตรการสายฟ้าแลบ กวาดล้างผู้ที่ต่อต้านพระนางจนสิ้นซาก ก่อนจะก้าวขึ้นสู่บัลลังก์พระสันตะปาปาภายใต้การสนับสนุนของเหล่าผู้อาวุโสและมหาปุโรหิตสูงสุด

ปี่ปี่ตงเห็นอีกฝ่ายสำนึกผิด จึงคลายหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นลงเล็กน้อย ตรัสเสียงเรียบ

"นี่คือครั้งแรก... และจะเป็นครั้งสุดท้าย เข้าใจหรือไม่?"

"กระหม่อมทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ปี่ปี่ตงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะตรัสถาม

"เจ้ารู้เรื่องวิญญาจารย์หนุ่มที่ไปมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับองค์สตรีศักดิ์สิทธิ์เมื่อหนึ่งปีก่อนหรือไม่?"

พรหมยุทธ์หอกอสรพิษตอบรับทันที

"อ้อ! ไอ้สารเลวที่พรากความบริสุทธิ์ขององค์สตรีศักดิ์สิทธิ์ และถูกสำนักวิญญาณยุทธ์ของเราตั้งค่าหัวตามล่านั่นเอง! แต่ได้ยินมาว่าการตามล่าสองครั้งที่ผ่านมาคว้าน้ำเหลวหมดเลยนี่พ่ะย่ะค่ะ ทั้งๆ ที่ครั้งแรกนำทีมโดยระดับมหาปราชญ์วิญญาณ และครั้งที่สองนำทีมโดยระดับวิญญาณพรหมยุทธ์แท้ๆ"

กล่าวถึงตรงนี้ พรหมยุทธ์หอกอสรพิษก็เบิกตากว้าง คล้ายเพิ่งปะติดปะต่อเรื่องราวบางอย่างได้ เขารีบกราบทูล

"องค์พระสันตะปาปา... หรือว่า... อาจารย์คุมทีมของสถาบันราชวงศ์เทียนโต่วผู้นั้น ก็คือชายคนนั้น!?"

ปี่ปี่ตงเหยียดยิ้ม

"เจ้าก็ยังไม่ถึงกับโง่เขลาเกินไปนัก... ถูกต้องแล้ว ชายที่กำลังกอดกับนาน่าอยู่นั่นแหละ คือเป้าหมายการตามล่าของเรา"

พรหมยุทธ์หอกอสรพิษจ้องมองปี่ปี่ตงด้วยความตื่นตะลึง ข้อมูลที่เพิ่งได้รับทำเอาสมองของเขาประมวลผลแทบไม่ทัน ทว่าด้วยความเป็นห่วงในตัวหูเลี่ยน่า เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

"แล้ว... องค์พระสันตะปาปา จะปล่อยให้พวกเรายืนดูอยู่เฉยๆ แบบนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?"

ปี่ปี่ตงไม่สนใจคำถามนั้น พระนางตรัสต่อ

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาชื่อหยางเซียว?"

พรหมยุทธ์หอกอสรพิษพยักหน้า ปี่ปี่ตงจึงตรัสประโยคถัดมาที่สั่นสะเทือนวงการ

"แล้วเจ้ารู้หรือไม่ ว่าตอนนี้หยางเซียวบรรลุถึงระดับใดแล้ว?... ข้าจะบอกให้เอาบุญ บัดนี้เขาคือยอดฝีมือระดับจักรพรรดิวิญญาณ ยิ่งไปกว่านั้น... สัดส่วนวงแหวนวิญญาณของเขา ยังวิปริตเฉกเช่นเดียวกับจูจู๋ชิง!"

เพล้ง!

ราวกับมีอสนีบาตฟาดเปรี้ยงลงกลางใจ พรหมยุทธ์หอกอสรพิษถึงกับอ้าปากค้าง! ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น... ทว่าเหล่าวิญญาจารย์ระดับสูงของสำนักวิญญาณยุทธ์ที่อยู่บนอัฒจันทร์ และได้ยินพระดำรัสนี้ ต่างก็ตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ!

ต้องเข้าใจก่อนว่า ผู้ที่มีวงแหวนวิญญาณระดับหมื่นปีในวงที่สี่เฉกเช่นจูจู๋ชิงนั้น มีเพียงถังซานอีกคนเดียวที่พวกเขาเคยเห็น ทว่าบัดนี้... หยางเซียวกลับกลายเป็นสัตว์ประหลาดอีกคนที่ครอบครองวงแหวนวิญญาณสุดวิปริตนี้!

นี่มันหมายความว่าอย่างไร!? บนแผ่นดินนี้มีอัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่ครอบครองวงแหวนวิญญาณระดับนี้มากเพียงใดกันแน่? ขนาดยุคทองที่สำนักวิญญาณยุทธ์ภาคภูมิใจหนักหนา ยังไม่มีใครสามารถทัดเทียมสัดส่วนวงแหวนวิญญาณระดับนี้ได้เลยแม้แต่คนเดียว!