บทที่ 600 - พวกสาวกบุกจู่โจมซึ่งหน้า

บทที่ 600 - พวกสาวกบุกจู่โจมซึ่งหน้า

★★★★★

"ในที่สุด..."

ซูไป๋ค่อยๆ พ่นลมหายใจออกมายาวๆ แล้วนำกำปั้นทั้งสองข้างมาชนกัน

ถึงแม้ว่าเขาจะซาบซึ้งกับคำพูดของลวี่เหลียงเผิง และไม่ต่อต้านการให้นักเรียนเหล่านี้เป็นไพ่ตายใบสุดท้ายอีกต่อไปแล้ว

แต่ในเมื่อมันคือสนามรบ การบาดเจ็บล้มตายย่อมเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อมองดูเหล่านักเรียนตัวน้อยที่อาจจะตื่นเต้น หรือหวาดกลัว ทว่ากลับไม่มีใครถอยหนีเลยแม้แต่คนเดียว

สภาพจิตใจของซูไป๋ก็ยังคงมีความหนักอึ้งอยู่บ้าง

ต่อให้ได้เห็นฉากที่เรจิกิกัสทุ่มเชือกแสงออกไปในภาพฉายโฮโลแกรม ความรู้สึกของซูไป๋ก็ยังคงไม่คลี่คลายลงมากนัก

ความหนักอึ้งเหล่านี้ ในวินาทีนี้ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นความ...เกลียดชังที่มีต่อพวกสาวกเหล่านั้น!

ในวินาทีนี้ เขาพอจะเข้าใจความรู้สึกอันยิ่งใหญ่ของคนรุ่นก่อนในโลกใบนี้ ที่ยอมสละชีพอย่างไม่เสียดายชีวิตราวกับยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อปิดปากกระบอกปืนบ้างแล้ว

ยังไงเสีย...เขาก็เป็นนักเรียนที่จบมาจากโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งเมืองไห่เฉิงเหมือนกัน!

และก็ใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบนี้อย่างสง่าผ่าเผยมาถึงสิบแปดปีแล้ว!

"ออกเดินทางกันเถอะ"

เขาทอดสายตามองนักเรียนเหล่านี้อย่างลึกซึ้ง และเปล่งคำพูดประโยคหนึ่งออกมาจากปาก

"พยายาม...ปกป้องตัวเองให้ดีนะ!"

...

ด้านนอกเมืองโปเกมอน บนถนนหมายเลขสิบสามซึ่งอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองโปเกมอนมากที่สุด

ท่ามกลางเสียงคำรามที่ดังกึกก้อง แซนด์ตัวหนึ่งเงยหน้าขึ้นดมกลิ่นในอากาศ ราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง มันจึงรีบมุดตัวลงไปในดินอย่างรวดเร็ว

สิ่งมีชีวิตทุกชนิด ล้วนมีสัญชาตญาณรับรู้เมื่อต้องเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่

ถึงแม้โปเกมอนจะเป็นปรปักษ์กับกลิ่นอายมรณะ และมักจะพุ่งเข้าโจมตีทันทีที่เห็นสัตว์มรณะ

แต่นั่นก็ต้องดูขนาดของกลิ่นอายมรณะด้วย!

เมื่อขนาดของกลิ่นอายมรณะมีมากเกินกว่าขีดจำกัดที่โปเกมอนจะรับไหว ต่อให้เป็นโปเกมอนเหล่านี้ พวกมันก็ต้องเลือกที่จะหนีเอาชีวิตรอดเป็นหลักเช่นกัน!

ในชั่วพริบตา เสียงร้องของโปเกมอนหลากหลายชนิดก็ดังก้องไปทั่วถนนริมชายแดนเมืองโปเกมอนแห่งนี้

สัตว์มรณะและอสูรกลายพันธุ์ที่มีจำนวนมหาศาลแทบจะไร้ขีดจำกัด ภายใต้การไล่ต้อนของเงาร่างไม่กี่ร่าง พวกมันก็พากันพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่งราวกับฝูงแกะที่ถูกต้อน

ผลเบอร์รีและพืชพรรณตลอดสองข้างทาง...ต่างก็หักโค่นและถูกทำลายลงอย่างย่อยยับ!

ณ เบื้องหน้าอาคารขนาดเล็กหลังหนึ่ง เงาร่างที่มีความสูงต่ำแตกต่างกันไปสองสามร่างกำลังยืนอยู่หน้าอาคารแห่งนี้ด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

"คุณลูกค้าหลายท่านคะ พวกเราไม่ขอต้อนรับนะคะ ยังไงซะสถานีผจญภัยโปเกมอนของพวกเราก็มีไว้เพื่อต้อนรับเทรนเนอร์เท่านั้นค่ะ"

ภายในสถานีผจญภัยโปเกมอน พี่สาวหน้าตาสะสวยในชุดพยาบาลกำลังส่งยิ้มและโบกมือให้กับกลุ่มคนที่ดูดุร้ายตรงหน้าเธอ

ถึงแม้ภายนอกจะดูเหมือนกำลังยิ้มแย้ม ทว่าความรังเกียจจากก้นบึ้งของหัวใจที่ปราศจากความหวาดกลัว...กลับเผยให้เห็นอย่างชัดเจน!

ในฐานะคุณจอยที่ถูกระบบใช้วิธีไหนก็ไม่รู้ ดึงตัวมาทำงานฟรีๆ เธอสามารถแยกแยะได้อย่างง่ายดายเลยว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้า...ใช่มนุษย์หรือไม่!

"เป็นพี่สาวที่น่ารักจริงๆ เลย...แถมดูกระดูกก็แข็งน่าดูด้วย ไม่รู้ว่าถ้าลองบีบดูแล้วจะรู้สึกยังไงนะ"

ท่ามกลางฝูงชน ชายร่างกำยำที่มีรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้านำกำปั้นทั้งสองข้างมาชนกัน เขาหัวเราะอย่างน่าสยดสยองและพูดว่า "คราวที่แล้วปล่อยให้เจ้ามะโรงมังกรนั่นหนีไปได้...กระดูกของหมอนั่นก็แข็งเหมือนกัน บีบแล้วรู้สึกดีชะมัดเลย"

พูดจบ ชายร่างกำยำคนนี้ก็ค่อยๆ ยื่นมือออกไป

สำหรับสถานีผจญภัยโปเกมอนขนาดเล็กที่ขวางทางอยู่เบื้องหน้านี้ ความจริงแล้วพวกสาวกไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด

นับตั้งแต่เป่ยกังจิ้งซือตายไป ความถี่ในการส่งข้อมูลของพวกหนอนบ่อนไส้ก็ลดลงอย่างมหาศาล

ดังนั้นไม่ใช่แค่มนุษย์ที่ไม่เข้าใจพวกอสูรกลายพันธุ์เท่านั้น พวกอสูรกลายพันธุ์ในปัจจุบันก็ไม่ได้เข้าใจมนุษย์มากนักเช่นเดียวกัน

อย่างน้อย...พวกเขาก็ไม่รู้ถึงคุณสมบัติ...ความไร้เทียมทานของสถานีผจญภัยโปเกมอน!

เมื่อมือของชายร่างกำยำผู้นี้กำลังจะยื่นไปถึงตรงหน้าของคุณจอย รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณจอยก็พลันมลายหายไป

วินาทีต่อมา พลังอันไม่อาจต้านทานได้ขุมหนึ่งก็แผ่ซ่านออกมาจากภายในอาคารอย่างฉับพลัน!

สาวกผู้มีความสามารถในการฉีกแขนของมะโรงมังกรขาดได้ด้วยมือเปล่า กลับถูกพลังอันเปี่ยมล้นที่พุ่งกระแทกเข้ามาอย่างกะทันหันนี้ดีดกระเด็นออกไปในชั่วพริบตา!

"สำหรับลูกค้าที่ไม่มีมารยาท เราไม่ขอต้อนรับค่ะ!"

คุณจอยทำหน้าบึ้งตึง เธอเอื้อมมือไปกดปุ่มใต้เคาน์เตอร์เบาๆ

ทันใดนั้น ประตูม้วนบางๆ เรียบๆ บานหนึ่ง ก็เลื่อนลงมาจากด้านบนของประตูอย่างรวดเร็ว!

ชายร่างกำยำที่ถูกดีดกระเด็นออกไปเห็นได้ชัดว่าเป็นพวกใจร้อน ในฐานะสาวกเขาจะยอมเสียเปรียบแบบนี้ได้อย่างไร ปลายเท้าของเขาแตะลงบนพื้นและพุ่งตัวกลับมาทางนี้อีกครั้งอย่างรวดเร็ว เขากำหมัดแน่นและทุบลงไปบนประตูม้วนอย่างบ้าคลั่ง

อย่าว่าแต่ประตูม้วนบางๆ บานเดียวเลย ต่อให้เป็นประตูม้วนร้อยชั้นซ้อนทับกัน มันก็เป็นเพียงเรื่องกล้วยๆ ที่จัดการได้ในหมัดเดียวเท่านั้น!

เขาตั้งใจจะซัดอาคารขนาดเล็กหลังนี้ให้ปลิวไปพร้อมกับประตูและตัวร้านเลย!

ทว่าวินาทีต่อมา ภาพที่คาดหวังเอาไว้กลับไม่เกิดขึ้น

ทันทีที่กำปั้นของสาวกสัมผัสกับประตูม้วน พลังสะท้อนกลับอันรุนแรงก็ส่งผ่านมาทางประตูม้วน

ทันใดนั้น ชายร่างกำยำคนนี้ก็ลอยละลิ่วถอยหลังกลับไปอีกครั้งราวกับว่าวที่สายป่านขาด แขนของเขาห้อยต่องแต่งอย่างผิดธรรมชาติ

เห็นได้ชัดว่าเขาออกแรงไปมากแค่ไหน พลังทั้งหมดนั้นก็ถูกสะท้อนกลับมา!

"เป็นไปได้ยังไง!"

คราวนี้ไม่ใช่แค่สาวกร่างกำยำที่แขนหักเท่านั้น

แม้แต่สาวกคนอื่นๆ ในครั้งนี้ก็ยังต้องตกตะลึง!

"บาเร็ต แกกำลังแสดงละครอะไรอยู่เนี่ย มันสนุกนักเหรอ"

สาวกที่มีหน้าตาเจ้าเล่ห์คนหนึ่งมองไปที่สาวกร่างกำยำด้วยความประหลาดใจ และเอ่ยถามรัวๆ ว่า "ทำไมถึงพังไม่ได้แม้กระทั่งกระท่อมโทรมๆ หลังเล็กๆ ล่ะ กินข้าวมาไม่พอหรือไง"

เป้าหมายของการมาของพวกเขา...คือการบดขยี้เมืองโปเกมอนนะโว้ย!

ผลลัพธ์คือ...กระทั่งกระท่อมหลังเล็กที่สุดที่อยู่ด้านนอกสุดก็ยังพังไม่ได้เนี่ยนะ!

ใบหน้าของบาเร็ตแดงก่ำขึ้นมาในทันที วินาทีต่อมา ร่างกายของเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายมรณะ และเตรียมจะพุ่งเข้าใส่สถานีผจญภัยโปเกมอนอีกครั้ง

ทว่าในตอนนั้นเอง สาวกที่มีลักษณะตาตี่ก็โบกมือขึ้นมาหยุดพฤติกรรมอันวู่วามของบาเร็ตเอาไว้

เขามองไปเบื้องหน้า ดินแดนที่พลิกม้วนตัวราวกับเกลียวคลื่น เขาหรี่ตาลงและกล่าวว่า "บาเร็ต เลิกอาละวาดได้แล้ว...ของสิ่งนั้นเหมือนจะได้รับการคุ้มครองจากกฎเกณฑ์บางอย่าง...ฉันรู้สึกมาตลอดว่าสิ่งที่เรียกว่าโปเกมอนนี้มีอะไรแปลกๆ ดูจากตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ"

"และอีกอย่าง ถ้าแกมีอารมณ์อยากจะระบายล่ะก็ ตัวจริง...กำลังจะมาแล้ว"

คนที่ถูกเรียกว่าบาเร็ตชะงักไปเล็กน้อย แขนที่ห้อยต่องแต่งกลับฟื้นคืนสภาพเดิมในพริบตาภายใต้การพวยพุ่งของกลิ่นอายมรณะ

ห่างออกไปเล็กน้อย พื้นดินกำลังพลิกม้วนตัวเป็นระลอกคลื่น ตามมาด้วยการที่มันคล้ายกับอ้าปากกว้างออกมา

พ่น "ผู้คน" กลุ่มแล้วกลุ่มเล่าออกมา!

"ยังมีคนเฝ้าเมืองอยู่อีกเยอะขนาดนี้เลยเหรอ"

บาเร็ตมองดูภาพนี้ด้วยความประหลาดใจ เขาอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นและพูดว่า "ฉันก็บอกแล้วว่าเจ้านั่นมันพึ่งพาไม่ได้ คนที่ยอมขายเผ่าพันธุ์ตัวเองเพื่อผลประโยชน์ จะสามารถเข้าถึงความลับที่เป็นแก่นแท้จริงๆ ได้ยังไง"

ข้างกายเขา คนร่างเล็กเตี้ยคนหนึ่งที่มีใบหน้าราวกับเด็กไร้เดียงสา

เมื่อมองดูฉากนี้ เขาไม่เพียงแต่ไม่มีความขุ่นเคืองใดๆ แต่กลับดีใจจนเนื้อเต้น เขาแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากเบาๆ ในแววตาเผยให้เห็นถึงความกระหายเลือดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ร่างกายขยับเล็กน้อยก็เตรียมจะพุ่งเข้าไปเข่นฆ่าให้หนำใจ

ทว่าในตอนนั้นเอง มือข้างหนึ่งก็ค่อยๆ วางลงบนตัวเด็กน้อยคนนี้

ชายวัยกลางคนธรรมดาๆ คนหนึ่งที่มีใบหน้าธรรมดาเสียจนหากโยนเข้าไปในฝูงชนก็รับรองได้เลยว่าหาไม่เจออย่างแน่นอน เขาหัวเราะเบาๆ พลางมองไปที่ซูไป๋ซึ่งกำลังลอยตัวอยู่สูงเหนือฝูงชนทางฝั่งนั้นและกล่าวว่า "เทียนถง อย่าใจร้อนสิ"

"ดูเหมือนว่าพวกเราจะติดกับดักเข้าแล้วล่ะ...ไม่นึกเลยว่าบอสใหญ่คนสุดท้าย จะเล่นงานพวกเราซะงั้น"

"มันช่าง...ไม่มีความยุติธรรมเอาซะเลยนะเนี่ย..."

[จบแล้ว]