บทที่ 590 - อำนาจการยิงระยะไกลของกองทัพโปเกมอน

บทที่ 590 - อำนาจการยิงระยะไกลของกองทัพโปเกมอน

★★★★★

บนยานแม่ลำยักษ์

"เริ่มแล้วสินะ"

หวังเทาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่ซึมออกมาบนหน้าผาก พลางทอดสายตามองไปยังแผ่นหลังอันคุ้นเคยที่ยืนอยู่บนยอดเขื่อน

"ตื่นเต้นจังเลยแฮะ!"

หลิวอวิ๋นหลานเดินวนไปมาโดยไม่รู้ตัว มือก็คอยลูบขย้ำขนของวินดีไปด้วยความเคยชิน

คนอื่นๆ ก็มีอาการไม่ต่างกันนัก

ไม่ใช่ว่าเทรนเนอร์รุ่นเก๋าเหล่านี้ไม่เคยผ่านโลกมาหรอกนะ

ความจริงแล้วเรือรบลำนี้ต่อให้เป็นซูไป๋ตอนที่เห็นครั้งแรกก็ยังอ้าปากค้างยืนอึ้งไปพักใหญ่เลย

และพวกเขาในตอนนี้กำลังยืนอยู่บนเรือรบลำนี้!

ยิ่งไปกว่านั้นกำลังจะปฏิบัติภารกิจที่อาจจะสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ของมวลมนุษยชาติ!

ในท้องทะเลที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายมรณะมีอะไรซ่อนอยู่ คำตอบนั้นย่อมชัดเจนอยู่แล้ว

และภารกิจของพวกเขาก็คือการกำจัดสิ่งรบกวนทุกอย่างให้สิ้นซาก เพื่อคุ้มกันแผนการของซูไป๋!

ห่างออกไปเล็กน้อย ถังชิวอี้กำลังถือกล้องวิดีโอแบบใช้เทปม้วนรุ่นเก่า บันทึกทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้อย่างตั้งใจ

เนื่องจากผลกระทบของกลิ่นอายมรณะ กล้องวิดีโอดิจิทัลไฮเทคจึงไม่สามารถใช้งานได้

หากต้องการบันทึกการต่อสู้ที่จะเปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติครั้งนี้ ก็จำเป็นต้องใช้วิธีการที่ค่อนข้างโบราณแบบนี้นี่แหละ

"ช่วงเวลาอันน่าตื่นเต้นกำลังจะมาถึงแล้ว เรือรบที่เราตั้งชื่อให้ว่าความหวัง ได้แล่นออกมาอย่างช้าๆ จากสิ่งก่อสร้างอันยิ่งใหญ่ที่เราเรียกกันว่าเขื่อนแห่งความสิ้นหวังมาตลอด"

"ดินแดนที่สาบสูญกำลังจะกลับคืนสู่อ้อมกอดของมนุษยชาติแล้ว"

"นี่มันเป็นเรื่องที่น่ารอคอยเอามากๆ เลยล่ะ!"

ถังชิวอี้ค่อยๆ แพนกล้องไปรอบๆ ทันใดนั้นเงาดำขนาดยักษ์ก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากผิวน้ำทะเลและพุ่งเข้าจู่โจมทุกคนบนเรือรบ

"เช้ง!"

เสียงชักดาบออกจากฝักดังขึ้น เงาดำนั้นถูกฟันขาดเป็นสองท่อนและตกลงมากระแทกบนดาดฟ้าเรืออย่างแรง ก่อนจะค่อยๆ สลายตัวไป

"น่าจะระดับเอ พวกเดรัจฉานพวกนี้ชักจะทนไม่ไหวกันแล้วสิ"

เผยจิงกั๋วตบโฮเนจที่ลอยอยู่ข้างกายเบาๆ เมื่อครู่นี้ก็คือโปเกมอนตัวนี้แหละที่ลงมือสังหารสัตว์มรณะระดับเออันทรงพลังไปในพริบตา

"พวกนายรีบดูนั่นสิ!"

เสียงอุทานด้วยความตกใจดังมาจากด้านหลังของเผยจิงกั๋ว

ติงเย่ว์ชี้ไปที่ท้องทะเลพลางพูดด้วยความหวาดกลัว "ทะเลกำลังเดือดปุดๆ เลย!"

ความจริงไม่ต้องรอให้ติงเย่ว์เตือน ทุกคนก็สังเกตเห็นแล้ว

มะโรงมังกรลูบโบมันเดอร์ข้างกายเงียบๆ แล้วพูดขึ้น "ทะเลไม่ได้เดือดหรอก เป็นเพราะพวกสัตว์มรณะไร้สมองพวกนั้นมันทนไม่ไหวแล้วต่างหาก"

ทะเลที่เดือดปุดๆ นั้นเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาเท่านั้น

สัตว์มรณะตัวแล้วตัวเล่าถูกดึงดูดด้วยกลิ่นอายของโปเกมอนและมนุษย์ พวกมันแห่กันมามืดฟ้ามัวดินราวกับฉลามที่ได้กลิ่นคาวเลือด

ท่ามกลางน้ำทะเลที่กระเพื่อมขึ้นลงราวกับน้ำเดือดนั้น เต็มไปด้วยหัวของสัตว์มรณะอันแสนอัปลักษณ์นับไม่ถ้วน!

"ปัง!"

สัตว์มรณะตัวหนึ่งพุ่งเข้าชนเรือรบอย่างจัง แต่สำหรับเครื่องจักรสงครามขนาดยักษ์นี้ มันไม่ได้ทำให้เรือขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

แต่ตัวถังด้านนอกของเรือรบกลับบุบลงไปเล็กน้อย

ต่อให้ตัวถังเรือรบในยุคสรวงสวรรค์จะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ไม่อาจต้านทานการพุ่งชนเต็มแรงของสัตว์มรณะระดับเอสได้หรอกนะ!

เสียงกระแทกครั้งแรกนี้เปรียบเสมือนสัญญาณเตือน

ทันใดนั้นสัตว์มรณะนับไม่ถ้วนก็พากันส่งเสียงคำรามดังกึกก้องและพุ่งเข้าชนเรือรบอย่างบ้าคลั่ง

"ปังปังปังปังปัง!!"

เสียงกระแทกนับไม่ถ้วนดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

ในพริบตาเดียว แรงพุ่งไปข้างหน้าของเรือรบทั้งลำก็ถูกขัดขวางเอาไว้!

"ถึงเวลาแล้ว พี่สาวมะแมแพะ เริ่มได้เลย"

ท่ามกลางเสียงกระแทกดังสนั่น มะโรงมังกรเงยหน้าขึ้นมองไปยังหอคอยสูงบนเรือรบแต่ไกล

ภายในหอคอย มะแมแพะพยักหน้าให้มะโรงมังกร ก่อนที่เธอและฟูดินซึ่งเป็นโปเกมอนคู่กายจะวางมือลงบนทรงกลมขนาดยักษ์พร้อมกัน

"เปิดม่านพลัง!"

"ครืน!!"

สิ้นเสียงตวาดแผ่วเบาของมะแมแพะ ทรงกลมขนาดยักษ์ที่ผ่านการดัดแปลงพิเศษก็เปล่งแสงนวลตาออกมาทันที

วินาทีต่อมาแสงสว่างก็แผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

ม่านพลังขนาดมหึมาเข้าปกคลุมเรือรบทั้งลำในพริบตา!

สัตว์มรณะที่พุ่งเข้าชนเรือรบต่างก็กระแทกเข้ากับม่านพลังและถูกสะท้อนกลับไป!

"โชคดีที่ใช้ได้ผล ในที่สุดก็ไม่ทำให้ความไว้วางใจของซูไป๋ต้องสูญเปล่า..."

หยางเจียวเจียวที่คอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่อย่างเคร่งเครียดข้างๆ มะแมแพะ รีบมองไปที่มาตรวัดแบบเก่าบนทรงกลมและจดบันทึกไว้

ถึงแม้มะแมแพะจะแข็งแกร่ง แต่ขนาดของเรือรบลำนี้มันก็ใหญ่โตมโหฬารเกินไปจริงๆ

ลำพังแค่พลังของมะแมแพะคนเดียวย่อมไม่เพียงพอที่จะเปิดม่านพลังป้องกันขนาดใหญ่เท่านี้ได้หรอก

การที่ทำแบบนี้ได้ก็เป็นเพราะอุปกรณ์ที่หยางเจียวเจียวพัฒนาขึ้นมา

โดยอาศัยสายใยแห่งความผูกพันอันเบาบางระหว่างโปเกมอนและเทรนเนอร์ ตลอดจนจุดเด่นของการผสานพลัง มาดึงเอาพลังส่วนหนึ่งของโปเกมอนมาใช้และขยายขอบเขตให้กว้างขึ้น

ผนวกกับพลังม่านพลังอันแข็งแกร่งของมะแมแพะ วิธีการที่ดูเพ้อฝันนี้กลับทำสำเร็จจนได้!

เพียงแต่วิธีการนี้ย่อมไม่สามารถคงอยู่ได้นานนัก

การต่อสู้ครั้งนี้จะต้องจบลงก่อนที่พลังงานของมะแมแพะและฟูดินจะหมดลง!

หยางเจียวเจียวจดบันทึกตัวเลขไปพลางชะโงกหน้าออกไปนอกหอคอย เธอถือวิทยุสื่อสารตะโกนบอกคนบนเขื่อนว่า "มัวรออะไรอยู่อีกล่ะ รีบโจมตีเร็วเข้า!"

"เคลียร์พื้นที่ให้ว่างเพื่อต้อนรับการจุติของโปเกมอนเทพเลย!"

……

"ยายหนูหยางเจียวเจียวนี่ช่างไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่เอาซะเลย"

เมื่อได้ยินเสียงโทรโข่งดังมาจากเรือรบ จูเจี้ยนหยวนก็ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

เขาสบตากับซูไป๋ และหลังจากที่ซูไป๋พยักหน้าให้เล็กน้อย

เขาก็หันขวับและตวัดมือลงอย่างแรงสั่งการกองทัพเบื้องหลัง!

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าที่ดังอึกทึกก็แทรกขึ้นมาจากกองทัพที่ยืนอย่างสงบนิ่ง

เสียงตะโกนสุดเสียงเริ่มถูกถ่ายทอดส่งต่อกันไปที่ด้านหน้าของแต่ละกองร้อย!

"ทิศทางเก้านาฬิกา กองกำลังโจมตีระยะไกลหน่วยที่หนึ่ง บุก!"

"หน่วยที่สองเตรียมตัว!"

"ยิง!"

กองร้อยหนึ่งก้าวออกมาอย่างพร้อมเพรียง โปเกมอนทั้งหมดก็เข้าแถวเรียงหน้ากระดานอยู่หน้าเขื่อนอย่างเป็นระเบียบ

"ไฮโดรปั๊ม!"

"ลำแสงฟองสบู่!"

"ใบมีดคัตเตอร์!"

"หนึ่งแสนโวลต์!"

"เข็มแหลมทะลวง!"

"กระสุนเมล็ดพืช!"

ท่าโจมตีระยะไกลของโปเกมอนถูกปล่อยออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับสายน้ำที่หลากทะลัก พุ่งเข้าใส่ฝูงสัตว์มรณะที่กำลังล้อมโจมตีเรือรบอย่างบ้าคลั่ง!

ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่การโจมตีระลอกนี้จบลง กองร้อยโปเกมอนอีกกองก็เข้ามาเสริมทัพอย่างต่อเนื่องโดยไม่ปล่อยให้ขาดตอน

ประสานกับการโจมตีระยะไกลอันทรงพลังของผู้ใช้พลังตื่นรู้ เกิดเป็นเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับกำลังไถพรวนดินอยู่กลางดงสัตว์มรณะ!

หากการเดือดปุดๆ ของผิวน้ำทะเลเมื่อครู่เกิดจากการที่มีหัวสัตว์มรณะโผล่ขึ้นมาอย่างหนาแน่น

ตอนนี้ท้องทะเลทั้งผืนก็คงเหมือนกับน้ำที่กำลังเดือดพล่านแล้วถูกทิ้งระเบิดลูกปรายขนาดยักษ์ลงไปอีกครั้ง!

ภายใต้การโจมตีอันบ้าคลั่ง สัตว์มรณะล้มตายกันระเนระนาดในพริบตา!

กลิ่นอายมรณะสีดำสนิทแผ่ซ่านไปทั่วทุกตารางนิ้วของน่านน้ำราวกับควันปืนในสนามรบ

วิถีการยิงที่ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำโดยผู้บัญชาการทหารของมนุษย์ ทำให้พวกสัตว์มรณะถูกกดหัวจนโงหัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว!

บนเขื่อน ซูไป๋มองดูเรือรบที่กำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ท่ามกลางเกลียวคลื่นยักษ์ เขาประเมินความหนาแน่นของพวกสัตว์มรณะอยู่ในใจอย่างเงียบๆ

จากการโจมตีของโปเกมอนอย่างต่อเนื่อง จำนวนของสัตว์มรณะก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

"รออีกหน่อยละกัน คาดว่าถ้าอัดเข้าไปอีกสามระลอกก็น่าจะเคลียร์พื้นที่ให้โล่งได้แล้วล่ะ!"

จูเจี้ยนหยวนโบกมืออย่างมั่นใจพลางพูดว่า "จากนั้นนายก็สามารถอัญเชิญโปเกมอนเทพตัวนั้นลงมาได้อย่างเป็นทางการแล้ว!"

จูเจี้ยนหยวนไม่ประหลาดใจกับผลลัพธ์ที่ออกมาในตอนนี้เลย

ในช่วงแรกที่เริ่มก่อตั้งกองทัพโปเกมอน พวกเขายังสามารถกวาดล้างแหล่งกบดานของสัตว์มรณะมาได้อย่างราบรื่น แล้วประสาอะไรกับตอนนี้ที่เบื้องหลังของเขามีกองกำลังชั้นยอดของมนุษยชาติยืนอยู่กันล่ะ

ขอแค่มีเวลาให้เขาอีกสักหน่อย เขารับรองได้เลยว่าจะไม่มีสัตว์มรณะรอดชีวิตอยู่หน้าเขื่อนแม้แต่ตัวเดียว!

ทั้งหมดจะต้องถูกกองทัพโปเกมอนและกองกำลังผู้ใช้พลังตื่นรู้ถล่มจนกลายเป็นจุลอย่างแน่นอน!

"สัตว์มรณะพวกนี้เป็นแค่ออเดิร์ฟเรียกน้ำย่อยเท่านั้นแหละ"

ซูไป๋ส่ายหน้าพลางพูด "ทะเลกว้างใหญ่กว่าผืนดินซะอีก ย่อมไม่ขาดแคลนสัตว์มรณะที่แข็งแกร่งหรอก"

"ที่ยังไม่โผล่มาตอนนี้ก็น่าจะเป็นเพราะเหยื่อล่อยังไม่ดึงดูดใจพอนั่นแหละ"

"แต่มาได้ถึงขั้นนี้ก็ถือว่าโอเคแล้วล่ะ"

"ไม่ต้องรอแล้วล่ะ ที่เหลืออีกนิดหน่อยก็ไม่ได้ส่งผลให้เกิดตัวแปรอะไรหรอก"

ซูไป๋มองดูสิทธิ์ในการอัญเชิญโปเกมอนเทพที่มุมหางตา เขาพึมพำในใจอย่างเงียบๆ

"ออกมาเลย เรจิกิกัส!"

"วิ้ง!!!!"

แทบจะพร้อมๆ กับที่ซูไป๋พึมพำในใจ

ลำแสงขนาดยักษ์ก็พุ่งตรงดิ่งลงมาจากท้องฟ้า กระแทกลงบนพื้นที่ว่างหน้ากองเรือที่เพิ่งถูกกวาดล้างด้วยการโจมตีสารพัดรูปแบบอย่างจัง

ยังไม่ทันที่ผู้คนจะได้เห็นเงาของมันอย่างชัดเจน

ทันทีที่ร่างของมันสัมผัสผิวน้ำทะเล มันก็ขยายขนาดขึ้นอย่างบ้าคลั่งในพริบตา!

แทบจะในเสี้ยววินาที มันก็ขยายใหญ่จนสูงตระหง่านค้ำฟ้า มีขนาดมหึมาจนน่าหวาดกลัว!

"ในที่สุดก็มาถึงจุดนี้จนได้สินะ"

ซูไป๋มองฉากตรงหน้าด้วยความตกตะลึงพลางรำพึงว่า "มิน่าล่ะเจ้านี่ถึงได้ลากแผ่นดินทั้งทวีปได้!"

[จบแล้ว]