บทที่ 1211: เทพสงครามทนทาน

หลินโม่เปิดหน้าต่างฉายาขึ้นมา

พบว่าฉายาหลังจากวิวัฒนาการไปถึงคุณภาพสีทองแล้ว ไม่เพียงแต่มีค่าสถานะที่แข็งแกร่ง แม้แต่ชื่อก็ยังเปลี่ยนไปด้วย

[เทพสงครามทนทาน] (ฉายาสีทอง):

ค่าสถานะฉายา: ในกิจกรรมสงครามกิลด์ ขีดจำกัดพละกำลังของผู้เล่น +100 และทุกครั้งที่สังหารผู้เล่นกิลด์ศัตรูหรือสังหารมอนสเตอร์ จะเพิ่มคะแนนผลงานให้กิลด์ +30%

คำอธิบาย: สัญลักษณ์ของยอดฝีมือระดับท็อปที่ต่อสู้อย่างกล้าหาญในสภาพที่เหลือพละกำลังเพียง 1 แต้มในสงครามกิลด์...

……

...

ฉายานี้ ทำเอาหลินโม่ดูแล้วเลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่านเลยทีเดียว!

"ขีดจำกัดพละกำลัง 100 แต้ม บวกคะแนนกิลด์ 30%?"

"ค่าสถานะนี้ มันจะโกงเกินไปแล้ว!"

ในที่สุดหลินโม่ก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมในชาติที่แล้วถึงมีผู้เล่นระดับลูกพี่ชั้นยอดตั้งมากมาย ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อไล่ตามหาฉายากิลด์!

ไม่ต้องพูดถึงสีทองหรอก

และไม่ต้องพูดถึงฉายาเทพสงครามหนึ่งแต้มที่ต้องสังหารผู้เล่นศัตรูในสภาพพละกำลัง 1 แต้มถึงจะได้รับด้วย

ถ้าหากกิลด์ๆ หนึ่ง ระดับหัวหน้าและรองหัวหน้ากิลด์หาฉายาเทพสงครามสิบแต้มคุณภาพสีม่วงมาใส่กันคนละอัน

สมาชิกชั้นยอดของกิลด์หาคุณภาพสีน้ำเงินมาใส่

ส่วนสมาชิกกิลด์ที่เหลือทั้งหมดก็หาคุณภาพสีขาวระดับต่ำสุดมาใส่กันคนละอัน

หากรักษารูปแบบการจัดสรรแบบนี้ไว้ได้

สงครามกิลด์ทุกครั้งต่อจากนี้ ย่อมต้องคว้าท็อปทรีมาได้อย่างง่ายดายแน่นอน!

รางวัลหนังสือสกิลระดับ SSS อุปกรณ์สีทอง ม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ระดับ SSS ต่างๆ คงได้รับกันจนเมื่อยมือ!

การพัฒนาของกิลด์ ก็ย่อมต้องเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ และก้าวอยู่แถวหน้าสุดตลอดกาล!

นี่แหละ คือเสน่ห์ของฉายาสงครามกิลด์!

พอนึกภาพออกเลย

ฉายาสีทองของหลินโม่ จะมีมูลค่าสูงเว่อร์วังขนาดไหน!

ก่อนหน้านี้

"ฉายาคุณภาพสีส้ม พละกำลัง 50 แต้มและผลลัพธ์ยกระดับคะแนน 10% ก็ทำให้หนึ่งชีวิตของฉันแสดงคุณค่าของสองชีวิตออกมาได้แล้ว"

"ฉายาสีทองนี้ที่มีพละกำลัง 100 แต้มและผลลัพธ์ยกระดับคะแนน 30% น่าจะทำให้หนึ่งชีวิตของฉัน แสดงผลลัพธ์ของสามถึงสี่ชีวิตออกมาได้อย่างน้อยๆ เลยล่ะ!"

ส่วนผลลัพธ์จริงๆ จะเป็นยังไง ก็ยังต้องลองลงมือปฏิบัติจริงในการต่อสู้ดู ถึงจะรู้ได้

ดังนั้น หลินโม่จึงรอคอยอย่างเงียบๆ ไปอีกสามนาที

รอแค่เวลานับถอยหลังการคืนชีพบนหัวกลับไปเป็นศูนย์

[ติ๊ง~ ผู้เล่นโม่โส่วเฉิงกุย คุณคืนชีพครั้งที่สองแล้ว! พละกำลังฟื้นฟูจนถึงขีดสุดแล้ว คลิกเทเลพอร์ต ระบบจะเทเลพอร์ตคุณไปยังสนามรบสงครามกิลด์ (หากไม่คลิกเทเลพอร์ตด้วยตัวเองภายในสามนาที ระบบจะทำการเทเลพอร์ตอัตโนมัติ)!]

ฟุ่บ!

แถบพละกำลังตรงหน้าของหลินโม่ พุ่งพรวดจาก 1 แต้มจนเต็ม 200 แต้ม!

ขณะเดียวกัน ประจวบเหมาะกับที่เหอเซียวก็เพิ่งจะเสร็จสิ้นการคืนชีปรอบที่สองพอดี

เมื่อแถบพละกำลังตรงหน้าของเขาก็ฟื้นฟูจนเต็มหลอดแล้วเช่นกัน

เมื่อนำความยาวแถบพละกำลังของทั้งสองมาเทียบกัน เหอเซียวก็เบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อทันที "เชี่ยเอ๊ย!"

"ทั้งหนาขึ้น! ทั้งยาวขึ้นอีกแล้ว!"

"ลูกพี่ นายน้อยๆ หน่อยเถอะ!"

"ฉันกลัวนะเว้ย!"

หลินโม่: น้อยลงไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

ในชั่วขณะที่คลิกเทเลพอร์ตไปยังสนามรบ

หลินโม่ก็หายตัวไปจากพื้นที่รอการคืนชีพ

ทว่า ตอนที่เพิ่งจะออกไปจากเมือง หลินโม่ก็ต้องชะงักไป

เพราะเขาเห็นว่า: เปลวเพลิงสงครามนอกเมืองได้สงบลงตั้งนานแล้ว

ผู้เล่นกิลด์โม่หลี กำลังพากัน "โยนเกม" กันยกกิลด์!

"สถานการณ์อะไรเนี่ย?" ฉินเฟิงที่ตามหลินโม่ออกมาจากเมือง และยังเตรียมจะฆ่าคนเพิ่มอีกสักคนเพื่อพิสูจน์ตัวเอง พูดขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ด้านหน้า เห็นเพียงลู่เหย่ในฐานะผู้มีอาชีพลับระดับ A เทพดาบเงามืด กำลังเล่นดาบยาวเงามืดในมืออย่างไม่แยแสอะไร พลางพูดว่า "ลูกพี่ดุเดือดเกินไปแล้ว"

"ผู้เล่นกิลด์สังหารวิญญาณถูกเขาฆ่าจนหลบอยู่แต่ในเมือง ไม่กล้าออกมาแล้ว"

สิ้นเสียงนั้น

เหอเซียวที่เดินทางมาพร้อมกับหลินโม่ก็ถอนหายใจออกมา "เห็นไหม! ฉันพูดว่าอะไรล่ะ?"

"บอกให้นายน้อยๆ หน่อยไง ทำให้คนเขาตกใจหนีไปหมดแล้ว!"

"พวกเราดูเหมือนจะโหดกันเกินไปจริงๆ แหละ" เซี่ยหว่านหว่านแลบลิ้น แล้วพูดว่า "คะแนนของกิลด์สังหารวิญญาณ ถูกพวกเราอัดจนไปอยู่อันดับรองบ๊วยแล้วเนี่ย!"

"แค่รองบ๊วยเองเหรอ?" ฉินเฟิงถามขึ้น "แล้วอันดับบ๊วยสุดคือใครล่ะ?"

"ยุคโกลาหล"

พอพูดคำนี้ออกมา ทุกคนก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"ใครนะ?"

"ยุคโกลาหล??"

"เชี่ย? พี่เจี๋ยของฉันไปอยู่บ๊วยสุดได้ไงเนี่ย???"

ชั่วขณะนั้น สายตาของทุกคนต่างก็จับจ้องไปที่หวังจวินเจี๋ย ผู้นำของผู้เล่นกิลด์ยุคโกลาหลที่กำลัง "ตั้งทีมผิดกฎ" ร่วมกับกิลด์โม่หลี

จ้าวจวินพูดว่า "คนของกิลด์ยุคโกลาหลตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้ฆ่ามอนสเตอร์เลยสักตัว รักษาสภาพพละกำลังเต็มเปี่ยมไว้ตลอด ช่วยพวกเราอัดผู้เล่นกิลด์สังหารวิญญาณจนปางตาย แล้วค่อยยกคิลให้พวกเรา"

"เท่ากับว่าพวกเขาจงใจยกคะแนนให้กับพวกเราทั้งหมดเลย"

ฉินเฟิงพูดอย่างซาบซึ้งใจ "คนดีจริงๆ!"

เจ้าลิงเผือก: "ขอให้พี่เจี๋ยของฉันมีลูกแฝดแปดคนรวดเลย!"

หวังจวินเจี๋ยยักไหล่ พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ขอแค่พี่โม่คว้าแชมป์มาได้ก็พอแล้ว!"

"ฉันยังไงก็ได้!"

"แต่ว่า คนของกิลด์สังหารวิญญาณถูกพวกเราฆ่าซะจนไม่กล้าก้าวออกจากประตูเมืองแล้วนะ!"

เมื่อหลินเมี่ยวเมี่ยวพูดจบ

ทุกคนก็ตกอยู่ในความเงียบ

"ไปยั่วโมโหพวกเขาในห้องไลฟ์สดสิ ให้พวกเขาออกมา!"

"ไม่ได้ผลหรอก แทบไม่ต้องให้พวกเราออกโรง ในห้องไลฟ์สดก็มีชาวเน็ตด่าพวกเขาจนจมดินไปแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่ออกมาอยู่ดี!"

"พวกเขาบอกว่า ยอมหลบอยู่ในเมืองไม่ได้คะแนนเลยสักแต้ม ก็เด็ดขาดไม่ออกมาขายขี้หน้าให้พวกเราอัดเล่นหรอก!"

"เป็นงั้นฉันก็จนปัญญาแล้วจริงๆ..."

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ หวังจวินเจี๋ยก็ยื่นคอไปทางหลินโม่ แล้วพูดว่า "พี่โม่ พี่ฆ่าฉันเถอะ!"

"ล้างบางกิลด์ยุคโกลาหลของพวกเราซะ! พวกเราจะแจกคะแนนให้พวกนายเอง!"

"เชี่ย?" เหอเซียวซาบซึ้งใจอย่างหนัก "พี่เจี๋ย ช่างมีคุณธรรมน้ำมิตรจริงๆ!"

แน่นอน หลินโม่ไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก "ไม่ต้อง"

"ตามการตั้งค่าของสงครามกิลด์ เป็นพันธมิตรกันได้ แต่ถ้าจงใจแจกคะแนน แล้วถูกระบบตรวจพบ จะถูกแบนจากการแข่งขัน"

แต่หวังจวินเจี๋ยกลับไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ "แบนก็แบนไปสิ!"

"แค่ช่วยให้พี่โม่คว้าใบรับรองอาณาเขตที่เป็นรางวัลแชมป์มาได้ก็พอแล้ว!"

ฉินเฟิงซาบซึ้งใจจนแทบร้องไห้ "พี่เจี๋ย! นายมันแน่จริงๆ ฉันซึ้งจนน้ำตาจะไหล..."

วินาทีนี้ สายตาของหลินโม่แน่วแน่มาก "ดาบของฉัน จะไม่มีวันหันเข้าหาพวกเดียวกันเองเด็ดขาด"

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ผู้เล่นของกิลด์สังหารวิญญาณจะไม่ออกมา

นี่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับหลินโม่เลยแม้แต่น้อย

เพราะยังไงศัตรูของพวกเขาก็ไม่ได้มีแค่กิลด์สังหารวิญญาณ

ทั่วทั้งสนามรบสงครามกิลด์ ทุกกิลด์ ล้วนสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของกิลด์โม่หลีได้ทั้งหมด

เพียงแต่เป็นเพราะเมืองที่ 92 ที่กิลด์สังหารวิญญาณอยู่ มีระยะห่างใกล้กับเมืองที่ 91 ของกิลด์โม่หลีมากที่สุด จึงกลายมาเป็นเป้าหมายการโจมตีตัวเลือกแรกของกิลด์โม่หลี!

เหยื่อรายนี้หมดสภาพไปแล้ว

อย่างมากก็แค่เปลี่ยนรายใหม่!

"บุกโจมตีเมืองที่ 90"

เมื่อหลินโม่เอ่ยคำสั่ง และนำทัพเคลื่อนทัพออกไปด้วตัวเอง

สมาชิกทั้งหมดของกิลด์โม่หลี ต่างก็พากันตามไปติดๆ!

ในขณะเดียวกัน ฝั่งกิลด์ยุคโกลาหล

ลูกน้องคนหนึ่งถามขึ้น "พี่เจี๋ย พวกเราจะสู้ยังไงต่อดี?"

หวังจวินเจี๋ยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย "ตามกิลด์โม่หลีไปต่อ ช่วยพวกนั้นคว้าที่หนึ่งมาให้ได้!"

ผู้เล่นพันคนของกิลด์ยุคโกลาหล ไม่มีใครบ่นเลยแม้แต่คนเดียว

พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "ครับ! พี่เจี๋ย!"

ดังนั้น กิลด์ยุคโกลาหลจึงเดินตามจังหวะก้าวของกิลด์โม่หลี

ร่วมกันเดินทัพไปยังเมืองที่ 90

ขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง

ผู้เล่นกิลด์ [วายุ] แห่งเมืองที่ 90 กำลังปะทะอย่างดุเดือดกับกิลด์ [ราชวงศ์ดาบ] แห่งเมืองที่ 89

หารู้ไม่ว่า ฝันร้ายฉากหนึ่งกำลังจะมาเยือน!