บทที่ 29 น้ำตาของเด็กสาวผู้แข็งแกร่งดั่งคอนกรีตเสริมเหล็ก

เด็กผู้หญิงจ้องมือของตัวเองอย่างเหม่อลอย ดวงตากลมหวานเอ่อไปด้วยละอองน้ำ

ต่างจากลู่รั่วฝูที่แกล้งร้องไห้อย่างจงใจ เด็กผู้หญิงคนนี้แค่ปล่อยน้ำตาไหลออกมาไม่กี่หยดตามธรรมชาติ กลับทำให้คนรู้สึกว่าเธอเหมือนถูกสร้างขึ้นจากสายน้ำ เพียงลมพัดเบาๆ ก็อาจสลายหายไปได้!

พอรู้ตัวว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ โหยวโหยวก็รีบส่ายหัวแรงๆ ไม่ใช่สักหน่อย พี่สาวคนนี้ต่างหากที่ทำมาจากปูนซีเมนต์ แถมยังเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กเวอร์ชันอัปเกรดอีกด้วย!

อวี๋เทียนซื่อตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว แล้วอธิบายเสียงต่ำว่า:

“นี่น่าจะเรียกว่าพลังเหนือมนุษย์โดยกำเนิด แม้คนประเภทนี้จะพบได้น้อย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี ข่าวลือบอกว่าในเมืองหลวงมีหน่วยงานพิเศษแห่งหนึ่ง ที่รวมคนมีความสามารถพิเศษเอาไว้มากมาย”

โหยวโหยวจ้องเด็กผู้หญิงเขม็ง ไม่ได้สนใจเรื่อง “หน่วยงานพิเศษ” อะไรนั่นมากนัก แต่พูดว่า:

“งั้นพี่สาวก็ยังไม่รู้วิธีควบคุมพลังของตัวเอง อย่างเมื่อกี้ที่ทำเก้าอี้พัง!”

อาจเพราะเด็กผู้หญิงคนนี้เองก็ถูกขังมาตั้งแต่เล็ก ทำให้เธอเกิดความรู้สึกร่วมชะตากรรมเดียวกันขึ้นมาอย่างประหลาด พอเห็นเด็กผู้หญิงยัดลูกอมทั้งกระดาษห่อเข้าปากตรงๆ

โหยวโหยวจึงรีบขยับเข้าไปอย่างระมัดระวัง “นี่ อันนี้กินไม่ได้นะ”

เธอถือขนมที่แกะห่อแล้วไว้ในมืออย่างระวัง “อันนี้ให้พี่!”

เด็กผู้หญิงลองยื่นมือออกมาอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้โดนมือเล็กตรงหน้า แล้วค่อยๆ หยิบลูกอมขึ้นมา พอเห็นว่ามือเล็กของโหยวโหยวยังปกติดี เธอก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วเผยรอยยิ้มดีใจออกมา

โหยวโหยวรู้สึกเจ็บในใจอย่างอธิบายไม่ถูก ถ้าเลือกได้ เธอเชื่อว่าพี่สาวคนนี้คงยอมเป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่ง มากกว่าจะมีพลังเหนือมนุษย์อะไรนี่! ถ้าไม่ใช่แบบนั้น เธอก็คงไม่ถูกขังมาหลายปีแบบนี้

ทั้งสองเล่นกับเด็กผู้หญิงอยู่พักหนึ่ง โหยวโหยวค่อยๆ ไม่กลัวขนาดนั้นแล้ว แม้เด็กผู้หญิงจะพูดไม่ได้ แต่เรื่องดูแลตัวเองพื้นฐานกลับไม่มีปัญหา

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง อวี๋เทียนซื่อมองนาฬิกา “ดึกแล้ว พวกเราต้องกลับกันแล้ว”

โหยวโหยวลูบศีรษะเด็กผู้หญิง “เอาล่ะ พวกเราต้องไปแล้ว ไว้มีโอกาสจะมาหาพี่อีกนะ”

รอให้คุณอาฮีโร่จัดการคนไม่ดีได้ พี่ก็จะเป็นอิสระแล้ว

เด็กผู้หญิงเองก็รู้ว่าพวกเขากำลังจะไป ดวงตากลมหวานเผยความอาลัยอย่างชัดเจน เธอเดินตามมาจนถึงด้านนอก

จนกระทั่งเห็นทะเลดอกไม้ตรงหน้า เธอถึงหดเท้ากลับโดยสัญชาตญาณ

โหยวโหยวโบกมือให้เธอ “พี่สาว ลาก่อน!”

พูดจบก็ลากมืออวี๋เทียนซื่อเข้าไปในทะเลดอกไม้

เด็กผู้หญิงยืนอยู่ที่เดิม ยื่นมือข้างหนึ่งออกมา เลียนแบบท่าทางของโหยวโหยว แล้วโบกเบาๆ ไปยังทิศทางที่ทั้งสองหายไป

…….............................................................................

จนออกมาจากภูเขาจำลองแล้ว โหยวโหยวก็ยังรู้สึกหดหู่อยู่บ้าง

“อยากปล่อยพี่สาวออกมาจัง” แต่เธอรู้ว่าตอนนี้ยังทำไม่ได้

ทั้งสองเดินกลับไปทางอาคารหลักอย่างเงียบงัน คืนนี้คฤหาสน์ดูเงียบผิดปกติเป็นพิเศษ

จู่ๆ โหยวโหยวก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างพุ่งผ่านข้างตัวเธอไปอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันได้มองให้ชัด ไหล่ข้างหนึ่งก็ถูกดึง เธอถูกอวี๋เทียนซื่อลากไปหลบหลังต้นไม้ดอกไม้ใหญ่ที่หนาทึบต้นหนึ่ง

“ชู่ว! มีคน”

หัวเล็กของโหยวโหยวหันซ้ายขวา แล้วกดเสียงต่ำเหมือนกัน “ใครเหรอ?”

“ไม่รู้ อาจเป็นสาวใช้หรือบอดี้การ์ดคนไหนลุกมาเข้าห้องน้ำกลางดึกก็ได้!”

แม้ภายใต้การจัดการของเขา สาวใช้ในคฤหาสน์จะกินอาหารที่มีของต้องห้ามร่วมกันจนหลับชั่วคราวไปแล้ว แต่ยังไงนี่ก็ไม่ใช่ยาพิษ สภาพร่างกายของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน คนที่ภูมิคุ้มกันกระเพาะดีอาจไม่เป็นอะไรก็ได้

ผ่านไปอีกพักหนึ่ง พอแน่ใจว่าคนเดินไกลออกไปแล้ว เด็กทั้งสองถึงค่อยๆ กลับเข้าอาคารหลักอย่างเบามือเบาเท้า

ตรงมุมบันได พวกเขาเดินสวนกับสาวใช้คนหนึ่งที่กำลังหาว สาวใช้คนนั้นพอเห็นทั้งสองกลับเข้ามาจากข้างนอกกลางดึก ก็ชะงักตกใจอย่างเห็นได้ชัด:

“คุณชายใหญ่ คุณหนูรอง ดึกขนาดนี้ทำไมยังไม่นอนกันอีกคะ?”

อวี๋เทียนซื่อตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน “น้องสาวอยากไปหาคุณพ่อ ผมไม่วางใจ ก็เลยตามไปด้วย”

พูดจบก็แทบไม่ได้มองสาวใช้คนนั้น แล้วเดินขึ้นชั้นบนตรงๆ

แต่โหยวโหยวกลับเงยหน้าจ้องใบหน้าของสาวใช้อย่างไม่กะพริบตา