บทที่ 100 ข้อสันนิษฐาน

บทที่ 100 ข้อสันนิษฐาน

"ข้า?"

ลาร์ลชี้จมูกตัวเองด้วยสีหน้าตกตะลึง ก่อนจะระเบิดหัวเราะลั่น

"เจ้ามนุษย์ เจ้าแน่ใจนะว่ากำลังหมายถึงข้า? อยากจะทบทวนอีกครั้งไหม?"

หลินอี้ไม่ได้สนใจลาร์ล แต่หันไปพูดกับวานอ:

"ถ้านายเชื่อฉัน ฆ่าเขาสะ แล้วความจริงจะเปิดเผยเอง"

"แต่ถ้านายไม่เชื่อ ฉันก็จะช่วยจัดการเนโครแมนเซอร์นั่นให้พวกนายเป็นอิสระเหมือนเดิม"

พวกเทียนซื่อได้ยินแล้วก็งงเป็นไก่ตาแตก มันต่างกันตรงไหนวะ?

"มนุษย์ เจ้ากำลังพยายามเสี้ยมให้พวกเราแตกแยกกันงั้นรึ?"

จู่ๆ ลาร์ลก็ยกปืนคาบศิลาขึ้นเล็งไปที่หลินอี้

"วิธีของเจ้านี่มันช่างต่ำทรามสิ้นดี ข้า ลาร์ล จะเป็นเผ่าศพมารแปลงกายมาหรือไม่ คนในเผ่าของข้าย่อมดูออกเอง ไม่จำเป็นต้องให้คนนอกอย่างเจ้ามาคอยชี้นิ้วบอก!"

เห็นวานอมีทีท่าลังเล หลินอี้ก็ส่ายหน้าอย่างผิดหวังแล้วพูดว่า: "ช่างเถอะ ไปฆ่าเนโครแมนเซอร์กันดีกว่า"

"หา?"

ชื่อถงสะดุ้งตกใจ "แค่พวกเราเองเหรอ? จะไหวไหมเนี่ย!"

เทียนซื่อตอบกลับอย่างไม่แยแส: "ไม่ไหวก็แค่วาร์ปกลับเมือง จะไปกลัวอะไร"

ช่องแชตปาร์ตี้ เฟิงหัว (ปาร์ตี้): "อีกห้าก้าว ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง รุมจัดการลาร์ลซะ!"

จังหวะนั้นเอง จู่ๆ วานอก็ถามลาร์ลขึ้นมาว่า: "ท่านผู้นำลาร์ล ขออภัยที่ต้องเสียมารยาท"

วานอชี้ไปที่ก็อบลินตนหนึ่งในฝูงชนแล้วถามว่า: "ขอถามหน่อย ภรรยาของอดินมีชื่อจริงว่าอะไร? ข้าถามถึงชื่อจริงนะ"

"นี่เจ้าก็สงสัยข้าด้วยงั้นรึ?"

ตอนนี้ชาวเผ่าก็อบลินทุกคนต่างมองวานอด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ

"วานอ เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ?"

"ท่านผู้นำลาร์ลเอ็นดูเจ้ามาตั้งแต่เด็ก ใครจะสงสัยท่าน ก็ไม่ควรเป็นเจ้าที่สงสัยท่านนะ!"

"ท่านผู้นำลาร์ลตัวจริงหรือตัวปลอม เจ้าเองก็แยกแยะไม่ออกเหรอ? ไประแวงตามคำพูดของมนุษย์คนนั้นได้ยังไง!"

"ไอ้วานอทรยศ แกต้องเป็นตัวปลอมแน่ๆ!"

...

ฟังเสียงก่นด่าจากเหล่าก็อบลิน ลาร์ลมองวานอด้วยแววตาผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

"ยังต้องการให้ข้าตอบอีกไหม?"

ตอนนี้หน้าของวานอแดงก่ำเต็มไปด้วยความละอายใจ แต่ก็ยังพยักหน้าอย่างยากลำบาก: "ต้องการ!"

"ได้ งั้นข้าจะบอกให้เจ้าเอาบุญ!"

ลาร์ลทำท่าทางเหมือนผิดหวังในตัววานอสุดๆ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า: "ภรรยาของอดิน ก็คือราเบล ลูกสาวของข้าเอง"

พอสิ้นคำตอบของลาร์ล เหล่าก็อบลินก็พากันฮือฮาด้วยความโกรธแค้นทันที:

"ไอ้วานอคนทรยศ แกกล้าใส่ร้ายผู้หลักผู้ใหญ่ที่แกเคารพรักที่สุดได้ยังไง!"

"ตอนนี้ข้าเริ่มสงสัยแล้วว่าวานอกับไอ้มนุษย์นั่นต่างหากที่เป็นพวกเผ่าศพมารแปลงกายมา!"

"ใช่ๆๆ ฆ่าพวกมันเลย!"

ลาร์ลหันปากกระบอกปืนไปทางวานอที่กำลังยืนตะลึงงัน "เจ้าทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!"

แต่แล้ว วานอกลับชี้หน้าลาร์ลพร้อมกับตะโกนออกมาราวกับฟ้าผ่าว่า:

"เขาไม่ใช่ท่านผู้นำลาร์ล!"

เฮ้ย! "วานอบ้าไปแล้ว!"

"วานอ แกรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?"

"มันบ้าไปแล้วจริงๆ!"

ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังวุ่นวายสุดขีด อาศัยช่วงที่ลาร์ลเผลอ หลินอี้ก็ตะโกนสั่งลั่น: "ลงมือ!"

มั่นคงดั่งขุนเขาที่เตรียมพร้อมอยู่แล้ว ชูโล่พุ่งเข้าใส่ลาร์ลทันที: "ชาร์จโจมตี!"

"ปัง!"

"－29"

ระบบ: เกิดผลติดสถานะสตัน 1 วินาที

ลาร์ลที่โดนโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว ถูกสตันหยุดนิ่งอยู่กับที่

หลินอี้สาดสกิลตามไปติดๆ: "กระสุนมนตรา!"

"－386"

เทียนซื่อกับชื่อถงตามมาสมทบช้าไปครึ่งจังหวะ ในตอนที่ลาร์ลกำลังจะหลุดจากสถานะสตัน

"ลอบโจมตีเงา"

"－231" คริติคอล

"ระบำดาบเงา"

"－267"

"แทงข้างหลัง"

"－242"

"ควักกระดูก"

"－301" คริติคอล

...

จังหวะนั้นเอง มั่นคงดั่งขุนเขาก็เปิดใช้สกิลอีกครั้ง: เหยียบย่ำสงคราม "－36"

ระบบ: เกิดผลติดสถานะสตันเป้าหมาย 1 ตัว 1 วินาที หมาป่ามารเก้าอเวจีพุ่งเข้าขย้ำ ซัดสกิลฉีกกระชาก ดับหลอดเลือดของลาร์ลที่ยังยืนทำหน้างงให้เป็นศูนย์ในพริบตา

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก กว่าพวกก็อบลินจะตั้งสติได้ว่าลาร์ลถูกโจมตี ลาร์ลก็โดนรุมสกรัมตายคาที่ไปเรียบร้อยแล้ว! เงียบกริบ! บรรยากาศโดยรอบตกอยู่ในความเงียบงัน! เหล่าก็อบลินไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยว่า ท่านผู้นำคนปัจจุบันของพวกเขา จะมาตายต่อหน้าต่อตาแบบนี้? ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จู่ๆ ก็มีก็อบลินตนหนึ่งสูดหายใจเข้าลึก "ท่านผู้นำลาร์ล... ตายแล้วเหรอ?"

"พวก... พวกแกฆ่าท่านผู้นำลาร์ล!"

"พี่น้อง พวกเราไปลุยกับพวกมัน ล้างแค้นให้ท่านผู้นำ!"

...

ในจังหวะที่เหล่าก็อบลินกำลังโกรธแค้นแทบคลั่งกับภาพตรงหน้า จู่ๆ วานอก็ตะโกนลั่น:

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน วานอชี้ไปที่ศพของลาร์ลแล้วบอกว่า:

"ท่านลุงลาร์ลเคยบอกข้าว่า จริงๆ แล้วราเบลเป็นแค่ลูกเลี้ยงของท่าน และชื่อจริงของนางก็ไม่ได้ชื่อราเบล แต่ชื่อไคซ่าต่างหาก!"

พูดจบ วานอก็ใช้มีดฟันคอลาร์ลจนขาดสะบั้น

สิ่งที่น่าตกใจก็คือ หลังจากคอขาด ศพของลาร์ลกลับส่งกลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งกระจาย ก่อนจะละลายกลายเป็นแอ่งของเหลวสีดำข้นคลั่ก

ภาพนี้ทำเอาพวกก็อบลินที่เมื่อกี้ยังฮึดฮัดจะล้างแค้น ถึงกับอ้าปากค้าง รับไม่ได้กับความจริงที่อยู่ตรงหน้า

"เป็นไปได้ยังไง ท่านผู้นำลาร์ลถูกขังมาพร้อมกับพวกเรานี่นา ทำไมถึงกลายเป็นตัวประหลาดที่พวกปีศาจสร้างขึ้นมาได้..."

ไม่ว่าพวกมันจะไม่เชื่อแค่ไหนว่าลาร์ลคือตัวจำแลงของเผ่าศพมาร แต่หลักฐานมันฟ้องอยู่ทนโท่ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

เมื่อได้รับการยืนยันแล้วว่าลาร์ลคือเผ่าศพมารแปลงกายมาจริงๆ วานอก็หันไปหาหลินอี้ ด้วยสีหน้าทั้งซาบซึ้งและละอายใจอย่างสุดซึ้ง:

"ข้าต้องขออภัยอย่างยิ่งสำหรับการกระทำของพวกพ้องข้าเมื่อครู่นี้!"

ส่วนก็อบลินที่เพิ่งตะโกนด่าทอจะฆ่าหลินอี้เมื่อกี้ ตอนนี้กลับก้มหน้างุด ปิดปากเงียบสนิท

"ช่างเถอะ พวกนายจะมีปฏิกิริยาแบบนั้นก็เข้าใจได้"

เทียนซื่อหยิบผลึกน้ำแข็งที่ดรอปอยู่ข้างศพลาร์ลมาส่งให้หลินอี้:

"ลูกพี่เฟิง ลางสังหรณ์พี่นี่แม่นเว่อร์ๆ โคตรเจ๋งเลยว่ะ!"

ตอนนั้นเอง หลินอี้ถึงเอ่ยปากบอกข้อสันนิษฐานของตัวเองกับวานอ: "พวกนายเคยสงสัยไหม ว่าทำไมร้อยกว่าปีมานี้ เผ่าศพมารถึงไว้ชีวิตพวกนาย ไม่ฆ่าล้างบางให้สิ้นซาก?"

วานอเหลือบมองศพของลาร์ลที่กองอยู่บนพื้น ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว ทำเอาหน้าถอดสี:

"หรือว่า... พวกมันคิดจะใช้วิธีนี้เพื่อควบคุมเผ่าก็อบลินของเราทั้งหมด?"

"ก็อาจจะเป็นไปได้นะ"

สำหรับคำตอบนี้ เอาจริงๆ ตัวหลินอี้เองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจนัก ก็เลยฟันธงไม่ได้ว่าสิ่งที่วานอพูดมันถูกหรือผิด

มาถึงขั้นนี้ เอาตรงๆ หลินอี้ชักจะตามเกมไม่ค่อยทันแล้ว

ถ้าเป้าหมายของพวกมันคือการให้ลาร์ลมาควบคุมเผ่าก็อบลิน เพื่อสร้างสายลับระดับบิ๊กบอสแฝงตัวอยู่ในกลุ่มร้อยเผ่าล่ะก็

พวกมันก็น่าจะปล่อยก็อบลินพวกนี้ไปเอง หรือไม่ก็จัดฉากแกล้งทำเป็นปล่อยให้หนีไปก็ได้นี่นา

ทำไมถึงต้องขังพวกมันไว้ ไม่ยอมปล่อยแถมยังไม่ยอมฆ่าด้วย? หรือพวกมันจงใจทำเรื่องให้ยุ่งยาก รอให้มีคนอย่างหลินอี้โผล่มา แล้วค่อยปล่อยให้ช่วยพวกมันออกไปแบบเนียนๆ งั้นเหรอ?

ในจังหวะที่หลินอี้กำลังปวดหัวตึ้บกับคำถามนี้ จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะชวนขนลุกดังมาจากในทางเดิน

พอได้ยินเสียงนี้ วานอกับพวกก็อบลินก็ถึงกับเข่าอ่อน ถอยกรูดไปหลบมุมถ้ำด้วยความหวาดผวา

"เนโครแมนเซอร์!"

เทียนซื่อกับชื่อถงเข้าสู่โหมดพรางตัวพร้อมกันทันที

มั่นคงดั่งขุนเขายกโล่ขึ้นบังหน้าหลินอี้

หมาป่ามารเก้าอเวจีขยับมาคุ้มกันจางซินอิ่ง เตรียมพร้อมรับมือ

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ทางเดินมืดสลัว

ไม่นาน แม่มดหน้าตาอัปลักษณ์ก็ค่อยๆ เดินออกมาจากเงามืด

"มนุษย์เอ๋ย บอกข้าทีสิ เจ้าดูออกได้ยังไงว่ามันไม่ใช่ลาร์ล?"

…………