บทที่ 55 กากก็ไปฝึกซะ!

เจียงอวี้ขยี้ตาพลางถอนสายตาจากช่องสนทนาที่ยังคงเลื่อนผ่านไปอย่างไม่หยุดหย่อน กลับมาที่หน้าจอหลักของระบบ

บนนั้นแสดงรางวัลจากการประกาศแจ้งเตือนจริงๆ!

เจียงอวี้กดรับทันที!

【คุณได้รับรางวัลจากการประกาศแจ้งเตือนทั้งเซิร์ฟเวอร์: หีบสมบัติทองคำ *2】

กลายเป็นหีบสมบัติทองคำสองใบงั้นเหรอ?!

เจียงอวี้รู้สึกยินดีในใจ แต่น่าเสียดายที่การ์ดนำโชคถูกใช้ไปแล้ว ของแบบนั้นเป็นสิ่งที่พบเจอได้ยากและไม่ใช่สิ่งที่จะหากันได้ง่ายๆ เขาไม่เคยเห็นมันในห้องโถงแลกเปลี่ยนเลยสักครั้ง

ไม่อย่างนั้น หีบสมบัติทองคำสองใบร่วมกับการ์ดนำโชค จะต้องสุ่มได้ของดีแน่นอน!

เจียงอวี้เก็บหีบสมบัติทองคำทั้งสองใบลงในหินมิติโดยตรง ต้องยอมรับว่าหินมิติเฉพาะสำหรับสถานีรีไซเคิลนั้นใช้งานได้ดีจริงๆ ภายในยังสามารถผูกเข้ากับไอดีส่วนตัวของเจียงอวี้ได้ด้วย แบบนี้ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกผู้เล่นคนอื่นช่วงชิงไป!

เจียงอวี้แขวนหินมิติรูปพระจันทร์เสี้ยวไว้ที่คอของเขา

เขายังไม่คิดจะเปิดหีบสมบัติทองคำตอนนี้ เพราะข้างในหีบทองคำอาจมีมอนสเตอร์ และในเมื่อไม่มีการ์ดนำโชคช่วยเสริม อีกทั้งแผนที่ข้างนอกเพิ่งจะเปลี่ยนไป เจียงอวี้จึงเลือกที่จะระมัดระวังไว้ก่อน!

ตอนนี้ สิ่งที่เขาต้องทำคือ การลงขายสินค้าชุดใหญ่!

เจียงอวี้กลับเข้าสู่ช่องสนทนาอีกครั้ง ภาพการกราบไหว้ขอบคุณยังคงจัดแถวกันอย่างต่อเนื่อง แต่ในขณะเดียวกันก็เริ่มมีข้อความใหม่ๆ แทรกเข้ามา

ผู้เล่น [เกิดมาเพื่อเป็นราชา]：“พอกันแค่นี้ก็น่าจะพอแล้วมั้ง”

ผู้เล่น [เกิดมาเพื่อเป็นราชา]：“@[เฟรนช์ฟรายส์ผู้หดหู่] ท่านเทพครับ (ประสานมือ) พอจะแบ่งปันวิธีการหาคาร์คอยน์ได้ไหมครับ? สิ่งนี้สำคัญมากสำหรับเกมเอาชีวิตรอด ถ้าแบ่งปันได้ ทุกคนก็จะมีโอกาสได้รับมันเหมือนกัน!”

เจียงอวี้กลอกตามองบน

ให้ตายเถอะ

มาอีกแล้ว

ทำไมแกไม่แบ่งปันเองบ้างล่ะ นายเองก็ได้มา 3 คาร์คอยน์ไม่ใช่หรือไง?

ผู้เล่น [0716]：“+1 +1 ท่านเทพ! ขอความเมตตาช่วยแบกพวกเราด้วย!”

คนอื่นๆ เองก็มีความคิดแบบเดียวกัน เพียงแต่ไม่มีใครกล้าเสนอตัว พอเห็นเกิดมาเพื่อเป็นราชาเปิดประเด็นนี้ขึ้นมา ต่างก็พากันเออออตาม

ท่านเทพเก่งและช่วยแบกคนในเขตให้ได้รับรางวัลน่ะมันใช่

แต่ท้ายที่สุดแล้ว ของของท่านเทพก็คือของของท่านเทพ ท่านเทพรวยล้นฟ้า แต่พวกเขาน่ะจนกรอบ!

ผู้เล่น [ความหวานของนาย]：“+1 พี่ชาย/พี่สาวเฟรนช์ฟรายส์ สอนพวกเราหน่อยสิ! ถ้าพวกเราหาคาร์คอยน์และทรัพยากรได้ เราจะตอบแทนท่านเทพแน่นอนค่ะ~”

ผู้เล่น [ป่าของนายน่าเกรงขามแบบไร้ขีดจำกัด]：“ไอ้พวกข้างบน อย่าให้มันเกินไปนักนะว้อย! เพิ่งจะได้รับทรัพยากรทั้งเขตที่ท่านเทพชนะมาให้ หันหลังกลับมาก็จะบีบบังคับด้วยศีลธรรมเลยเหรอ?”

ป่าของนายน่าเกรงขามแบบไร้ขีดจำกัดไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อย เขาฉีกหน้ากากพวกนั้นออกอย่างไม่เกรงใจและชี้โพรงความในใจของคนพวกนี้ออกมาตรงๆ

หน้าต่างที่ปิดไม่ได้เห็นภาพนั้นก็รู้สึกสะใจ เขาลบข้อความที่เตรียมไว้ในช่องพิมพ์ทิ้งทั้งหมด แล้วตบตักตะโกนชมว่ายอดเยี่ยม

ผู้เล่น [เกิดมาเพื่อเป็นราชา]：“@[ป่าของนายน่าเกรงขามแบบไร้ขีดจำกัด] นายพูดแรงไปหรือเปล่า ความหมายของนายคือเหมารวมว่าท่านเทพเฟรนช์ฟรายส์จะไม่ช่วยพวกเรา และพวกเรากำลังบีบบังคับด้วยศีลธรรมงั้นเหรอ?”

บนท้องถนน ป่าของนายน่าเกรงขามแบบไร้ขีดจำกัดที่กำลังเหยียบสเก็ตบอร์ดด้วยเท้าข้างเดียว พร้อมมีเกราะพลังงานสีฟ้าอ่อนคลุมอยู่เหนือหัว มองดูข้อความของเกิดมาเพื่อเป็นราชาในช่องสนทนาแล้วขมวดคิ้ว；

ผู้เล่น [ป่าของนายน่าเกรงขามแบบไร้ขีดจำกัด]：“ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น”

ผู้เล่น [ป่าของนายน่าเกรงขามแบบไร้ขีดจำกัด]：“บิดเบือนเจตนารมณ์ของป๋าขนาดนี้ เป็นเพราะสมองส่วนเวอนิกเก (Wernicke's area) พัฒนาไม่เต็มที่ หรือว่าส่วนโบรคา (Broca's area) ขาดหายไปครึ่งหนึ่งกันแน่หะ?”

ผู้เล่น [เกิดมาเพื่อเป็นราชา]：“……นายหมายความว่ายังไง?”

ผู้เล่น [ป่าของนายน่าเกรงขามแบบไร้ขีดจำกัด]：“ไม่มีอะไรมากหรอก ไปอ่านหนังสือเยอะๆ นะ ไอ้งั่ง”

……

เจียงอวี้แอบยิ้มมุมปาก

เจ้าป่าของนายน่าเกรงขามแบบไร้ขีดจำกัดนี่ถูกใจเขาจริงๆ!

สมองส่วนเวอนิกเกรับผิดชอบเรื่องความเข้าใจภาษา ส่วนโบรคารับผิดชอบเรื่องการเปล่งเสียงภาษา หรือว่าเจ้าป่านี่จะเป็นนักศึกษาแพทย์?

เขาไม่อยากเสวนากับเกิดมาเพื่อเป็นราชา จึงเลือกเมินข้อความของหมอนั่นไป และพิมพ์ลงในช่องสนทนาสาธารณะแทน

ผู้เล่น [เฟรนช์ฟรายส์ผู้หดหู่]：“ฉันจะลงขายอาหาร น้ำ และวัสดุพื้นฐานชุดใหม่ในห้องโถงแลกเปลี่ยน ใครที่ต้องการสามารถมาเลือกซื้อกันได้ครับ”

หลังจากส่งข้อความ เจียงอวี้ก็เปิดลิงก์สินค้าที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนทันที!

เนื่องจากระบบบอกว่าในฉากนี้ อาหารและน้ำจะค่อนข้างขาดแคลน เจียงอวี้จึงไม่ได้ลงขายเยอะเกินไป เขาเก็บไว้ให้ตัวเองไม่น้อยเหมือนกัน

ของที่ลงขายส่วนใหญ่คืออาหารที่อายุการเก็บรักษาสั้นและต้องรีบจัดการในระยะเวลาอันใกล้

ส่วนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและแครกเกอร์อัดแท่ง เจียงอวี้ลงขายเพียงอย่างละ 50 ชิ้นเท่านั้น

เขาไม่ได้คิดจะทำธุรกิจแบบขายครั้งเดียวจบ!

[นครชายขอบฝนกรด] จะดำเนินไปถึง 30 วัน ใช้หัวแม่เท้าคิดก็รู้ว่าราคาหลังจากนี้จะมีแต่แพงขึ้นเรื่อยๆ!

ช่วงแรกๆ นี้ เจียงอวี้ตั้งใจจะทำเป็นโปรโมทร้านค้าวอร์มอัพไปก่อน!

หลังจากเจียงอวี้ส่งข้อความไป ก็ไม่มีใครตอบกลับมาเลย เพราะว่า——

เกือบทุกคนต่างแห่กันเข้าไปในห้องโถงแลกเปลี่ยนเพื่อดักรอกันหมดแล้ว!

พวกเขาแทบจะค้นหาไอดี [เฟรนช์ฟรายส์ผู้หดหู่] ด้วยความเร็วแสง พอเห็นชื่อร้านที่เด้งขึ้นมา หลายคนถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง

【ห้างสรรพสินค้าหย่งว่าง】

นั่นคือชื่อร้านของท่านเทพ

……

……

ชื่อที่แสนจะ... เรียบง่ายจนน่าตกใจ

ผู้เล่น [ขอให้เธอมีความสุขชั่วนิรันดร์]：“……ต้องยอมรับเลยว่า ไม่ว่าจะเป็นไอดีของท่านเทพ หรือชื่อร้านของท่านเทพ มันช่าง…… เหนือความคาดหมายจริงๆ ครับ”

ผู้เล่น [เท็ดดี้เบเบี้]：“เห็นด้วย +1”

หน้าต่างที่ปิดไม่ได้พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พลางนึกในใจว่าคนพวกนี้จะไปเข้าใจอะไร?

พวกแกจะไปเข้าใจความรู้สึกแบบตัวละคร AI ที่มีความนิ่งและน่ารักแบบนี้ได้ยังไง?!

ไอ้พวกไร้รสนิยม!

หน้าต่างที่ปิดไม่ได้พ่นลมหายใจไปพลาง ในสมองก็นึกถึงอีโมจิน่ารักๆ ที่ท่านเทพเคยส่งมา ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ภาพลักษณ์ของท่านเทพเฟรนช์ฟรายส์ในใจของเขาเริ่มซ้อนทับกับ อายานามิ เรย์, เซเบอร์ และยูกิโนชิตะ ยูกิโนะ เข้าไปทุกที

ในขณะที่ผู้เล่นกำลังวิพากษ์วิจารณ์ ลิงก์สินค้าของเจียงอวี้ก็เปิดตัวขึ้น!

3, 2, 1……

หมดในพริบตา!

ผู้เล่น [ขอให้เธอมีความสุขชั่วนิรันดร์]：“เชี่ย หมดในวิเดียว! ใคร ใครมันคว้าบะหมี่ไปว่ะ! ใครกัน แค่กะพริบตาเดียวก็หายไปแล้ว! หมดแล้ว! หมดเกลี้ยง!”

ผู้เล่น [ป่าของนายน่าเกรงขามแบบไร้ขีดจำกัด]：“กาก——”

ผู้เล่น [ป่าของนายน่าเกรงขามแบบไร้ขีดจำกัด]：“ก็ไปฝึกซะ!”

เจ้าป่ายิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ!

เมื่อครู่เขามือไวใจเร็ว คว้าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาได้ 5 ถ้วย แครกเกอร์อัดแท่ง 3 ชิ้น และแผ่นเหล็กอีก 4 แผ่น!

โดยใช้เศษชิ้นส่วนอัปเกรดพาหนะ 3 ชิ้นกับสกรูอีก 2 ตัวในการแลกเปลี่ยน!

เศษชิ้นส่วนอัปเกรดพาหนะ 3 ชิ้นอาจดูเหมือนเยอะ แต่เจ้าป่ารู้ดีว่าราคาอาหารหลังจากนี้จะแพงขึ้นเรื่อยๆ ราคาขายของเฟรนช์ฟรายส์ในตอนนี้ถือว่าสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว!

และที่สำคัญ——

เมื่อดูจากสินค้าที่นำมาลงขาย ท่านเทพน่าจะมีของสต็อกไว้อีกเพียบ!

การสร้างสายสัมพันธ์ที่ดีกับท่านเทพไว้ล่วงหน้าจึงเป็นเรื่องที่จำเป็นอย่างยิ่ง!

(จบตอน)