บทที่ 68 คลื่นลูกใหม่ระลอกสอง

บทที่ 68 คลื่นลูกใหม่ระลอกสอง

ระบบ (กิลด์): เหลือเวลาอีก 11 นาทีก่อนจบศึกป้องกันฐานที่มั่น

เมื่อข้อความนี้เด้งขึ้นมา ทุกคนในอ้าวซื่อเซิ่งถังก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

มองดูรอบนอกเมืองที่ว่างเปล่า แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ที่นี่ยังเต็มไปด้วยควันไฟแห่ง 'สงคราม'

เมื่อผู้เล่นฝั่งศัตรูคนสุดท้ายล็อกเอาท์ออกไป เสียงโห่ร้องยินดีก็ดังกระหึ่มไปทั่วฐานที่มั่น

แม้จะเป็นแค่เกม แต่ทุกคนที่นี่ต่างก็ภาคภูมิใจและดีใจกับชัยชนะที่ได้มาอย่างยากลำบากครั้งนี้

อีกแค่สิบเอ็ดนาที!

อีกแค่สิบเอ็ดนาที ฐานที่มั่นแห่งแรกของ 《เทพเกียรติยศ》 ก็จะถือกำเนิดขึ้น!

นี่คือช่วงเวลาแห่งความภาคภูมิใจของสมาชิกอ้าวซื่อเซิ่งถังทุกคน

แม้จะดีใจ แต่ก็ไม่ได้ดีใจจนลืมตัว

พวกเขาต่างก็รู้ดีว่าชัยชนะครั้งนี้ได้มาเพราะใคร

มองดูแผ่นหลังที่ยืนเคียงข้างกับหัวหน้าเผ่ามนุษย์หมาป่าอยู่นอกเมือง

แสงตะวันยามเย็นสาดส่องลงมา ทอดเงาของแผ่นหลังที่ไม่ได้ดูใหญ่โตอะไรนั้นให้ทอดยาวออกไป

"ในที่สุดก็จบสักที"

หมิงเหมินหล่อลากดินเดินมาข้างหลินอี้ มองดูพวกมนุษย์หมาป่าที่กำลังไล่ฆ่าพวกมอนสเตอร์อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

"พรุ่งนี้ตาข้าป้องกันเมืองบ้าง ข้าว่าพี่คงไม่ใจจืดใจดำทิ้งข้าหรอกนะ?"

"หึ~"

หลินอี้หัวเราะเบาๆ

"คุยกันได้ แต่ราคาต้องสมน้ำสมเนื้อหน่อยนะเว้ย"

"พี่ไม่ได้พูดจริงใช่ไหมเนี่ย?"

หมิงเหมินหล่อลากดินทำหน้าเศร้าทันที

"กิลด์ข้าเพิ่งจะตั้งไข่ มีแต่เรื่องต้องใช้เงิน ตอนนี้ข้ากรอบเป็นข้าวเกรียบแล้วเนี่ย"

"ขอแปะโป้งไว้ก่อนได้ปะ?"

เห็นหมิงเหมินหล่อลากดินทำหน้าตาหน้าสงสาร หลินอี้ก็อดขำไม่ได้

"คิดไม่ถึงเลยนะว่าระดับแกจะมีวันมาร้องไห้ไม่มีเงินกับเขาด้วย!"

จากนั้นหลินอี้ก็พูดต่อ

"ข้าล้อเล่นน่า พี่น้องกันจะมาคิดตังค์อะไรกันเล่า เสียความรู้สึกหมด!"

ตอนนั้นเอง หลินอี้ก็สังเกตเห็นว่าอ้าวซื่อเจวี๋ยเย่พาคนของอ้าวซื่อเซิ่งถังกลุ่มหนึ่งมายืนอยู่ข้างหลัง

อ้าวซื่อเจวี๋ยเย่เดินเข้ามาประสานมือคารวะ

"พี่เฟิงหัว บุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่ลืมเลย!"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้าพี่มีเรื่องอะไรให้เซิ่งถังของข้ารับใช้ บอกมาคำเดียวได้เลย!"

สิ้นเสียงของอ้าวซื่อเจวี๋ยเย่ เสียงสนับสนุนก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังทันที:

"ประธานพูดถูก ต่อไปศัตรูของเทพเฟิงหัว ก็คือศัตรูของเซิ่งถังเรา"

"ใครกล้ามีเรื่องกับพี่ ก็เท่ากับมีเรื่องกับเซิ่งถังเรา ทุกคนว่าไง?"

"ใช่!" ทุกคนตะโกนตอบรับพร้อมกัน

"ก็ใช่น่ะสิ ใครจะไปกลัวใครวะ แค่เกมเอง สู้ไม่ถอยอยู่แล้วโว้ย!"

"ถึงเซิ่งถังเราจะไม่รวยล้นฟ้าเหมือนพวกราชวงศ์เซิ่งซื่อกับลั่วเสิน แต่เรื่องความสามัคคี เราไม่เป็นรองใครแน่!"

"โดนพวกมันกดหัวมาไม่รู้กี่เกมแล้ว ชินซะแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ"

"พูดก็พูดเถอะ พวกมันแกล้งเรามาตั้งหลายปี เราก็ยังอยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้นี่นา เนอะ"

……

มองดูรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคนกลุ่มนี้ บางทีนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่เขาเลือกช่วยพวกเขาก็ได้มั้ง

ในสิบอันดับกิลด์ที่ชื่อเสียงดีที่สุดเมื่อชาติที่แล้ว ก็มีแค่อ้าวซื่อเซิ่งถังนี่แหละที่ทำให้ผู้คนยอมรับนับถือได้มากที่สุด

ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน จู่ๆ วิลแมนก็ตัวเกร็ง ขนตั้งชัน ใบหน้าดุร้าย

หลินอี้สังเกตเห็นท่าทีแปลกๆ จึงมองไปทางค่ายกลเทเลพอร์ตด้วยความสงสัย

ตอนนั้นเอง กลุ่มหมอกควันสีดำก็ค่อยๆ ลอยออกมาจากประตูมิติ

หลินอี้เพ่งมองดู แล้วก็ต้องตกใจสุดขีด

มารหมอก เลเวล 65

ผู้บังคับบัญชาเผ่ามาร/บอส

หลินอี้ยังไม่ทันได้ชื่นชมชุดระดับตำนานอันเปล่งประกายของมัน ก็เห็นเพียงเงาร่างสายหนึ่งพุ่งเข้ามาหาตรงหน้าในพริบตา

ผ่านม่านหมอกสีดำ ดวงตาอันเย็นชาคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของหลินอี้

หลินอี้ตกใจสุดขีด ในชั่วพริบตานั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว

เป้าหมายของมันคือเขา!

เพียงชั่วพริบตา หลินอี้ก็รู้สึกเหมือนร่างกายถูกอะไรบางอย่างพันธนาการเอาไว้ พร้อมกับแรงดึงดูดมหาศาลที่กระชากตัวเขาไป

"อ๊าก!"

จังหวะที่หลินอี้กำลังสับสนและตกใจอยู่นั้น

"ปัง!" เสียงปะทะดังสนั่น

กรงเล็บหมาป่าตะปบเข้าใส่กลุ่มหมอกสีดำอย่างจัง แรงดึงดูดที่รั้งร่างของหลินอี้ไว้ก็หายไปในทันที

แต่ด้วยแรงสั่นสะเทือนจากการปะทะ หลินอี้ก็กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าวกว่าจะตั้งหลักได้

พร้อมกันนั้น เสียงร้อนรนของวิลแมนก็ดังขึ้น:

"ข้าสัมผัสได้ว่าเป้าหมายของมันคือเจ้า รีบหนีไป!"

เป้าหมายคือข้า?

อะไรวะเนี่ย!

ตอนนี้พวกอ้าวซื่อเจวี๋ยเย่เพิ่งจะได้สติจากความตกตะลึง

หมิงเหมินหล่อลากดินกับคนอื่นๆ อยากจะถามเหลือเกินว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?

บอสเลเวล 60 กว่า มาหาเรื่องผู้เล่นเลเวลแค่สิบกว่าๆ เนี่ยนะ?

ฉากนี้ทำไมมันเหมือนกำลังถ่ายหนังอยู่เลยวะ พยายามสร้างบทให้พระเอกโดดเด่นซะงั้น?

แล้วหลังจากนี้พระเอกก็จะพลิกสถานการณ์ ด้วยท่าทีอันสง่างาม แล้วก็กระทืบอีกฝ่ายจมดินใช่ไหมล่ะ!

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้บ่นในใจ เสียงหัวเราะเยือกเย็นก็ดังขึ้นข้างๆ

"คิ คิ คิ คิ"

กลุ่มหมอกควันสีดำนั่น ค่อยๆ กลายร่างเป็นสิ่งมีชีวิตเผ่ามารตัวสีม่วงเข้ม สูงสองเมตร หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน

"เผ่ามนุษย์หมาป่าของพวกแกไม่ได้ถูกฝ่าบาทของข้าสูบวิญญาณไปตั้งแต่หลายร้อยปีก่อนแล้วหรือไง? ทำไมถึงได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกล่ะ?"

วิลแมนจ้องมองร่างตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ในความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดที่เขาไม่อยากนึกถึง เขากำลังจะได้เห็นเผ่าพันธุ์ของตัวเองถูกมันฆ่าตายอย่างเลือดเย็น ก่อนที่ตัวเองจะถูกสูบวิญญาณออกจากร่าง

เดิมทีเขาคิดว่าความทรงจำนี้จะถูกกาลเวลากลืนหายไปตามประวัติศาสตร์ซะอีก

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า วันนี้มันจะเกิดขึ้นอีกครั้งโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว

"เป็นแกเอง!"

ความเคียดแค้นอย่างรุนแรงปะทุออกมาจากร่างของวิลแมน เขาพุ่งเข้าใส่ร่างนั้นด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบในพริบตา

พวกหมิงเหมินหล่อลากดินยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"นี่มันสถานการณ์อะไรกันวะ?"

ตอนนี้หลินอี้สับสนไปหมดแล้ว

ไม่มีใครอยากรู้เท่าหลินอี้อีกแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น คำพูดของผู้บังคับบัญชาเผ่ามารมันหมายความว่าไง?

มันรู้เรื่องที่เผ่ามนุษย์หมาป่าถูกล้างเผ่าพันธุ์ได้ยังไง?

หรือว่าฝ่าบาทที่มันพูดถึง ก็คือไอ้เผ่ามารมีปีกที่เขาเห็นในภาพลวงตาตอนนั้น?

แล้วทำไมมันถึง... เดี๋ยวนะ เป้าหมายของมันคือข้าเหรอ?

หลินอี้เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

"ไม่มั้ง? จะน่ากลัวไปแล้วนะเว้ย!"

ตอนนั้นเอง จู่ๆ ร่างร่างหนึ่งก็ตกลงมาไม่ไกลจากหลินอี้นัก

"ตู้ม" เสียงดังสนั่น

ฝุ่นควันคลุ้งกระจาย เศษหินปลิวว่อน

เสียงอันอ่อนแรงของวิลแมนดังออกมาจากม่านฝุ่นควัน

"ท่านผู้มีพระคุณ รีบหนีไป มันจะจับท่านไปที่เผ่ามาร!"

หลินอี้ไม่มีเวลาให้คิดอะไรมาก สิ่งแรกที่คิดได้คือต้องล็อกเอาท์ทันที

"ติ๊ง!"

ระบบ: คุณอยู่ในสถานะพิเศษ ไม่สามารถตัดการเชื่อมต่อเพื่อออกจากเกมได้ โปรดออกจากฉากปัจจุบันก่อน

"แม่งเอ๊ย!"

ทำไมถึงมีระบบบ้าบอที่ไม่ให้ออกเกมด้วยวะเนี่ย?!

ในชั่วพริบตานั้น ความรู้สึกถูกพันธนาการก็กลับมาอีกครั้ง

ส่วนหมิงเหมินหล่อลากดินที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นหลินอี้ถูกพันธนาการ ก็ไม่มีเวลามาคิดแล้วว่านี่มันกำลังเล่นบทไหนอยู่

ทำได้แค่ตอบสนองไปตามสัญชาตญาณ

"ลมหายใจมังกรอัคคี!"

เปลวเพลิงรูปหัวมังกรพุ่งเข้าใส่ผู้บังคับบัญชาเผ่ามาร

"Miss"

"รนหาที่ตาย!"

ผู้บังคับบัญชาเผ่ามารแค่ยกมือขึ้น หมิงเหมินหล่อลากดินก็กลายเป็นแสงสีขาวหายไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

อ้าวซื่อเจวี๋ยเย่ตะโกนด้วยความโกรธ

"ช่วยคน!"

แม้จะรู้ดีถึงความห่างชั้นของพลัง แต่อ้าวซื่อเจวี๋ยเย่ก็ไม่คิดจะใช้สกิล ทำเพียงแค่สาดเวทมนตร์โจมตีธรรมดาใส่ผู้บังคับบัญชาเผ่ามาร

"Miss"

ในขณะเดียวกัน เวทมนตร์เกือบร้อยสายก็พุ่งเข้าใส่ผู้บังคับบัญชาเผ่ามารราวกับห่าฝน

"Miss"

ตัวอักษร "Miss" ลอยขึ้นมาจากตัวของผู้บังคับบัญชาเผ่ามารไม่ขาดสาย

"ไอ้พวกแมลงน่ารำคาญ!"

"ชาร์จ!"

"กระแทกโล่!"

พวกนักรบพากันใช้สกิลเข้าพุ่งชนผู้บังคับบัญชาเผ่ามารอย่างต่อเนื่อง

หลินอี้รู้สึกว่าร่างกายเป็นอิสระ ผู้บังคับบัญชาเผ่ามารปล่อยหลินอี้ลง แล้วหันไปจัดการพวกอ้าวซื่อเจวี๋ยเย่ด้วยความรำคาญ

"ไปลงนรกซะให้หมด!"

กลุ่มหมอกสีดำปกคลุมร่างของคนเหล่านั้นในพริบตา วินาทีต่อมา พวกอ้าวซื่อเจวี๋ยเย่ก็ไปโผล่ที่จุดเกิดในฐานที่มั่น ต่างคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

หลินอี้ที่หลุดพ้นจากการควบคุมมาได้ รีบสั่งให้มังกรปฐพีใช้สกิลโจมตีใส่ผู้บังคับบัญชาเผ่ามารทันที

"พุ่งชนป่าเถื่อน!"

แต่มังกรปฐพีที่เพิ่งจะโชว์ความโหดไปเมื่อกี้ กลับถูกผู้บังคับบัญชาเผ่ามารใช้นิ้วเดียวหยุดเอาไว้ได้

"ไม่รู้จักประมาณตน!"

"-66666"

ตายคาที่!

มังกรปฐพีที่เพิ่งจะสร้างชื่อเสียงให้หลินอี้ กลับถูกฆ่าตายอย่างง่ายดายซะงั้น!

หลินอี้ไม่มีเวลามานั่งเสียดาย รีบกดกลับเมืองทันที

ระบบ: คุณถูกล็อกเป้าหมายเป็นพิเศษ ไม่สามารถใช้ฟังก์ชันกลับเมืองได้ โปรดออกจากพื้นที่นี้ก่อน

"เชี่ย ระบบห่วยแตกอะไรวะเนี่ย!"

หลินอี้รู้สึกเหมือนตัวเองจะบ้าตาย!

กลับเมืองไม่ได้ งั้นข้ายอมตายกลับไปเลยก็ได้โว้ย!

"กระสุนมนตรา"

"ปัง!"

"-1"

ผู้บังคับบัญชาเผ่ามารลูบหัวที่โดนกระสุนมนตราระเบิดใส่เบาๆ แล้วแสยะยิ้ม

"อยากตายงั้นรึ? มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!"

ผู้บังคับบัญชาเผ่ามารเอื้อมมือจะมาจับตัวหลินอี้

ตอนนั้นเอง พวกมนุษย์หมาป่าที่กำลังไล่ฆ่าพวกมอนสเตอร์ระดับล่างอยู่ ต่างก็หันกลับมาพุ่งเข้าใส่ผู้บังคับบัญชาเผ่ามาร

"ฮึ!"

พวกมนุษย์หมาป่าที่เลเวลเฉลี่ยแค่ 20 กว่าๆ พอเจอผู้บังคับบัญชาเผ่ามาร ก็ถูกจัดการเรียบภายในพริบตาเดียว

วิลแมนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าหลินอี้

"ข้ารับปากกับท่านผู้พยากรณ์ไว้แล้วว่าจะต้องปกป้องท่าน ท่านรีบหนีไปเถอะ!"

ตอนที่หมิงเหมินหล่อลากดินกับพวกอ้าวซื่อเซิ่งถังถูกฆ่าตาย หลินอี้ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเท่าไหร่

แต่พอเห็นพวกมนุษย์หมาป่าที่แห่กันเข้ามา 'รนหาที่ตาย' อย่างไม่กลัวเกรง หลินอี้ก็เบิกตากว้าง ตะโกนเสียงหลง

"อย่าเข้ามา พวกนายจะตายกันหมดนะ!"

หมิงเหมินหล่อลากดินกับคนอื่นๆ ตายแล้วยังฟื้นได้ แต่ถ้าพวกมนุษย์หมาป่าตายแล้วตายเลยนะเว้ย!

"เพื่อเกียรติยศของบรรพบุรุษ พวกข้าไม่กลัวตายหรอก!"

วิลแมนทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วก็พุ่งเข้าใส่ผู้บังคับบัญชาเผ่ามาร

วินาทีที่วิลแมนพุ่งตัวออกไป หลินอี้รู้สึกเหมือนตัวเองได้ย้อนกลับไปในหุบเขานั้นอีกครั้ง

ตอนนั้นพ่อของเขาก็ทำแบบนี้แหละ รู้ทั้งรู้ว่าต้องตายแน่ๆ แต่ก็ยังพุ่งเข้าไปอย่างไม่ลังเล

มองดูวิลแมนถูกผู้บังคับบัญชาเผ่ามารต่อยจนกระเด็น

มองดูเผ่ามนุษย์หมาป่าที่พากันตายไปทีละคนๆ เหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ

มองดูรอยยิ้มอันเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของผู้บังคับบัญชาเผ่ามาร ที่ราวกับกำลังเสพติดความสุขจากการฆ่าฟัน

สีหน้าของหลินอี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"ข้าจะไปกับแก เลิกฆ่าฟันกันสักที"

ในหลุมลึก วิลแมนพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก

"ไม่ ท่านไปกับมันไม่ได้"

เขาเช็ดเลือดที่มุมปาก

"พวกข้าตายได้ แต่ท่านห้ามตายเด็ดขาด!"

วิลแมนหันไปสั่งมนุษย์หมาป่าตัวหนึ่ง

"เจ้ารีบพาท่านผู้มีพระคุณหนีไป"

"คิดจะหนีรึ?"

ผู้บังคับบัญชาเผ่ามารพุ่งไปอยู่ตรงหน้ามนุษย์หมาป่าตัวนั้นในพริบตา จัดการฆ่ามันทิ้ง แล้วแสยะยิ้มเย็นเยียบ

"ถึงเวลาจบเกมปาหี่นี่สักที"

ตอนนั้นเอง แสงสว่างวาบก็เปล่งประกายขึ้นรอบตัวหลินอี้

ผู้บังคับบัญชาเผ่ามารสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ โกรธจัด

"บัดซบ!"

เมื่อผู้บังคับบัญชาเผ่ามารใช้ความเร็วสูงสุดในชีวิตพุ่งเข้าไปคว้าตัวหลินอี้ แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า

ท่ามกลางสายตาของทุกคน หลินอี้กลายเป็นแสงระยิบระยับหายไปในอากาศ

ระบบ: สัตว์อัญเชิญเอฟลาร่าใช้ทักษะลับ "เคลื่อนย้ายดารา" โดยการสังเวยตัวเอง

ระบบ: สร้างการเชื่อมต่อสำเร็จ กำลังเทเลพอร์ต

ระบบ: เทเลพอร์ตเสร็จสิ้น

ท่ามกลางความมึนงง หลินอี้เหมือนได้ยินเสียงหัวเราะใสๆ ของเอฟลาร่า พร้อมกับประโยคที่ว่า

"ลาก่อนค่ะเจ้านาย เอฟลาร่าจะคิดถึงเจ้านายนะคะ"

………………