ตอนที่ 159 เขาเป็นยอดมนุษย์ชัดๆ

ตอนที่ 159 เขาเป็นยอดมนุษย์ชัดๆ

ราสะที่คิดจะพูดจาโอ้อวดสักหน่อยเพื่อเพิ่มขวัญกำลังใจของซึนะงาคุเระและภาพลักษณ์ของตัวเอง เห็นฮาตาเกะ ซาคุโมะลงมือทันทีก็ยกมือขึ้นควบคุมทรายทองเพื่อสกัดการโจมตีนั้น

"หึ นินจาโคโนฮะนี่มันน่ารำคาญแบบนี้ทุกคนเลยจริงๆ สหายร่วมรบ! เพื่อซึนะงาคุเระ! โจมตี!"

เมื่อเห็นว่าทรายทองของตนสามารถสกัดการโจมตีของฮาตาเกะ ซาคุโมะได้สำเร็จ ราสะก็เผยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก จากนั้นก็แค่นเสียงแล้วโบกมือสั่งการให้ซึนะงาคุเระเปิดฉากโจมตีนินจาโคโนฮะ

ส่วนนารา ชิคาคุที่ยืนบัญชาการอยู่ก็โบกมือเช่นกัน นินจาจากตระกูลอาคิมิจิที่อยู่แนวหน้าก็ใช้วิชาขยายร่างขั้นสุดยอดทันที

พวกเขากลายเป็นร่างยักษ์พุ่งเข้าโจมตีนินจาซึนะงาคุเระอย่างไม่เลือกหน้า ส่วนนินจาจากตระกูลนาราที่อยู่ด้านหลังก็ใช้วิชาลับของตนควบคุมทิศทางการโจมตีของร่างยักษ์เหล่านั้น

นินจาโคโนฮะที่เหลือก็ติดตามรถถังมนุษย์พุ่งเข้าใส่กองทัพหุ่นเชิดและนินจาของหมู่บ้านซึนะงาคุเระ ในขณะเดียวกันก็มีพวกตุ๊กตาที่ควรจะอยู่ในหน่วยแพทย์ติดตามไปด้วย

"โชสะ ใช้ม้วนคัมภีร์ที่โฮคุเก็นให้นายไป ราสะปล่อยให้รุ่นพี่ซาคุโมะจัดการ ท่านจิไรยะไปสกัดหุ่นเชิดของเอบิโซ กำลังรบหลักของเราไม่ได้เปรียบเรื่องจำนวน ในการต่อสู้ครั้งนี้ศัตรูจะต้องส่งสัตว์หางออกมาแน่ๆ สิ่งนี้ต้องเก็บไว้ใช้เป็นอันดับสุดท้าย"

เสียงของนารา ชิคาคุดังขึ้นในใจของโชสะที่กำลังกลายร่างเป็นรถถังมนุษย์เช่นกัน อาคิมิจิ โชสะหยุดชะงักและคลายวิชาขยายร่างขั้นสุดยอดทันที มือของเขาสอดเข้าไปที่เอว และม้วนคัมภีร์หนึ่งม้วนก็ถูกอาคิมิจิ โชสะหยิบออกมา

"ฮิฮิฮิ อยากใช้เจ้านี่มานานแล้ว สัตว์อัญเชิญของโฮคุเก็นน่ะฉันเคยเห็นมาแล้ว ไม่ต้องเอาตัวอื่นหรอก ขอแค่ตัวที่แข็งแกร่งเหมือนตัวที่เล่นทรายคราวก่อนก็พอ"

อาคิมิจิ โชสะยิ้มกว้าง ม้วนคัมภีร์ในมือถูกสะบัดออก รูปแบบวิชาอัญเชิญปรากฏขึ้น กลุ่มควันสีขาวหนาทึบปกคลุมอาคิมิจิ โชสะในทันที

"โฮกกกก~!!!!"

เสียงคำรามของมังกรดังออกมาจากกลุ่มควัน พลันสลายหมอกควันสีขาวที่ปกคลุมร่างของมัน มังกรยักษ์ที่ห่อหุ้มด้วยเกราะทั้งตัว มีเขี้ยวคล้ายขวานคมกริบสองซี่ปรากฏขึ้นบนสนามรบ

เสียงคำรามของมังกรยักษ์ดึงดูดสายตาของผู้คนส่วนใหญ่ในสนามรบได้ในทันที

"นั่นคือสัตว์หางของโคโนฮะเหรอ? พลังน่ากลัวจริงๆ"

"มีหางเดียวเอง ไม่น่าใช่หรอกมั้ง? อีกอย่างนินจาโคโนฮะคนนั้นใช้วิชาอัญเชิญไม่ใช่เหรอ? ไม่ใช่ว่าสัตว์อัญเชิญที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนินจาคือสลาแมนเดอร์ของหมู่บ้านอาเมะงาคุเระหรอกเหรอ?"

นินจาซึนะงาคุเระทุกคนต่างจ้องมองสัตว์ประหลาดยักษ์ที่อาคิมิจิ โชสะอัญเชิญออกมาด้วยความตกตะลึง

"ขนาดตัวมันใหญ่กว่าพี่ลิงตัวนั้นเมื่อคืนตั้งหลายเท่าเลยนะ โฮคุเก็นลำเอียงขนาดนี้เลยเหรอ? ให้ม้วนคัมภีร์อัญเชิญแบบนี้กับโชสะ"

ยามานากะ อิโนะอิจิรักษาสภาพวิชาจิตย้ายร่างไว้ ยืนอยู่ข้างชิคาคุและมองอาคิมิจิ โชสะที่ยืนอยู่ข้างมังกรขวานคู่ด้วยความอิจฉา

"การจัดเตรียมของเขาไม่มีปัญหา โชสะเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในพวกเราสามคน ย่อมต้องอยู่แนวหน้าเพื่อปฏิบัติภารกิจ สัตว์อัญเชิญแบบนี้กลับสามารถปกป้องโชสะได้ดียิ่งขึ้น

ส่วนพวกเราสองคนเหมาะกับสัตว์อัญเชิญที่มีรูปร่างเหมือนลิงไฟมากกว่า ดูเหมือนว่าม้วนคัมภีร์อัญเชิญที่โฮคุเก็นมอบให้พวกเราไม่ได้ให้มาอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า"

นารา ชิคาคุนึกย้อนไปก่อนออกเดินทาง นอกจากเขาและฮิวงะ ฮิอาชิที่โฮคุเก็นกำชับเป็นพิเศษถึงวิธีการใช้ม้วนคัมภีร์อัญเชิญแล้ว ม้วนคัมภีร์อัญเชิญอื่นๆ ล้วนบอกให้ใช้ทันทีเมื่อเจออันตราย

ความชื่นชมในตัวโฮคุเก็นในใจของเขาก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง เมื่อเทียบกับความแข็งแกร่งแล้ว นารา ชิคาคุชื่นชมคนฉลาดมากกว่า

"โอ้โห สัตว์อัญเชิญของโฮคุเก็นนี่มันน่ากลัวไปหน่อยแล้วมั้ง? สัตว์ยักษ์แบบนี้อีกแล้วเหรอเนี่ย"

อาคิมิจิ โชสะที่ยืนอยู่ข้างมังกรขวานคู่มองสัตว์ยักษ์ที่ตนอัญเชิญออกมาด้วยความตกตะลึง โชสะที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ่งสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของมังกรขวานคู่ได้โดยตรง

"นั่นคือสัตว์อัญเชิญของโคโนฮะเหรอ? ขนาดตัวแบบนี้ในสนามรบจะสร้างปัญหาอยู่บ้างนะ"

ราสะย่อมสังเกตเห็นเสียงคำรามของมังกรขวานคู่เช่นกัน ดวงตาของเขาเผลอมองไปยังทิศทางของเสียงคำราม

แต่ในชั่วพริบตาต่อมา รอยเลือดที่เอวก็ทำให้ราสะตระหนักได้ว่า การต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งอย่างฮาตาเกะ ซาคุโมะแล้วยังเสียสมาธินั้นจะต้องจ่ายด้วยราคาที่แพง

ความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บทำให้ราสะตอบสนองทันที ทรายทองอุดบาดแผลที่เอวของเขาในพริบตา ขณะเดียวกันมือทรายทองขนาดใหญ่ก็ถูกราสะรวบรวมและพุ่งเข้าใส่ฮาตาเกะ ซาคุโมะที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างรุนแรง

"ตอนนี้ระหว่างฉันกับนายไม่มีช่องว่างอีกแล้ว! ฮาตาเกะ ซาคุโมะ!"

ในขณะที่มือขนาดใหญ่กำลังรวมตัว ราสะก็โบกมือซ้ายอย่างแรง ทรายทองหลากหลายรูปแบบก็พุ่งขึ้นจากพื้นดินกลายเป็นเข็มเหล็กพุ่งเข้าใส่ฮาตาเกะ ซาคุโมะ

มีการโจมตีทั้งจากด้านหน้าและด้านล่าง ฮาตาเกะ ซาคุโมะไม่สนใจเสียงตะโกนของราสะ เขาวางดาบสั้นในมือขวางไว้ และพ่นลมหายใจขุ่นออกมาจากปากอย่างช้าๆ

"วิชาดาบฮาตาเกะ - ท่าระเบิดกระแสเหยียบอากาศ

ลมหายแห่งอัสนี - กระบวนท่าที่หนึ่ง - อัสนีบาตฟาดผ่าดัดแปลง - วิญญาณอสุนีบาต"

กระแสไฟฟ้าปกคลุมทั่วร่างของฮาตาเกะ ซาคุโมะอีกครั้งในพริบตา ในที่สูงที่ไม่มีสิ่งใดให้ฮาตาเกะ ซาคุโมะเหยียบเพื่อส่งแรง เขาก้าวเท้าไปด้านหลังหนึ่งก้าว เสียงโซนิกบูมก็ดังขึ้น

ในสถานการณ์ที่ไม่มีจุดส่งแรงใดๆ ฮาตาเกะ ซาคุโมะใช้การเหยียบอากาศเพื่อส่งแรงและฟันออกไปได้สำเร็จ การฟันครั้งแรกทำให้มือทรายทองขนาดใหญ่ของราสะแตกเป็นหลายส่วนในพริบตาภายใต้แสงอัสนี

ส่วนเข็มทรายทองที่โจมตีฮาตาเกะ ซาคุโมะจากด้านล่างก็ถูกคลื่นพลังที่เกิดจากการเหยียบของฮาตาเกะ ซาคุโมะพัดกระเด็นไป

"บ้าเอ๊ย! นินจาที่ใช้ดาบทำไมถึงมีวิชากระบวนท่าแบบนี้ได้! พิธีฝังศพทรายทอง!"

มือทรายทองขนาดใหญ่ถูกตัด ราสะสีหน้าเปลี่ยนไป เขารวบมือเข้าหากันแล้วตบหนึ่งครั้ง ทรายทองที่ลอยอยู่กลางอากาศก็พุ่งเข้าใส่ฮาตาเกะ ซาคุโมะภายใต้การควบคุมของราสะ

“ลมหายใจแห่งอัสนี - กระบวนท่าที่สอง - วิญญาณอสุนีบาตดัดแปลง - ระบำอัสนีบาท!”

ฮาตาเกะ ซาคุโมะที่ใช้ท่าอัสนีบาตฟาดผ่าพุ่งทะลุมือทรายทองขนาดใหญ่ขึ้นไปในอากาศที่สูงกว่าราสะ เขามองกระแสทรายทองที่ราสะควบคุมอยู่ด้านล่างด้วยสายตาเย็นชา ดาบสั้นในมือถูกฮาตาเกะ ซาคุโมะถือด้วยมือเดียว

แสงอัสนีบนร่างของฮาตาเกะ ซาคุโมะพลันกลายเป็นสายฟ้าสีดำแปลกประหลาดเมื่อฮาตาเกะ ซาคุโมะชักดาบออก ฟ้าร้องที่บ้าคลั่งก็ปะทะเข้ากับปลายดาบของฮาตาเกะ ซาคุโมะและทรายทองของราสะในทันที

"มันเหลือเชื่อจริงๆ รุ่นพี่ซาคุโมะ นินจาที่ใช้ดาบกลับพุ่งขึ้นไปบนฟ้าเพื่อสู้กลางอากาศกับคนอื่น ท่านจิไรยะครับ สถานการณ์ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง!

ทัศนวิสัยของท่านถูกหมอกพิษบดบัง ถ้าต้องการความช่วยเหลือโปรดบอกทันที"

นารา ชิคาคุเงยหน้ามองการต่อสู้ของฮาตาเกะ ซาคุโมะและราสะกลางอากาศ การที่สามารถต่อสู้กลางอากาศกับคาเซะคาเงะรุ่นที่สี่ผู้เชี่ยวชาญด้านการบินได้ แถมยังกดดันได้ทุกทาง รุ่นพี่ฮาตาเกะ ซาคุโมะนี่มันยอดมนุษย์ชัดๆ

จากนั้นสายตาของนารา ชิคาคุก็เลื่อนไปที่บริเวณที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกพิษทั้งหมด สีหน้าของเขาเคร่งขรึม ที่นั่นคือสถานที่ที่จิไรยะและเอบิโซกำลังต่อสู้กัน

สำหรับแม่ทัพผู้ชาญฉลาดแห่งหมู่บ้านซึนะงาคุเระผู้นี้ นารา ชิคาคุไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับเขามากนัก รู้เพียงแค่ว่าเขาเป็นน้องชายของชิโยะ และเป็นมันสมองของหมู่บ้านซึนะงาคุเระ อีกทั้งยังแข็งแกร่งมากพอที่จะต่อสู้กับชิโยะผู้เป็นพี่สาวได้

"ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันสบายดี ไม่ต้องห่วงฉันหรอก มียาถอนพิษประสิทธิภาพสูงอยู่ ไม่ล้มลงง่ายๆ หรอกน่า อีกอย่างฉันคือจิไรยะนะ แพ้มามากพอแล้ว จะให้แพ้ต่อไปได้ยังไงล่ะ แบบนั้นคงโดนเจ้าโฮคุเก็นหัวเราะเยาะเอาได้นะสิ"

จิไรยะจ้องมองหุ่นเชิดสองสามตัวตรงหน้าอย่างแน่วแน่ พร้อมรอยยิ้มในใจขณะตอบนารา ชิคาคุ

(จบตอน)