ตอนที่ 25 สี่ตระกูลใหญ่ถอนตัวออกจากสำนักถังพร้อมกัน

ตอนที่ 25 สี่ตระกูลใหญ่ถอนตัวออกจากสำนักถังพร้อมกัน

[ไท่ถาน: นายน้อย ตระกูลจอมพลังตัดสินใจที่จะถอนตัวออกจากสำนักถังและกลับคืนสู่สำนักเฮ่าเทียน หวังว่าท่านจะอวยพรให้แก่พวกเรา!]

[นิวเกา: นายน้อย ตระกูลป้องกันตัดสินใจที่จะถอนตัวออกจากสำนักถังและกลับคืนสู่สำนักเฮ่าเทียน หวังว่าท่านจะอวยพรให้แก่พวกเรา!]

[ไป๋เหอ: นายน้อย ตระกูลความเร็วตัดสินใจที่จะถอนตัวออกจากสำนักถังและกลับคืนสู่สำนักเฮ่าเทียน หวังว่าท่านจะอวยพรให้แก่พวกเรา!]

[หยางอู๋ตี๋: ตระกูลทลายของข้าก็จะถอนตัวออกจากสำนักถังด้วยเช่นกัน แต่ข้าจะไม่กลับคืนสู่สำนักเฮ่าเทียนเด็ดขาด!]

บนหน้าจอสาธารณะ สี่ตระกูลใหญ่เปิดฉากส่งข้อความออกมาพร้อมกันเกี่ยวกับการถอนตัวออกจากสำนักถัง ในบรรดาพวกเขานั้น ตระกูลจอมพลัง ตระกูลป้องกัน และตระกูลความเร็วต่างคาดหวังจะกลับคืนสู่สำนักเฮ่าเทียน ขณะที่หยางอู๋ตี๋นำพาตระกูลทลายแยกตัวเป็นเอกเทศ

ถึงแม้ว่าถังเฮ่าจะเคยอธิบายเรื่องราวความเข้าใจผิดในอดีตหลายปีก่อนให้แก่สี่ตระกูลใหญ่ฟังแล้วก็ตาม ทว่าอย่างไรเสีย น้องชายแท้ๆ ของหยางอู๋ตี๋ก็ต้องตายตกไปเพราะเรื่องนั้น ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่อาจยกโทษให้แก่ถังเฮ่าได้โดยง่าย!

“ไท่ถาน นิวเกา ไป๋เหอ หยางอู๋ตี๋ พวกเจ้าจงกลับมาเดี๋ยวนี้!”

“ในฐานะสมาชิกของสำนักถัง ในเมื่อพวกเจ้าเข้าร่วมแล้ว ย่อมต้องเป็นคนของสำนักถังไปชั่วนิรันดร์”

“หากคิดจะถอนตัวออกไป หนทางเดียวที่มีคือความตายเท่านั้น!”

ภายในพระราชวังหลวงเทียนโต่ว ถังซานเฝมองดูสี่ตระกูลใหญ่หักหน้าทำลายเกียรติของเขาต่อหน้าธารกำนัล แววตาอันโหดเหี้ยมรุนแรงวาบผ่านดวงตาของเขาในพริบตา สำนักถังที่เขาอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก หากสี่ตระกูลใหญ่แยกย้ายจากไป ความพยายามตลอดหลายปีที่ผ่านมาของเขาก็คงต้องมลายสูญกลายเป็นศูนย์ไปโดยสิ้นเชิง

[ไท่ถาน: นายน้อย พวกเรายินดีที่จะทุ่มเทแรงกายแรงใจช่วยเหลือในศึกตัดสินกับจักรวรรดิวิญญาณยุทธ์ต่อไป ทว่าพวกเราตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วเกี่ยวกับการถอนตัวออกจากสำนักถัง!]

ในฐานะตระกูลแรกในบรรดาสี่ตระกูลใหญ่ที่เลือกสนับสนุนถังซาน! ไท่ถานและตระกูลจอมพลังนับเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่จงรักภักดีต่อถังซานมากที่สุด

ทว่าสำนักถังกลับเป็นผลผลิตจากเคล็ดวิชาลับที่ลักลอบขโมยมาจากอีกโลกหนึ่ง ต่อให้ไท่ถานจะจงรักภักดีต่อถังซานเพียงใด เขาก็จำเป็นต้องเดินจากไป ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงเกียรติยศของทั้งตระกูล!

ย่อมไม่มีผู้ใดปรารถนาจะจมปลักอยู่ในสำนักที่ถูกก่อตั้งขึ้นมาด้วยการลักลอบขโมยวิชาของผู้อื่น มิฉะนั้น มลทินอันน่าอัปยศชั่วนิรันดร์นี้คงต้องสลักลึกอยู่บนชื่อของตระกูลจอมพลังไปตลอดกาลโดยไม่อาจลบล้างได้ เพื่อเห็นแก่คนรุ่นหลังของตระกูล ไท่ถานจึงจำเป็นต้องตัดสินใจเลือกทางเดินนี้

[นิวเกา: ถูกต้องแล้วนายน้อย ถึงแม้พวกเราจะถอนตัวออกจากสำนักถัง ทว่าขอเพียงท่านออกคำสั่ง ตระกูลป้องกันก็ยังคงยินดีที่จะออกศึกต่อสู้เพื่อท่าน]

[ไป๋เหอ: ตระกูลความเร็วเองก็มีความคิดเห็นเช่นเดียวกัน]

[หยางอู๋ตี๋: ตระกูลทลายเองก็ยินดีที่จะร่วมรบด้วย]

สี่ตระกูลใหญ่ไม่ได้ต้องการที่จะตัดขาดความสัมพันธ์กับถังซานอย่างสิ้นเชิง! พวกเขาเพียงแค่ต้องการนำพาเหล่าสมาชิกในตระกูลของตน เดินออกจากสำนักที่มีมลทินแปดเปื้อนจากการลักลอบขโมยวิชาแห่งนี้ไปเท่านั้น

[ถังซาน: ข้าบอกแล้วไง หากคิดจะแยกย้ายเดินออกจากสำนักถัง หนทางเดียวที่มีคือความตายเท่านั้น!]

ถังซานแผดเสียงคำรามลั่น หากสี่ตระกูลใหญ่ถอนตัวออกไปในยามนี้ ในอนาคตย่อมจะไม่มีผู้ใดปรารถนาเข้าร่วมกับสำนักถังอีกต่อไป นี่คือขุมกำลังและสำนักที่เขาเป็นคนสร้างสรรค์ขึ้นมากับมือ!

ถังซานต้องการที่จะก่อตั้งมันให้กลายมาเป็นสำนักอันดับหนึ่งในโลกโต้วหลัว เป็นตัวตนที่ก้าวล้ำเหนือกว่าสำนักเฮ่าเทียนไปไกลลิบ ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น เขาไม่มีวันตอบรับคำขอของสี่ตระกูลใหญ่อย่างเด็ดขาด

[เยี่ยน: ช่างไร้ยางอายโดยแท้ ก่อตั้งสำนักขึ้นมาจากคัมภีร์ยุทธ์และอาวุธลับที่ไปลักลอบขโมยมาในอดีตชาติ ทว่ากลับยังไม่ยอมปล่อยให้คนอื่นเดินจากไปอีก!]

[เซี่ยเยว่: ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่ใช่คนดีเด่ออันใด ไม่คาดคิดเลยว่าในอดีตชาติเจ้าจะเคยกระทำพฤติกรรมอันเนรคุณถึงเพียงนี้ลงไป!]

[หูเลี่ยน่า: คิดไม่ถึงเลยว่าในอดีตข้าจะตาบอดถึงขนาดเคยยกย่องเจ้าเป็นอัจฉริยะผู้ไร้เทียมทาน ที่แท้เจ้าก็เป็นแค่หัวขโมยหน้าไม่อายที่ลักลอบขโมยวิชาความรู้ของผู้อื่นมาเท่านั้น]

[เชียนเหรินเสวี่ย: ข้าก็เคยสงสัยอยู่เหมือนกันว่า เหตุใดบนโลกใบนี้ถึงได้มีอัจฉริยะที่สัตว์ประหลาดและเหนือล้ำยิ่งกว่าข้าดำรงอยู่ได้ กลายเป็นว่าที่เจ้าครอบครองสถานะตำแหน่งในปัจจุบันได้ ทั้งหมดก็เพราะอาศัยอาวุธลับและเคล็ดวิชาฝึกฝนที่ไปลักลอบขโมยมาในอดีตชาตินี่เอง]

ในเวลานี้ ทางฝั่งจักรวรรดิวิญญาณยุทธ์ต่างพากันส่งข้อความเอ่ยคำเยาะเย้ยถากถางออกมาไม่หยุดหย่อน! รัศมีแห่งความเป็นอัจฉริยะที่เคยสลักลึกอยู่บนตัวของถังซานสลายหายไปในพริบตา

ในการแข่งขันประลองยุทธ์วิญญาจารย์ระดับสูง ถังซานนำทัพเจ็ดประหลาดสื่อไหลเค่อสยบยุคทองแห่งสำนักวิญญาณยุทธ์ จนกลายมาเป็นจุดสนใจของทุกคนในทันที ผลงานอันโดดเด่นของเขาในตอนนั้นดึงดูดความสนใจจากเหล่าตระกูลใหญ่และขุนนางเชื้อพระวงศ์ในทันตา แม้กระทั่งนิ่งเฟิงจื้อแห่งสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติก็ยังคงให้ความเคารพยกย่องในตัวถังซานเสมอมา ยอมทุ่มเทเงินทองมหาศาลเพื่อเชื้อเชิญให้ถังซานช่วยสร้างสรรค์อาวุธลับให้

ทว่าใครจะไปคาดคิดล่ะว่า เบื้องหลังตำแหน่งอัจฉริยะนี้ แท้จริงแล้วกลับเป็นพลังความแข็งแกร่งที่ได้รับมาด้วยวิธีการทรยศสำนักและลักลอบขโมยเคล็ดวิชาลับมา

[ถังซาน: หุบปากซะ! การที่ข้าลักลอบเข้าไปในสำนักในเพื่อขโมยอาวุธลับและเคล็ดวิชาฝึกฝนมา ทั้งหมดก็เป็นเพราะข้ารักสำนักถังต่างหาก! ทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้ากระทำไป ก็เพื่อทวงคืนเกิกยรติยศความรุ่งโรจน์ของสำนักถังกลับคืนมาทั้งสิ้น!]

ถังซานเปิดฉากส่งข้อความโต้กลับด้วยเพลิงแห่งโทสะบนหน้าจอสาธารณะ! ทันทีที่คำกล่าวนี้ถูกเอ่ยออกมา มันก็กระตุ้นกระแสโทสะจากผู้คนจำนวนมากในทันที!

รักสำนักถัง ด้วยเหตุนี้จึงกระทำการละเมิดกฎของสำนักและลักลอบขโมยเคล็ดวิชาลับของสำนักในมา ช่างเป็นศิษย์ที่ “ดีงาม” เสียจริง!!!

หากถังซานมีความสามารถจริง เขาก็ควรจะอาศัยความพยายามของตนเองเพื่อยกระดับสถานะของศิษย์สำนักนอกขึ้นมาทีละขั้น และเข้าศึกษาวิชาของสำนักในอย่างเปิดเผยชอบธรรม ทว่าถังซานกลับไม่ยินยอม! เขาเลือกที่จะกระทำการละเมิดกฎสำนักมากกว่าการดิ้นรนพยายามอย่างถูกต้องชอบธรรม หากจะพูดกันตามตรง เขาก็เป็นเพียงคนหน้าไหว้หลังหลอกที่พยายามสรรหาข้ออ้างให้แก่ความผิดพลาดของตนเองเท่านั้น

“พวกเจ้าตาบอดกันไปหมดแล้วหรืออย่างไร? ไม่เห็นหรือว่าจักรวรรดิวิญญาณยุทธ์กำลังแสดงท่าทีโอหังบังอาจถึงเพียงไหน?”

เมื่อได้เห็นผู้คนมากมายบนหน้าจอสาธารณะพากันส่งข้อความด่าทอสาปแช่งตัวเขา ถังซานก็หันไปมองคนอื่นๆ ภายในโถงด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง ในฐานะสมาชิกของเจ็ดประหลาดสื่อไหลเค่อเหมือนกัน ทว่านิ่งหรงหรง หม่าหงจวิ้น และคนอื่นๆ กลับแสร้งทำเป็นนิ่งเฉยเสียอย่างนั้น

[นิ่งหรงหรง: ข้าเชื่อมั่นว่าพี่สามรักสำนักถังจริงๆ การที่เขาทำงานอย่างหนักเพื่อก่อตั้งสำนักถังขึ้นมาบนโลกใบนี้ก็เพื่อสืบสานเจตนารมณ์ของสำนัก ดังนั้นข้าขอวิงวอนให้สี่ตระกูลใหญ่โปรดอย่าถอนตัวออกไปเลยนะเจ้าคะ]

[หม่าหงจวิ้น: ถูกต้องที่สุด! พี่สามครอบครองพรสวรรค์อันล้นพ้น เขาควรจะได้รับสิทธิ์ศึกษาวิชาของสำนักในตั้งนานแล้ว! สำนักวิญญาณยุทธ์ก็แค่พวกองุ่นเปรี้ยวที่อิจฉาตาร้อนเพราะไม่มีปัญญาครอบครองมันได้ต่างหาก]

[เสวี่ยเปิง: ท่านอาจารย์ของข้าเที่ยงธรรมและชอบธรรมที่สุด! ทุกคนโปรดอย่าปล่อยให้คำพูดของจักรวรรดิวิญญาณยุทธ์มาชักจูงความคิดของพวกท่านได้พ่ะย่ะค่ะ]

ภายหลังจากคำพูดแสดงความไม่พอใจของถังซาน เหล่าเจ็ดประหลาดสื่อไหลเค่อและราชวงศ์เทียนโต่วก็รีบส่งข้อความเอ่ยคำปกป้องเขาในทันที

เมื่อได้เฝ้าฟังถ้อยคำแก้ตัวอันแสนจะคลาสสิกเหล่านั้น หูเลี่ยน่าก็หัวเราะลั่นออกมา! นางนึกดูแคลนและรังเกียจที่จะศึกษาเคล็ดวิชาฝึกฝนและวิชาลับที่ได้รับมาด้วยวิธีการลักลอบขโมย ถึงแม้ว่าในอดีตนางจะเคยถูกถังซานหลอกลวงจนลักลอบเปิดเผยข้อมูลลับของสำนักวิญญาณยุทธ์และกระทำความผิดข้อหาคนเนรคุณมาแล้วก็ตาม ทว่าในฐานะสมาชิกของยุคทองแห่งสำนักวิญญาณยุทธ์และอดีตสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักวิญญาณยุทธ์ หูเลี่ยน่าย่อมเป็นอัจฉริยะแห่งยุคสมัยอย่างไม่ต้องสงสัย!

ศักดิ์ศรีความทระนงภายในใจของนางไม่มีวันยอมอนุญาตให้ตนเองไปศึกษาผลผลิตที่มีมลทินโสมมเช่นนั้นเด็ดขาด ต่อให้อาวุธลับและเคล็ดวิชาฝึกฝนของสำนักถังจะครอบครองอานุภาพทำลายล้างอันยิ่งใหญ่เพียงใด นางก็ไม่มีวันที่จะลดตัวลงไปศึกษาหรือคิดหมายปองมันเด็ดขาด

[เยี่ยน: หากปราศจากคัมภีร์ลับที่ไปลักลอบขโมยมาเหล่านั้น เจ้าไม่มีวันที่จะสามารถเอาชนะพวกเราในการแข่งขันประลองยุทธ์วิญญาจารย์ระดับสูงได้หรอก ทว่าต่อให้จะเป็นเช่นนั้น พวกเราก็ไม่มีวันที่จะคิดหมายปองผลผลิตอันโสมมพรรค์นั้นเด็ดขาด]

[เซี่ยเยว่: สำนักวิญญาณยุทธ์คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่เหล่าวิญญาจารย์ทั่วทั้งโลกต่างใฝ่ฝันถึง ย่อมไม่มีวันที่จะยอมน้อมรับสิ่งที่มีที่มาที่ไปอันน่ารังเกียจถึงเพียงนี้เข้ามาเด็ดขาด]

[ถังซาน: การที่พวกเจ้าบังอาจมาดูแคลนสำนักถัง เช่นนั้นพวกเจ้าก็คงจะรนหาที่ตายเรียบร้อยแล้ว]

เมื่อได้เห็นอาวุธลับและเคล็ดวิชาฝึกฝนที่ตนเองภาคภูมิใจหนักหนาถูกเอ่ยคำดูแคลนถึงเพียงนี้ ถังซานก็เดือดดาลจนแทบคลั่งขึ้นมาทันที สิ่งที่เขาหวงแหนประดุจสมบัติล้ำค่าและอุตส่าห์เอาชีวิตเข้าเสี่ยงเพื่อลักลอบขโมยมา ทว่ากลับถูกทุกคนเฝ้ามองดูด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ถึงเพียงนี้ สิ่งนี้ทำให้ภายในใจของถังซานรู้สึกสูญเสียความสมดุลไปอย่างมหาศาล ในมุมมองของเขา สำนักวิญญาณยุทธ์ก็เป็นเพียงพวกที่ยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้ จึงได้ต้องการที่จะเอ่ยคำดูแคลนเคล็ดวิชาของสำนักถังก็เท่านั้น

[ถังซาน: พวกเจ้าอย่าได้บังอาจมาปั่นหัวปั่นกระแสผู้คน สำนักถังคือตัวตนแห่งความถูกต้องชอบธรรมและเป็นสำนักอันศักดิ์สิทธิ์ ย่อมไม่มีผู้ใดหลงเชื่อคำพูดของจักรวรรดิวิญญาณยุทธ์หรอก]

[นิ่งหรงหรง: ถูกต้องที่สุด! ขอเลือกสนับสนุนพี่สาม! ข้าจะเป็นผู้อาวุโสของสำนักถังตลอดไป!]

[หม่าหงจวิ้น: ข้าไม่มีวันเดินจากไปเด็ดขาด ข้าไม่มีวันถอนตัวออกจากสำนักถัง และข้าหวังว่าสี่ตระกูลใหญ่จะไม่ทำให้ความคาดหวังของพี่สามต้องสูญเปล่า]

จบตอน