บทที่ 64 อุโมงค์เน่าเฟะ (6) นั่นไม่ใช่เสี่ยวชวีเหรอ?

เชี่ย ของดี!

ทั่งเหล็กยังไม่ทันมองตัวอักษรบนหน้าจอให้ชัด วินาทีต่อมา ปากกาบนโต๊ะทำงานก็หายวับไปแล้ว!

ทั่งเหล็ก: ?!

พอมองอีกที เจียงอวี้ก็เริ่มกวาดสายตามองไปทางอื่นด้วยสีหน้าเรียบเฉยเสียแล้ว

ปากกาด้ามนั้นถูกเจียงอวี้เก็บเข้าหินมิติไปเรียบร้อยแล้ว!

!!!

มือไวชะมัด!!!

หัวใจของเจียงอวี้เต้นรัวแรง แต่ใบหน้ากลับดูสงบนิ่งไม่แสดงอาการใดๆ

เขาเดินวนไปรอบโต๊ะทำงาน แสร้งทำเป็นหาของไปพลาง ในสมองก็ทวนข้อมูลที่เห็นเมื่อครู่ไปพลาง

【ปากกาของหัวหน้าคนงานผู้บ้าคลั่ง】

แม้ชื่อจะฟังดูธรรมดา แต่คุณสมบัติมันกลับทรงพลังจนน่าเหลือเชื่อ!

เขียนชื่อฝ่ายตรงข้าม อีกฝ่ายก็อาจจะเจอโชคร้าย!

มันคือลูกผสมระหว่างไอเทมผนึก 008 กับลูกเต๋าแห่งโชคชะตาชัดๆ!

แม้จะมีขีดจำกัดการใช้งาน แต่ 10 ชื่อ ก็นับว่าสุดยอดมากแล้ว!

และฟังก์ชันที่สองยิ่งน่าทึ่งเข้าไปใหญ่

มันสามารถปลดล็อกคุณสมบัติใหม่ได้!

ถึงแม้คำเตือนที่ว่า 【จงระวังเสียงเพรียกจากสิ่งที่ไม่รู้จัก!】 จะฟังดูน่าขนลุกไปหน่อย แต่มันก็ยังเป็นฟังก์ชันที่ดูแข็งแกร่งมาก

ส่วนสุดท้าย ต่อให้เขาไม่ได้ใช้งานเอง เขาก็ยังสามารถนำไปขายให้มอนสเตอร์พ่อค้าเร่ได้!

ขนาดระบบที่ขี้เหนียวยังใช้คำว่า "มหาศาล" กับจำนวนคาร์คอยน์ที่จะได้รับ แสดงว่ามันต้องขายได้ราคาสูงลิบลิ่วแน่นอน!

กำไรแล้ว กำไรเห็นๆ!

กำไรมหาศาลเลย!

“พี่เถี่ย ทางนั้นเจออะไรบ้างไหมครับ?”

จากหางตา เจียงอวี้เห็นอวี๋เฟยเซิงมายืนอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เจียงอวี้ตีสีหน้าเรียบเฉยพลางตอบไปส่งๆ ว่า:

“บนโต๊ะเหมือนจะมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งน่ะ”

“สมุดบันทึกเหรอ?”

อวี๋เฟยเซิงทวนคำด้วยความสงสัย

เจียงอวี้พยักหน้าตอบ เขาเห็นสมุดบันทึกจริงๆ นั่นแหละ เพียงแต่ก่อนหน้านั้นเขาสังเกตเห็นปากกาเสียก่อน

“ข้างในเขียนว่าอะไรบ้างครับ?”

เจียงอวี้ชี้ไปที่สมุดบันทึกเป็นเชิงบอกให้อวี๋เฟยเซิงดูเอาเอง

คนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็รุมล้อมเข้ามา

บนโต๊ะมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่ดูเหมือนถูกวางทิ้งไว้นานมาก กระดาษเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองและกรอบบางลง

เสี่ยวเวยใช้ปลายมีดพกสะกิดดูเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีการกลายพันธุ์

จากนั้นทุกคนก็มองหน้ากัน และในที่สุดคุณลุงหานก็ค่อยๆ พลิกเปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นออกอย่างระมัดระวัง

21 มีนาคม, อากาศแจ่มใส

ในโรงงานทุกอย่างปกติ

เจ้าเหล่าเฮ่อไอ้คนเจ้าชู้ ดันแอบซ่อนเหล้าของลูกค้าไว้ ฉันว่าแล้วเชียวทำไมมันชอบมุดหัวอยู่ในหอพักพนักงานทุกวัน?

ให้ตายเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะมันเป็นน้องเมียของผู้อำนวยการโรงงาน ฉันไล่มันออกไปนานแล้ว!

---

22 มีนาคม, อากาศมีเมฆมาก

ในโรงงานทุกอย่างปกติ

เหล่าเฮ่อ เหล่าสวี่ และเสี่ยวหวัง นั่งล้อมวงเล่นไพ่กัน

23 มีนาคม, อากาศแจ่มใส

ยังไม่มีออเดอร์ใหม่เข้ามา ส่งของที่ค้างของเมืองฉวีไปก่อน

ให้เหล่าสวี่ไปส่งของ ส่วนเจ้าเหล่าเฮ่อนั่นก็หาตัวไม่เจออีกตามเคย!

……

เนื้อหาในบันทึกค่อนข้างสะเปะสะปะ ส่วนใหญ่เป็นการรายงานสถานการณ์การผลิตและพนักงาน

คุณลุงหานพลิกหน้าต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง——

14 เมษายน, อากาศแจ่มใส

เหอะ วันนี้พวกเราได้รับออเดอร์ใหญ่มาหนึ่งออเดอร์ สินค้าในสต็อกไม่พอส่งแล้ว

บ้าเอ๊ย ทำธุรกิจก็แบบนี้แหละ ยามยุ่งก็ยุ่งจนหัวหมุน ยามว่างก็ว่างจนจะแห้งตายมาสามสี่เดือนแล้ว!

ช่างมันเถอะ ออกทะเลอีกสักรอบแล้วกัน

ออกทะเล คำนี้ทำให้ทุกคนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

จังหวะการพลิกหน้ากระดาษเริ่มช้าลง

15 เมษายน, อากาศมืดครึ้ม

ออกทะเลวันแรก ทุกอย่างปกติ

เฮ้อ อยู่ในทะเลมันก็ดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือเรื่องอาหารนี่แหละ

16 เมษายน, อากาศมืดครึ้ม

ออกทะเลวันที่สอง ทุกอย่างปกติ

เหล่าเฮ่อบอกว่าตอนกลางคืนเขาเห็นปลาเยอะมาก อยากให้พวกเราช่วยกันลากอวน

17 เมษายน, อากาศมืดครึ้ม

วันที่สาม ทุกอย่างปกติ

เหล่าเฮ่อบอกว่า เขาจับปลาตัวใหญ่ได้สองตัว!

18 เมษายน, อากาศมืดครึ้ม

วันที่สี่ ปกติ

19 เมษายน, อากาศมืดครึ้ม

วันที่ห้า ปกติ

พวกเราแบ่งปลาตัวใหญ่กินกัน

เหล่าเฮ่อบอกว่านี่เป็นปลาที่อร่อยที่สุดเท่าที่เขาเคยกินมา พรุ่งนี้เขาจะไปตกปลาอีก

20 เมษายน, อากาศมืดครึ้ม

ทุกอย่าง ปกติ

……

……

แม้ในบันทึกจะเขียนว่า 【ปกติ】 แต่ไม่ว่าใครอ่านก็รู้ว่ามันเกิดปัญหาขึ้นแล้ว!

“เชี่ย ขนลุกว่ะ!”

อวี๋เฟยเซิงอุทาน

สีหน้าของคนอื่นๆ ก็ดูไม่ดีนัก

เจียงอวี้ประมวลผลความคิดอย่างรวดเร็ว:

ตั้งแต่วันที่ 14 เมษายน หลังจากได้รับออเดอร์ใหญ่ ในบันทึกไม่มีวันไหนเลยที่มีอากาศแจ่มใส!

และที่ชัดเจนคือ ตรรกะในบันทึกเริ่มขัดแย้งกันเอง!

บันทึกวันก่อนๆ บอกว่า "เหล่าเฮ่อ" เป็นคนขี้เกียจ ไม่ยอมทำงาน แต่พอออกทะเลเขากลับเป็นฝ่ายเสนอตัวจะหาปลาเอง!

เมื่อนึกถึงซากปลาเนตรเน่าที่พวกเขาเพิ่งฆ่าไป

ไอ้สิ่งที่เรียกว่าปลานั่นต้องมีปัญหาแน่นอน!

คุณลุงหานพลิกไปหน้าสุดท้าย:

……

23 เมษายน, อากาศ ฝนตก!

พวกเรากลับเข้าฝั่งแล้ว

ฝนตกลงมา

พวกเราสุ่มจับปลาได้เยอะแยะเต็มไปหมดเลย! ครั้งนี้ต้องส่งออเดอร์ได้ครบแน่ๆ!

เพียงแต่ว่า เอ่อ

【แล้วเหล่าเฮ่อล่ะ?】

【เขาไม่ได้บอกเหรอว่าจะมากินปลากับพวกเรา?】

เมื่อเห็นสองประโยคสุดท้าย หนังศีรษะของเจียงอวี้ก็พลันชาหนึบ!

ท่ามกลางห้องทำงานที่มืดสลัว เสียง "เพล้ง!" ดังขึ้น!

“กรี๊ด!”

เสี่ยวชวียกมืออุดหูร้องอุทานด้วยความตกใจ

คนอื่นๆ ก็สะดุ้งโหยงเช่นกัน พอเงยหน้ามองก็พบว่าเป็นหลอดไฟที่ระเบิด!

ในชั่วพริบตา แสงสลัวที่เหลืออยู่ทิ้งเงาจางๆ ไว้บนใบหน้าของทุกคน เสี่ยวชวีดูเหมือนจะตกใจกลัวอะไรบางอย่างจนตัวสั่นระริกอยู่กับที่

คุณลุงหานรู้สึกปวดหัวจนต้องเอ่ยขัดขึ้นว่า “แค่หลอดไฟระเบิดน่ะเสี่ยวชวี อย่าขยับไปไหนมั่วซั่วสิ”

“……”

“เสี่ยวชวี ลุงบอกว่าอย่าขยับมั่วซั่วไง มันอันตรายนะ”

ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มมืดลง เสียงหัวใจเต้นของทุกคนดังซ้อนทับกัน และไม่นานเสียงสั่นเครือของเสี่ยวชวีก็ดังขึ้น “ล... ลุงหาน หนูไม่ได้ขยับนะคะ หนูยืนเกาะหลังพี่เสี่ยวเวยอยู่นี่...”

“แล้วที่ลุงเห็นนั่นคือใคร?”

รูม่านตาของคุณลุงหานหดเกร็งลงทันที ในสายตาของเขา เห็นได้ชัดว่ามีร่างของคนคนหนึ่งกำลังนั่งยองๆ สั่นด้วยความกลัวอยู่ข้างโต๊ะทำงาน!

นั่นไม่ใช่เสี่ยวชวีหรอกเหรอ?!

(จบตอน)