บทที่ 20 หนิงเมี่ยว เหยื่อที่หวานที่สุด

ฉินฉานให้คนไปสืบมาแล้ว ว่าหลังหนิงเมี่ยวกลับมาถึงหนานเฉิง และเดินทางมาถึงตระกูลหนิง เส้นทางทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกับรถของเฉินจิ้น

และท่าทีที่เฉินจิ้นมีต่อเด็กสาว ก็ดูเหมือนเพื่อน แต่กลับมีระยะห่างแปลกๆ อยู่เสี้ยวหนึ่ง

ฉินฉานเหลือบมองเวลาบนนาฬิกากลไกที่ข้อมือซ้าย แล้วพูดกับคนรอบตัวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอย่างสุภาพว่า “คุณท่านใกล้จะมาถึงแล้ว ขอโทษด้วยนะครับ ผมขอตัวก่อน”

“คุณฉินไปทำธุระเถอะครับ”

“ผมสนใจโครงการที่คุณฉินพูดมาก หลังจบงานเลี้ยงค่อยมาคุยต่อดีไหม?”

ฉินฉานพยักหน้าให้พวกเขา ส่งแก้วไวน์แดงที่ว่างเปล่าให้พนักงานบริการ แล้วก้าวยาวเดินออกไปนอกห้องจัดเลี้ยง

ตอนเดินผ่านข้างกายเด็กสาว เด็กสาวกลับหันหลังให้เขาพอดี กำลังก้มหน้าพูดอะไรกับเฉินจิ้นเสียงเบา ราวกับไม่ได้สังเกตเห็นเขา ทั้งสองเดินสวนกันไป

อีกมุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยง เว่ยหลินหลินยืนอยู่ข้างเสาหินอ่อน แล้วพูดกับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งว่า “พี่ชายคะ ก็คนนั้นที่ใส่กระโปรงสีชมพู ผมสั้น ดูเรียบร้อยแล้วก็สวยมากคนนั้น”

หานอี้มองตามนิ้วของเว่ยหลินหลินไป เด็กสาวคนนั้นดูเรียบร้อยจริงๆ บริสุทธิ์จริงๆ และสะอาดบริสุทธิ์มาก หวานละมุน อ่อนนุ่ม ราวกับนางฟ้าที่หล่นหายมายังโลกมนุษย์

เขาถูกใจเธอตั้งแต่แรกเห็น

“แน่ใจนะว่าเธอไม่มีเบื้องหลังอะไร?”

“พี่ชาย เธอก็แค่ลูกสาวบุญธรรมเก่าของตระกูลหนิง เคยถูกลักพาตัว เพราะมีความสัมพันธ์ที่หนิงอวี้เป็นว่าที่หลานสะใภ้ของตระกูลฉิน ถึงได้หน้าด้านเบียดเข้ามาในงานเลี้ยงได้ ตระกูลหนิงไม่มีทางสนใจเธอหรอก”

“ดูสิ เธอแต่งตัวสวยขนาดนี้ แถมยังคุยกับประธานบริษัทหงหลงได้อีก ดูก็รู้ว่ามาหาเศรษฐี พี่ชายวางใจได้เลย”

“คุณเธอไปทำให้เธอไม่พอใจเข้าใช่ไหมล่ะ” หานอี้ยิ้ม

เว่ยหลินหลินก็ไม่ปิดบัง แล้วพูดออดอ้อนว่า “ใช่ค่ะ ก็เธอนั่นแหละ ยุให้หลูถิงส่งฉันไปต่างประเทศ ฉันเกลียดเธอจะตายอยู่แล้ว!”

“วางใจเถอะ พี่ชายจะช่วยระบายแค้นให้ลูกเอง” แววตาที่หานอี้มองเด็กสาว มีรอยยิ้มที่มั่นใจว่าจะต้องได้มาเพิ่มขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง

เว่ยหลินหลินพูดเสียงเบาว่า “เธอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่มีจุดอ่อน ฉันจะช่วยพี่ชายมอมเหล้าเธอเอง”

“ฉันเข้าใจแล้ว” หานอี้พยักหน้า

เว่ยหลินหลินยิ้มอย่างชั่วร้ายขึ้นมา เธอสนิทกับหานอี้มาตั้งแต่เด็ก รู้ว่าหานอี้ชอบเด็กสาวขาว ตัวเล็ก ผอมบาง แต่ทุกวันนี้เด็กสาวสไตล์นั้นหน้าตาเหมือนกันไปหมดแบบเน็ตไอดอล หานอี้แทบหาเป้าหมายที่ถูกใจไม่ได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น หานอี้เคยมั่วผู้หญิงตอนอยู่ต่างประเทศ จนติดโรคกามโรคมา ยิ่งหาเหยื่อที่เหมาะสมได้ยากขึ้น ให้เขาไปจัดการหนิงเมี่ยว จะทำให้หนิงเมี่ยวไม่มีวันลุกขึ้นมาได้อีกตลอดชีวิต

และสำหรับหานอี้แล้ว หนิงเมี่ยวคือเหยื่อที่หวานที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา

ไม่ว่าเว่ยหลินหลินจะมีเจตนาใช้ประโยชน์จากเขาหรือไม่ เขาก็อยากได้ตัวเธอมา ถึงขั้นอยากเลี้ยงดูเธอไว้ระยะยาว… เด็กสาวที่หลงเงินน่ะ จัดการง่ายที่สุดแล้ว

ไม่นานนัก สมาชิกตระกูลฉินจำนวนมาก พร้อมบอดี้การ์ดฝีมือไม่ธรรมดาหลายคน ก็ล้อมคุณท่านฉินเดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง

ทุกคนต่างลุกขึ้นยืน คุณผู้ชายใหญ่ตระกูลฉินเป็นผู้ดำเนินงานเลี้ยง จากนั้นก็เชิญคุณท่านฉินกล่าวเปิดงาน หลังประกาศเริ่มงานเลี้ยงอย่างเป็นทางการแล้ว คุณท่านฉินก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ในห้องจัดเลี้ยงต่อ และจะย้ายไปยังห้องด้านใน เพื่อให้แขกเข้าไปเยี่ยมทักทายตามลำดับได้สะดวก

ส่วนห้องจัดเลี้ยง ก็กลายเป็นสถานที่ให้แขกพบปะสังสรรค์

โซนอาหารบุฟเฟต์ เฉินจิ้นเก็บโทรศัพท์แล้วถามว่า “ผมประกาศเรื่องที่หยางจวินลี่กับหยางชินทำผิดกฎหมายทั่วทั้งบริษัทเรียบร้อยแล้ว ผมจะไปทักทายคนทางนั้นสักหน่อย คุณจะอยู่ที่นี่ไหมครับ?”

“ไปเถอะ” หนิงเมี่ยวหยิบซูชิปลาไหลขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วพูดยิ้มๆ

หลังจากเฉินจิ้นเดินไปแล้ว จู่ๆ ด้านหลังก็มีเสียงเด็กหนุ่มดังขึ้นว่า “พี่สาวหนิงเมี่ยว!”

หนิงเมี่ยวหันกลับไปอย่างประหลาดใจ นี่คือเด็กหนุ่มรูปร่างสูงคนหนึ่ง หุ่นสมส่วนขายาว สวมเสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์สีแอปริคอตกับกางเกงสแลคสีดำ ที่คอสวมสร้อยโลหะสีเงิน

เด็กหนุ่มเรียกเธอว่าพี่สาว แต่ตัวกลับสูงกว่าเธอเล็กน้อย คิ้วเข้มตาสดใส โหนกแก้มสูง แม้จะมีดวงตาหงส์ที่ดูเบื่อโลกและเกียจคร้าน ดูเป็นคนพูดน้อย แต่ในดวงตากลับซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้เสี้ยวหนึ่ง

พอเห็นเด็กสาวกำลังกินซูชิ แก้มทั้งสองข้างพองนุ่มดูน่ารักมาก รอยยิ้มในดวงตาของเด็กหนุ่มก็อ่อนโยนลง ซูเหยียนตัวน้อยออกโรง หนุ่มน้อยคลั่งพี่สาวคนหนึ่ง~