บทที่ 11 มาถึงมหาวิทยาลัยพลังพิเศษเซินเฉิง!

บทที่ 11 มาถึงมหาวิทยาลัยพลังพิเศษเซินเฉิง!

หลังจากรับหอกยาวมา ลู่หยวนก็เดินตามรุ่นพี่เจียงไปยังรถของอีกฝ่าย

ลู่หยวนประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นรถของรุ่นพี่เจียง

สมกับคำกล่าวที่ว่ายอดคนมักซ่อนเร้นกาย!

เขาไม่คิดเลยว่ารถของรุ่นพี่เจียงจะเป็นรถมายบัคมูลค่ากว่าสองล้านเหรียญดาวสีน้ำเงิน

"ถ้านายได้เข้าไปในโลกใต้ดินและเริ่มออกล่าสัตว์ร้าย นายจะรู้ว่าของแค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอก ฆ่าสัตว์ร้ายได้แค่ตัวเดียวก็ได้เงินอย่างน้อยหลักพันถึงหลักหมื่นเหรียญดาวสีน้ำเงินแล้ว เก็บหอมรอมริบสักหน่อยก็ซื้อได้สบาย"

รุ่นพี่เจียงสังเกตเห็นสายตาของลู่หยวนจึงยิ้มบาง

"เยอะขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

ลู่หยวนอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

ต้องรู้ก่อนว่านั่นเทียบเท่ากับเงินเดือนทั้งเดือนของคนธรรมดาเชียวนะ!

ทว่ากลับหามาได้เพียงแค่ฆ่าสัตว์ร้ายเพียงตัวเดียว!

"ความเสี่ยงสูงผลตอบแทนก็ย่อมสูงตาม อย่ามองแค่ว่ามีคนหาเงินได้มากแค่ไหน เพราะความจริงแล้วก็มีคนต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นั่นไม่น้อยเหมือนกัน" รุ่นพี่เจียงกล่าว ก่อนจะมองลู่หยวนด้วยสีหน้าจริงจังแล้วเสริมว่า "แต่น้องลู่ ตอนนี้นายห้ามเข้าไปล่าสัตว์ร้ายหาเงินในโลกใต้ดินเด็ดขาด ต่อให้อยากไปจริงๆ อย่างน้อยก็ต้องหาทีมที่มีประสบการณ์ให้ได้เสียก่อน"

ลู่หยวนรีบถามกลับ "ทำไมล่ะครับ?"

เขาเองก็มีความคิดที่จะเข้าไปในโลกใต้ดินอยู่จริงๆ

เหตุผลแรกคือเพื่อหาเงิน ส่วนอีกเหตุผลก็คือเพื่อเก็บเกี่ยวแต้มวิวัฒนาการจากการล่าสัตว์ร้าย ซึ่งจะช่วยให้เขาแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร้ขีดจำกัด

ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

"โลกใต้ดินไม่เหมือนกับโลกมนุษย์ ที่นั่นเป็นถิ่นอาศัยของสัตว์ร้าย เปรียบเสมือนสรวงสวรรค์ของพวกมัน! มีอันตรายแอบแฝงอยู่ทุกหนทุกแห่ง สัตว์ร้ายอาจโผล่มาซุ่มโจมตีจากมุมไหนก็ได้ การร่วมทางกับทีมที่มากประสบการณ์จึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด!"

"อีกอย่าง นายยังสามารถรับภารกิจของมหาวิทยาลัยเพื่อสะสมหน่วยกิตได้ด้วย หน่วยกิตของมหาวิทยาลัยเราไม่เหมือนกับมหาวิทยาลัยสายสามัญทั่วไป แต่มันมีค่าดั่งสกุลเงินที่ใช้กันภายในมหาวิทยาลัย ปกติแล้ว แค่รับภารกิจง่ายๆ ของมหาวิทยาลัย ก็หาหน่วยกิตมาแลกทรัพยากรบ่มเพาะพื้นฐานและอาหารการกินได้เพียงพอแล้ว"

"อย่างเช่นการที่ฉันมารับนายไปส่งที่มหาวิทยาลัย นี่ก็ถือเป็นภารกิจอย่างหนึ่งเหมือนกัน ฮ่าฮ่าฮ่า"

"เพราะฉะนั้น ทางที่ดีนายควรรอให้ก้าวเข้าสู่ระดับหนึ่งอย่างเป็นทางการเสียก่อน ค่อยเข้าไปในโลกใต้ดินจะดีกว่า"

รุ่นพี่เจียงอธิบายให้ฟัง

ลู่หยวนรับฟัง แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจทั้งหมด!

ดังคำกล่าวที่ว่า ไม่เข้าถ้ำเสือ ไฉนเลยจะได้ลูกเสือ

หากเขาไม่เข้าไปล่าสัตว์ร้ายในโลกใต้ดิน แล้วจะหาแต้มวิวัฒนาการมาจากไหนกัน

แม้ว่าการได้รับคำชี้แนะจากอาจารย์ที่ปรึกษา จะช่วยย่นระยะเวลาในการทะลวงเข้าสู่ระดับหนึ่งได้อย่างมหาศาล

แต่การย่นระยะเวลาก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ต้องใช้เวลาเลย

ท้ายที่สุดแล้ว มันก็ยังรวดเร็วสู้การอัปแต้มเอาเองไม่ได้อยู่ดี!

หากต้องการคว้าอันดับหนึ่งในการประลองของนักศึกษาใหม่ เขาจะใช้วิธีการบ่มเพาะแบบคนทั่วไปไม่ได้เด็ดขาด!

แน่นอนว่าการหาทีมก็ยังเป็นเรื่องจำเป็น ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นเพียงแค่นักศึกษาใหม่

"น้องลู่ เริ่มสายแล้ว พวกเรารีบไปมหาวิทยาลัยกันเถอะ!"

ในชั่วพริบตา รุ่นพี่เจียงก็กลับมามีสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ

"ครับ"

ลู่หยวนพยักหน้า ก่อนจะดึงที่จับประตูเปิดแล้วก้าวขึ้นไปนั่งบนรถมายบัค

พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่หยวนได้นั่งรถหรูระดับนี้ ภายในใจจึงยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง

ระหว่างการเดินทาง ลู่หยวนทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถเป็นระยะ

สถาปัตยกรรมการก่อสร้างที่ทันสมัยสุดขีดเช่นนี้ เป็นสิ่งที่ลู่หยวนไม่เคยพบเห็นในบ้านเกิดของตน

ผ่านไปครู่ใหญ่ รถมายบัคก็ค่อยๆ ชะลอจอดลง

ทั้งสองคนก้าวลงจากรถ

ที่นี่คือลานจอดรถใต้ดินที่อยู่ติดกับมหาวิทยาลัยพลังพิเศษเซินเฉิง

เมื่อลงจากรถ ลู่หยวนก็พบว่ารถส่วนใหญ่ที่จอดอยู่ในนี้ล้วนเป็นรถหรูมูลค่าหลายล้าน

แม้ลู่หยวนจะไม่รู้จักยี่ห้อรถเหล่านั้น ทว่ากลิ่นอายความหรูหราที่แผ่ออกมาจากตัวรถนั้นเป็นสิ่งที่ใครๆ ก็สัมผัสได้ มันไม่อาจปิดบังได้เลยจริงๆ!

หากขับรถคันใดคันหนึ่งในนี้ไปตามท้องถนนในบ้านเกิดของเขา รับรองว่าจะต้องดึงดูดสายตาผู้คนนับไม่ถ้วนอย่างแน่นอน!

"เป็นไง อึ้งไปเลยล่ะสิ" เมื่อเห็นสีหน้าของลู่หยวน รุ่นพี่เจียงก็ยิ้มแล้วกล่าวต่อ "ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวมีเรื่องให้น่าทึ่งกว่านี้รออยู่ข้างหน้าอีกเยอะ!"

"เรื่องน่าทึ่งกว่านี้อีกเหรอครับ?"

คำพูดของรุ่นพี่เจียงอดไม่ได้ที่จะทำให้ลู่หยวนเกิดความสงสัยในใจ แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยปากถามออกไป

ลู่หยวนเดินตามรุ่นพี่เจียงออกจากลานจอดรถใต้ดินพร้อมกับคำถามที่เต็มเปี่ยมในหัว

เมื่อเดินออกจากลานจอดรถใต้ดินแล้วเลี้ยวไปทางขวา พวกเขาก็มาถึงบริเวณด้านหน้าของมหาวิทยาลัยพลังพิเศษเซินเฉิง!

ทันใดนั้น ประตูมหาวิทยาลัยขนาดมหึมาก็ปรากฏสู่สายตาของลู่หยวน

มันมีความสูงถึงหนึ่งร้อยเมตร และกว้างนับสิบเมตร!

ยิ่งไปกว่านั้น ประตูมหาวิทยาลัยแห่งนี้ยังถูกสร้างขึ้นจากโลหะผสมหลากสีสันและคุณภาพสูง ทำให้โครงสร้างของมันดูโอ่อ่าตระการตาเป็นอย่างยิ่ง!

เพียงแค่ได้มองก็ทำให้รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาในใจแล้ว!

ที่บริเวณจุดสูงสุดของประตูมหาวิทยาลัย

มีตัวอักษรขนาดใหญ่หกตัวที่แกะสลักอย่างทรงพลังสลักเอาไว้ว่า มหาวิทยาลัยพลังพิเศษเซินเฉิง!

ความยิ่งใหญ่ของประตูแห่งนี้ทำให้ลู่หยวนที่มีส่วนสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนตัวเล็กลงไปถนัดตาเป็นครั้งแรก

ลู่หยวนอดไม่ได้ที่จะตื่นตาตื่นใจไปกับประตูมหาวิทยาลัยแห่งนี้ มันทำเอาเขาถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ!

เหล่านักศึกษาเดินเข้าออกบริเวณประตูมหาวิทยาลัยกันขวักไขว่ พวกเขาพูดคุยและหัวเราะหยอกล้อกัน เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งวัยหนุ่มสาว!

คนส่วนใหญ่เพียงแค่ปรายตามองลู่หยวนแวบหนึ่ง ก่อนจะหันเหความสนใจกลับไป

ตัดสินจากสีหน้าของเขาแล้ว คาดว่าคงจะเป็นนักศึกษาใหม่โควตาพิเศษที่กำลังตื่นตะลึงกับความยิ่งใหญ่ของประตูมหาวิทยาลัย ซึ่งนั่นก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก!

ท้ายที่สุดแล้ว ใครบ้างล่ะที่ไม่เคยมีปฏิกิริยาแบบนี้เมื่อหลายปีก่อน

"เป็นไงล่ะ ฉันบอกนายแล้วใช่ไหมว่ายังมีเรื่องน่าทึ่งกว่านี้รออยู่อีก! ตอนที่ฉันมารายงานตัวเมื่อหลายปีก่อน ฉันก็มีสภาพไม่ต่างจากนายตอนนี้เลย"

รุ่นพี่เจียงหัวเราะร่วนพลางเอ่ยขึ้น

ลู่หยวนดึงสติกลับมา เขาส่งยิ้มแห้งๆ และไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป

"ไปกันเถอะ ฉันต้องรีบพานายไปรายงานตัวให้เสร็จแต่เนิ่นๆ ไม่อย่างนั้นของอร่อยในโรงอาหารจะถูกแย่งซื้อไปหมดเสียก่อน!"

รุ่นพี่เจียงกวักมือเรียกเป็นสัญญาณให้ลู่หยวนเดินตามมา

ลู่หยวนเดินตามแผ่นหลังของรุ่นพี่เจียงเข้าไปในรั้วมหาวิทยาลัยพลังพิเศษเซินเฉิง!

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในมหาวิทยาลัย สายตาของลู่หยวนก็กวาดมองไปรอบๆ อย่างไม่อาจควบคุมได้!

ซ่า ซ่า

ฟิ้ว ฟิ้ว

สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาคือลานน้ำพุขนาดมหึมา สายน้ำที่ใสสะอาดชวนให้รู้สึกชุ่มฉ่ำและชำระล้างความร้อนรุ่มในใจได้เพียงแค่ลอบมอง

บริเวณม้านั่งริมลานน้ำพุ มีคู่รักหนุ่มสาวหลายคู่นั่งหยอกล้อพูดคุยกันด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม

ส่วนอาคารเรียนที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลออกไปก็ล้วนมีความสูงชัน ให้ความรู้สึกถึงความโอ่อ่าและสง่างาม

แชะ!

ลู่หยวนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป แล้วกดส่งเข้าไปในกลุ่มแชทห้องเรียนสมัยมัธยมปลายทันที

ต้องบอกก่อนว่ากลุ่มแชทนี้เป็นกลุ่มที่นักเรียนสร้างขึ้นมาเพื่อคุยเล่นและส่งมุกตลกกันโดยเฉพาะ จึงไม่มีครูอาจารย์อยู่ในกลุ่มด้วย

สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ ทันทีที่เขาส่งรูปภาพลงไปได้เพียงไม่กี่วินาที เพื่อนร่วมชั้นหลายคนก็เริ่มส่งข้อความโอดครวญต่อท้ายกันเป็นแถว

"คนพวกนี้ยังแอบเล่นโทรศัพท์ในห้องเรียนกันอยู่อีก..."

ลู่หยวนส่ายหน้าเบาๆ

ระหว่างที่พวกเขาทั้งสองกำลังเดินไปตามทาง

เสียงซุบซิบด้วยความประหลาดใจของนักศึกษารอบข้าง ก็ดึงดูดความสนใจของลู่หยวนให้หันไปมอง!

เขาสังเกตเห็นว่าสายตาของทุกคนกำลังจับจ้องไปยังทิศทางเดียวกัน