ตอนที่ 332 ลมหายใจแห่งเพลิง

ตอนที่ 332 ลมหายใจแห่งเพลิง

ณ สนามประลองในตอนนี้

อุจิวะ เท็คกะ มองนินจาอัจฉริยะจากหมู่บ้านคิริงาคุเระตรงหน้าด้วยความสนใจพลางสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า

"เจ้าลูกฉลาม นายชื่อมังเก็ตสึอะไรนะ?"

โฮซึกิ มังเก็ตสึ รู้สึกถึงเจตนาฆ่าที่พลุ่งพล่านในใจ มือที่วางอยู่บนม้วนคัมภีร์เผลอกำแน่น

"ฉันชื่อ โฮ! ซึกิ! มัง! เก็ตสึ! นายจะต้องชดใช้กับการดูถูกของนาย"

โฮซึกิ มังเก็ตสึ มองอุจิวะ เท็คกะ ด้วยสายตาเย็นชา การดูถูกเช่นนี้ทำให้ความโกรธในใจเขาปะทุขึ้นไม่หยุด เขามองจ้องใบหน้าของอุจิวะ เท็คกะ อย่างไม่วางตา โฮซึกิ มังเก็ตสึ เน้นย้ำทีละคำ

"หึ ค่าตอบแทนเหรอ? นายคิดว่านายเป็นใคร? ก็แค่อัจฉริยะที่ว่ากันว่ามาจากหมู่บ้านคิริงาคุเระในชนบทเท่านั้นแหละ ที่โคโนฮะ ชื่ออัจฉริยะของนายไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะมาผูกเชือกรองเท้าให้ตระกูลอุจิวะของฉันด้วยซ้ำ

นายควรภาวนาให้รอดชีวิตและตะโกนคำว่ายอมแพ้ออกมาได้นะ ท่านอัจฉริยะแห่งคิริงาคุเระของฉัน"

อุจิวะ เท็คกะ ได้ยินคำขู่ของโฮซึกิ มังเก็ตสึ ก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุขทันที ราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขันอะไรบางอย่าง

"หยิ่งผยองจริงๆ ...... นี่คือมารยาทของตระกูลอุจิวะแห่งโคโนฮะของพวกนายงั้นเหรอ? ท่าทีที่หยิ่งผยองเช่นนี้ ช่างธรรมดาจริงๆ ไม่มีแม้แต่ความเป็นตระกูลใหญ่เลยสักนิด"

โฮซึกิ มังเก็ตสึ ขมวดคิ้วและพูดเสียงเรียบ

"ใช่ ตระกูลอุจิวะของฉันก็เป็นแบบนี้แหละ ถ้ามีปัญหา...ก็จัดการฉันให้ยอมแพ้สิ!"

เนตรวงแหวนในดวงตาของอุจิวะ เท็คกะ เบิกขึ้นทันที เขายื่นมือออกไปชูนิ้วชี้ขึ้นแล้วกวักมือเรียกโฮซึกิ มังเก็ตสึ

"ปัง!"

ยังไม่ทันที่จิไรยะซึ่งยืนอยู่ข้างๆ จะประกาศเริ่ม

ร่างทั้งสองก็พุ่งเข้าปะทะกันแล้ว

"วิชาธาตุน้ำ - แขนวารีพิฆาต!"

"วิชากระบวนท่า - กระบวนท่าตระกูลอุจิวะ!"

น้ำกระเซ็นแตกกระจาย ทั้งสองเข้าปะทะกันแล้ว

โฮซึกิ มังเก็ตสึ ใช้การเคลื่อนไหวแบบลื่นไหลด้วยเท้าที่เคลือบน้ำมัน พุ่งตัวไปตามพื้นดินที่เปียกชุ่มจากฝนที่ตกหนัก หมัดที่ได้รับการเสริมพลังก็พุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกของอุจิวะ เท็คกะ

แสงสีแดงของเนตรวงแหวนส่องประกายในสายฝน

การเคลื่อนไหวของโฮซึกิ มังเก็ตสึ ดูเชื่องช้าลงอย่างมากในสายตาของอุจิวะ เท็คกะ

เพียงแค่เอียงตัวเล็กน้อย อุจิวะ เท็คกะ ก็หลบหมัดนั้นได้อย่างง่ายดาย ในขณะเดียวกัน เขาก็ยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็ว คว้าแขนส่วนที่ค่อนข้างเล็กของโฮซึกิ มังเก็ตสึ ไว้ได้ทันที

จากนั้นก็ใช้แรงเหวี่ยงหมุนตัว หวังจะทุ่มโฮซึกิ มังเก็ตสึ ด้วยท่าทุ่มข้ามไหล่

ส่วนโฮซึกิ มังเก็ตสึ ก็ดูดซับหยดน้ำฝนในอากาศอย่างรวดเร็ว แขนของเขากลับมาใหญ่ขึ้นอีกครั้ง และหลุดจากการจับกุมของอุจิวะ เท็คกะ ได้ทันที

ในชั่วพริบตาถัดมา โฮซึกิ มังเก็ตสึ ก็กวาดหมัดไปทางขวาอย่างรุนแรง หมัดนั้นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างการกวาด เหมือนกับวิชาขยายร่างของตระกูลอาคิมิจิ

อุจิวะ เท็คกะ ใบหน้าเคร่งขรึม เมื่อเผชิญหน้ากับหมัดยักษ์ที่กวาดเข้ามา เขาก็เพียงแค่ก้มตัวหลบอย่างรวดเร็วแล้วลุกขึ้นยืนทันที จากนั้นก็พุ่งตัวไปข้างหน้า

เขางอแขนศอกเข้าใส่หน้าท้องของโฮซึกิ มังเก็ตสึ ทันใดนั้นน้ำก็ระเบิดกระเซ็นออกมา จากนั้นตัวอักษร [ระเบิด] ก็สว่างขึ้นบนสนับข้อมือของอุจิวะ เท็คกะ

ยันต์ระเบิดจำนวนหนึ่งพร้อมกับลวดเหล็กถูกดึงออกมาและอุจิวะ เท็คกะ ก็คว้าไว้ได้ ส่วนมืออีกข้างของอุจิวะ เท็คกะ ก็กระชากอย่างแรง ยันต์ระเบิดพร้อมกับลวดเหล็กก็มัดโฮซึกิ มังเก็ตสึ ไว้ทันที

จากนั้นอุจิวะ เท็คกะ ก็ถอยหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมประสานอิน

"ระเบิด!"

เสียงตะคอกเย็นชา

แสงไฟเบ่งบานในสายฝน

ในวินาทีถัดมา อาวุธยาวคล้ายเข็มก็พุ่งออกมาจากแสงไฟ ตรงเข้าใส่ใบหน้าของอุจิวะ เท็คกะ

"หึ วิชาธาตุไฟ - ลูกไฟยักษ์!"

อุจิวะ เท็คกะ มองเข็มเย็บผ้าที่พุ่งเข้ามา เขาก็ประสานอินด้วยสองมืออย่างรวดเร็ว

ลูกไฟยักษ์ เป็นวิชานินจาที่แม้แต่สุนัขที่เดินผ่านไปมาในตระกูลอุจิวะก็ยังรู้จัก อุจิวะเกือบทุกคนเคยเรียนรู้วิชาธาตุไฟนี้

แต่จุดประสงค์ของวิชานี้ไม่เคยเป็นการเอาชนะคู่ต่อสู้ แก่นแท้ของลูกไฟยักษ์คือวิชานินจาป้องกันเชิงรุก เปลวไฟไม่ใช่สิ่งสำคัญ แต่แรงกระแทกที่ลูกไฟยักษ์พกมาต่างหากคือรากฐานของวิชานี้

ตูม!

พลังของลูกไฟยักษ์พุ่งเข้าใส่เข็มเย็บผ้าทันที ในขณะนั้น อุจิวะ เท็คกะ ก็กัดฟันที่พ่นเปลวไฟออกมา

ลูกไฟยักษ์ที่ยังอยู่ในอากาศก็ระเบิดออกทันที แรงกระแทกอันรุนแรงทำให้เข็มเย็บผ้ากระเด็นออกไปในทันที

แต่ทันทีที่มันกระเด็นออกไป สายจักระเส้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ปลายเข็มเย็บผ้า ร่างของโฮซึกิ มังเก็ตสึ ก็ปรากฏขึ้น เขายื่นมือออกไปกระชากและสะบัด

เข็มเย็บผ้าก็พุ่งเข้าใส่อุจิวะ เท็คกะ ต่อไป

ส่วนการระเบิดของยันต์ระเบิดเมื่อครู่นี้ เพียงแค่ทำให้เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นและไหม้เกรียม แต่ร่างกายของเขากลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

หยดน้ำฝนที่ตกลงมาจากท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง เมื่อกระทบกับร่างกายของเขาก็ถูกร่างกายของเขาดูดซับไปทันที

"ปัง!"

อุจิวะ เท็คกะ คว้าไปที่ข้อมือ มีมีดสั้นที่สั้นกว่าดาบนินจาทั่วไปมากปรากฏขึ้นในมือ เขาก็พุ่งเข้าใส่โฮซึกิ มังเก็ตสึ ทันที

"วิชาธาตุไฟ - มีดเพลิง!"

ขณะพุ่งเข้าใส่ อุจิวะ เท็คกะ ประสานอินด้วยมือเดียวอย่างรวดเร็ว มีดสั้นพิเศษนั้นก็กลายเป็นสีแดงฉานทันที

หยดน้ำฝนที่ตกลงบนคมดาบก็ระเหยไปทันที ในชั่วพริบตาถัดมา เปลวไฟก็พวยพุ่งออกมา มีดสั้นถูกห่อหุ้มด้วยเปลวไฟอันดุร้ายในพริบตา กลายเป็นดาบเพลิงขนาดใหญ่ราวกับมีตัวตนจริง

"ไอ้ของพรรค์นี้อะไรกัน! ไปให้พ้นซะ!"

อุจิวะ เท็คกะ ถือดาบสองมือแล้วฟันออกไป เข็มเย็บผ้าที่พุ่งเข้ามาก็ถูกฟันกระเด็นออกไปอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน เปลวไฟก็ตัดสายจักระที่มัดเข็มเย็บผ้าขาดสะบั้นทันที

"บ้าเอ๊ย! ไอ้พวกบ้าพลัง เข็มเย็บผ้าใช้ไม่ได้ผล แล้วนี่ล่ะ! อัญเชิญ - ดาบสายฟ้า - เขี้ยว!"

โฮซึกิ มังเก็ตสึ เห็นเข็มเย็บผ้าถูกฟันกระเด็นไปในพริบตา เขาก็คลายการอัญเชิญเข็มเย็บผ้าทันที ตบไปที่ม้วนคัมภีร์ที่เอว แสงสายฟ้าก็ส่องประกาย

โฮซึกิ มังเก็ตสึ ใช้ดาบนินจาที่เขาเกลียดที่สุดเล่มหนึ่งออกมา

ในวินาทีที่ดาบทั้งสองอยู่ในมือ โฮซึกิ มังเก็ตสึ ก็ปักดาบทั้งสองลงบนพื้นอย่างแรง

"วิชาดาบสายฟ้า - ประตูสายฟ้า!"

ดาบสายฟ้าก็เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าทันที ในขณะเดียวกัน บนท้องฟ้าที่มืดครึ้มก็เกิดฟ้าผ่าขึ้น เริ่มส่องประกายตอบรับกับดาบสายฟ้า

"เปรี้ยง!"

สายฟ้าฟาดลงมาตรงๆ สู่พื้นดิน พุ่งตรงไปหาอุจิวะ เท็คกะ อย่างรวดเร็วตามพื้นดิน

"ฟู่ว~ เชอะ"

อุจิวะ เท็คกะ ยิ้มเยาะพลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ

"ไม่ใช่แค่ไอ้หมอนั่นหรอกนะที่มีวิชาลับที่ท่านโฮคุเก็นมอบให้ คุกเข่าลงแล้วยอมรับความพ่ายแพ้ของนายซะ การที่นายพ่ายแพ้ต่อกระบวนท่านี้นับเป็นเกียรติสูงสุดในชีวิตของนายเลยนะ!

ลมหายใจแห่งเพลิง! กระบวนท่าที่หนึ่ง! เพลิงไร้สัมผัส!"

อุจิวะ เท็คกะ ถือดาบสั้นที่ลุกเป็นไฟในมือให้ราบลง เนตรวงแหวนในดวงตาของเขาหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง จ้องมองร่างกายของโฮซึกิ มังเก็ตสึ อย่างไม่วางตา

ส่วนสายฟ้าที่พุ่งเข้ามาล่ะ?

ไม่สำคัญ

เปลวไฟก็พวยพุ่งขึ้นปกคลุมร่างกายของอุจิวะ เท็คกะ ทันทีที่เขาพ่นลมหายใจออกมา

"ฉัวะ!"

อุจิวะ เท็คกะ พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วด้วยมือเดียว พร้อมกับเปลวเพลิงที่ลุกท่วมร่าง ในชั่วพริบตา ร่างของอุจิวะ เท็คกะ ก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าโฮซึกิ มังเก็ตสึ ที่กำลังถือดาบสายฟ้าอยู่

ส่วนสายฟ้าที่อยู่บนพื้นดินนั้น กลับไม่สามารถแตะต้องร่างกายของอุจิวะ เท็คกะ ได้เลย เพราะถูกเปลวเพลิงอันร้อนระอุแยกออกไป

ฟันแนวนอน!

เปลวไฟปะทุขึ้น

ในดวงตาของโฮซึกิ มังเก็ตสึ เหลือเพียงร่างของอุจิวะ เท็คกะ ที่กำลังเหวี่ยงดาบนินจา

"นายที่สามารถเชี่ยวชาญวิชาดาบนินจาหลากหลายรูปแบบได้ เป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริงของหมู่บ้านคิริงาคุเระเลยนะ"

คำพูดของพ่อโฮซึกิ มังเก็ตสึ ดังก้องอยู่ในใจของโฮซึกิ มังเก็ตสึ

(จบตอน)