บทที่ 45 จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์

กระตุ้นคุณลักษณะการกลายพันธุ์สำเร็จงั้นเหรอ?

เจียงอวี้สำรวจภาชนะแก้วบนโต๊ะผลิตด้วยความสนใจ ภาชนะแก้วดูไม่ซับซ้อนนัก ตัวเครื่องหลักเป็นโถแก้วที่ถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งภายใน มีท่ออ่อนเชื่อมต่อกัน และด้านนอกมีหัวจ่ายน้ำคล้ายกับที่เห็นตามเคาน์เตอร์บาร์เทนเดอร์

แล้วมันควบแน่นน้ำยังไง?

ใช้ไอน้ำ หรือใช้วิธีอื่น?

เจียงอวี้ไม่ทราบหลักการทำงานที่แน่ชัดนัก

ทว่า การที่ไม่ต้องใช้ทั้งวัตถุดิบและพลังงานเชื้อเพลิงกลับทำให้เขามันใจและพอใจเป็นอย่างมาก!

หลังจากคิดดูแล้ว เขาจึงลองกดปุ่มด้านข้างโถแก้วสีขาวก่อน

【เครื่องควบแน่นน้ำเริ่มทำงาน；

กำลังผลิตน้ำบริสุทธิ์ 500 มล. ระยะเวลาที่ต้องรอคือ 1 ชั่วโมง, 0 ชั่วโมง 59 นาที 59 วินาที, 0 ชั่วโมง 59 นาที 58 วินาที……】

ด้านบนปรากฏตัวเลขถอยหลังสีเขียวขนาดเล็ก แสดงเวลาที่ต้องรอ 1 ชั่วโมง

ส่วนตำแหน่งก๊อกน้ำที่เชื่อมต่อกับท่ออ่อนด้านล่าง ก็มีหยดน้ำหยดลงมาหนึ่งหยดดังแปะ

เจียงอวี้เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า ต้องเตรียมภาชนะมารองรับด้วย!

เขานำขวดน้ำแร่ที่ดื่มค้างไว้ครึ่งขวดมาวางรองไว้ข้างล่าง

เมื่อเฝ้าดูเครื่องควบแน่นน้ำทำงานไปได้สิบกว่าวินาที เจียงอวี้ก็พยักหน้าอย่างพอใจ

ปริมาณน้ำ 500 มล. ต่อชั่วโมงอาจดูเหมือนไม่มาก แต่ในความเป็นจริง หากใช้ควบแน่นน้ำอย่างเดียววันละ 8 ชั่วโมง นั่นเท่ากับน้ำแร่ 8 ขวด!

เพียงพอต่อความต้องการใช้น้ำของผู้ใหญ่หนึ่งคน รวมถึงน้ำสำหรับล้างหน้าล้างตา ส่วนที่เหลือนั้นเขาสามารถเลือกที่จะนำไปขายได้!

ทรัพยากรน้ำ ไม่ว่าที่ไหน หรือเมื่อไหร่ ก็เป็นสิ่งจำเป็นเสมอ!

ส่วนพวกน้ำส้ม, สไปรท์, โค้ก และน้ำโซดาที่อยู่ข้างๆ เจียงอวี้เชื่อว่าต้องมีกลุ่มคนที่คลั่งไคล้พวกมันอยู่แน่! ไม่แน่ว่าอาจจะขายได้ราคาดีกว่าน้ำเปล่าเสียอีก!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงอวี้ก็ตบเครื่องควบแน่นน้ำเบาๆ ราวกับของล้ำค่า พร้อมหัวเราะออกมาด้วยท่าทางที่ดู "ไร้ค่า" อย่างยิ่ง

“อิๆๆ”

ทั่งเหล็กที่เชื่อมต่อกับแท่นตรวจสอบคุณภาพเห็นสีหน้าของเจียงอวี้แล้วก็รู้สึกรับไม่ได้ จนเลือกที่จะเมินเฉยไปโดยตรง

……

หลังจากออกมาจากตู้บรรทุกสินค้า เจียงอวี้ก็เริ่มขับรถอีกครั้ง เวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายสองโมง

ความชื้นในอากาศเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ บนท้องฟ้าถึงขั้นมีเมฆครึ้มผืนใหญ่ปกคลุม ราวกับว่าจะมีฝนห่าใหญ่ตกลงมาได้ทุกเมื่อ!

เจียงอวี้ขับรถไปพลางสังเกตช่องสนทนาไปพลาง

ในช่องสนทนาประจำพื้นที่

ผู้เล่น [จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์]：“ถามหน่อยสิ พวกคุณเห็นเมฆดำบนฟ้ากันไหม? นี่ฝนน่าจะตกแน่ๆ!”

ผู้เล่น [4399 ตกหลุมรัก 7K7K]：“ไร้สาระ ก้อนเบ้อเริ่มขนาดนั้น ใครไม่เห็นก็แปลกแล้ว”

“แต่ฝนจะตกก็ตกไปสิ รถนายไม่มีหลังคาหรือไง?”

ผู้เล่น [จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์]：“หลังคา? ฝันไปเถอะ แม้แต่ดาดฟ้ายังไม่มีเลย”

ผู้เล่น [4399 ตกหลุมรัก 7K7K]：“?”

จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์มองดู "เตียงเข็นผู้ป่วย" ของตัวเองด้วยแววตาอมทุกข์

ใช่แล้ว เตียงเข็นผู้ป่วย

ให้ตายเถอะ เขาสงสัยจริงๆ ว่าไอ้เกมบนถนนบ้านี่มันเรียกอะไรก็ตามที่มีล้อว่า "รถ" หมดเลยใช่ไหม

เตียงเข็นผู้ป่วยอย่าว่าแต่หลังคาเลย แม้แต่พวงมาลัยยังไม่มี

หลายวันที่ผ่านมานี้ ถ้าเขาไม่ถูกเข็นให้วิ่งหน้าตั้งอยู่ข้างหน้าเตียง ก็ต้องวิ่งไล่กวดตามหลังเตียงตอนมันไหลลงเนินอย่างสุดชีวิต

นึกถึงแล้วมันช่างเป็นหยาดน้ำตาแห่งความขมขื่นจริงๆ!

จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์ลูบหน้าตัวเอง มองดูเมฆดำบนฟ้าด้วยอารมณ์ที่ไม่สุนทรีย์นัก

ผู้เล่น [จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์]：“มีใครมีผ้ากันน้ำขายไหมครับ?”

ถ้าฝนตกจริงๆ เตียงเข็นนี่รับไม่ไหวแน่ ถ้ามันเปียกน้ำมันจะหนักมาก และทำให้เขาเก็บระยะทางได้ลำบากขึ้นไปอีก

เมื่อเห็นข้อความ เจียงอวี้ก็มือไวใจเร็วส่งข้อความออกไปทันที：

ผู้เล่น [เฟรนช์ฟรายส์ผู้หดหู่]：“ฉันมี”

ผู้เล่น [จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์]：“เฮ้ย ท่านเทพเฟรนช์ฟรายส์!”

ผู้เล่น [เฟรนช์ฟรายส์ผู้หดหู่]：“ฉันมีผ้ากันน้ำกับโครงหลังคารถแบบง่าย นายจะเอาอะไรมาแลก?”

เจียงอวี้ทำเป็นมองไม่เห็นคำเรียกท่านเทพแล้วถามออกไปตรงๆ

ผ้ากันน้ำกับโครงหลังคาเป็นของที่เขาสุ่มได้จากหีบสมบัติ สำหรับผ้ากันน้ำนั้นการใช้แผ่นเหล็กได้ผลดีกว่า ส่วนโครงหลังคานั้นเขามีตู้บรรทุกสินค้าอยู่แล้วจึงไม่ได้ใช้งาน

หลังจากส่งข้อความไป เจียงอวี้ก็เห็นช่องสนทนาส่วนตัวกะพริบไม่หยุด

เขาเปิดช่องสนทนาส่วนตัว เลิกสนใจพวกที่ทักมาทายทัก, พวกขายความน่าสงสาร, พวกมาขอส่วนบุญ หรือแม้แต่พวกที่ทักมาด่าเพื่อระบายอารมณ์โง่ๆ จนกระทั่งเจอคำขอเป็นเพื่อนของจักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์

เขากดตกลงรับเพื่อน

[จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์]：“ท่านเทพครับ ท่านต้องการอาหาร น้ำ หรือวัสดุไหม?”

จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์ถามอย่างระมัดระวัง

ทรัพยากรของเขามีไม่มาก ได้แต่หวังว่าจะมีของที่ท่านเทพต้องการพอดี

ทั้งผ้ากันน้ำและโครงหลังคาคือสิ่งที่เขาต้องการอย่างยิ่ง ผ้ากันน้ำน่ะพอจะมีคนขายอยู่บ้าง แต่โครงหลังคานี่ช่วงสองวันมานี้เขาเห็นผู้เล่นแค่ไม่กี่คนเอาออกมาขาย แถมตั้งราคาไว้สูงลิบลิ่ว

ผู้เล่นคนอื่นไม่ใช่คนโง่ เมื่อเห็นว่าฝนอาจจะตก ย่อมเข้าใจดีว่าราคาของหลังคาต้องพุ่งพรวด ดังนั้นตอนนี้ใครที่ไม่ได้ใช้ต่างก็คิดจะทำกำไรมหาศาลจากมัน!

ท่านเทพ คงจะไม่เหมือนคนพวกนั้นใช่ไหมนะ……

แน่นอนว่าจักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์ไม่ได้ซื่อบื้อขนาดจะคิดว่าท่านเทพจะทำบุญสุนทาน เพียงแต่เขารู้สึกว่าท่านเทพที่คว้าเฟิรสต์คิลและเป็นคนแรกที่อัปเกรดพาหนะระดับสองได้ ไม่น่าจะขาดแคลนอะไรจนต้องมาขูดเลือดขูดเนื้อตนเองด้วยของพวกนี้

[เฟรนช์ฟรายส์ผู้หดหู่]：“เศษชิ้นส่วนอัปเกรดพาหนะ หรือการ์ดไอเทมอื่นๆ? ของอะไรที่น่าสนใจก็ได้ทั้งนั้น ถ้าของที่นายให้มีมูลค่าสูงกว่าผ้ากันน้ำและโครงหลังคา ฉันจะแถมอาหาร น้ำ หรือวัสดุอื่นๆ เพิ่มให้เป็นการชดเชย”

เจียงอวี้คิดดูแล้ว อาหาร น้ำ และวัสดุเขามีไม่ขาดแคลน ส่วนแบตเตอรี่เขาก็มี "แหล่งส่งของ" ที่ค่อนข้างเสถียรอย่างหน้าต่างที่ปิดไม่ได้ สู้แลกเป็นเศษชิ้นส่วนอัปเกรดพาหนะหรือไอเทมจะดีกว่า

การอัปเกรดพาหนะจากระดับสองไประดับสามต้องใช้เศษชิ้นส่วน 100 ชิ้น ตอนนี้เจียงอวี้มีอยู่ทั้งหมด 15 ชิ้น ยังห่างไกลนัก จึงต้องเตรียมการไว้ล่วงหน้า

เมื่อเห็นข้อความ จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ ท่านเทพก็คือท่านเทพจริงๆ ในขณะที่คนอื่นยังกังวลเรื่องทรัพยากรพื้นฐานและพลังงานเชื้อเพลิง ท่านเทพกลับเริ่มสะสมเศษชิ้นส่วนแล้ว……

[จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์]：“ตกลงครับ!”

[จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์]：“ผมมีเศษชิ้นส่วนอัปเกรดพาหนะ 5 ชิ้น……”

หลังจากคิดดู มูลค่าของสิ่งนี้ดูจะไม่ค่อยสมดุลกับผ้ากันน้ำและโครงหลังคานัก จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์ขมวดคิ้วกัดฟัน ควักการ์ดระบุตำแหน่งจุดพักรถพิเศษออกมาจากกระเป๋าอีกหนึ่งใบ

[จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์]：“เอ่อ แล้วก็มีการ์ดระบุตำแหน่งจุดพักรถพิเศษอีกหนึ่งใบครับ!”

การ์ดระบุตำแหน่งจุดพักรถพิเศษงั้นเหรอ?

เจียงอวี้อึ้งไปครู่หนึ่ง พลันนึกถึงอะไรบางอย่างได้ หัวใจของเขาบีบรัดตัวอย่างรุนแรง

หรือว่า?

[เฟรนช์ฟรายส์ผู้หดหู่]：“คุณสมบัติล่ะ”

ส่งข้อความเสร็จ เจียงอวี้ก็ไม่ลังเล ส่งฮอทดอกเนยที่ยังร้อนๆ ไปให้หนึ่งชิ้นทันที!

แสงสีขาววาบขึ้น เมื่อเห็นฮอทดอกที่ส่งประกายสีทองและกลิ่นหอมของเนยโชยมากลางอากาศ จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์ก็น้ำลายสอแทบหก!

เขาไม่อาจกลั้นใจได้จนต้องลอบกลืนน้ำลายดังอึก

พระเจ้าช่วย!

สมกับเป็นท่านเทพจริงๆ!

ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ส่งฮอทดอกมาให้เลย!

แสงสีขาวจางหายไป ฮอทดอกหล่นลงมา จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์กระโจนเข้าใส่ประหนึ่งเสือตะครุบเหยื่อรับมันไว้ได้ “อูย ร้อน ร้อนๆๆ!”

เขาสลับมือไปมาอยู่สองสามวินาที ก่อนจะกัดฮอทดอกเข้าคำใหญ่หายไปครึ่งชิ้น!

ส่วนเรื่องอันตรายอย่างการวางยาเหรอ เหอะ ในเกมเอาชีวิตรอดแบบนี้ จะมีใครเอาฮอทดอกร้อนๆ มาวางยากันล่ะ?!

“……”

เจียงอวี้ยังคงรอข้อความตอบกลับอยู่ เขาไม่ได้กังวลว่าอีกฝ่ายจะกินแล้วชิ่งหนี เพราะผ้ากันน้ำและโครงหลังคาที่เป็นของที่อีกฝ่ายต้องการที่สุดยังคงอยู่ที่เขา

ประมาณสิบวินาทีต่อมา ในช่องสนทนาก็มีข้อความใหม่ส่งมา：

[จักรพรรดิแบกอิฐแห่งเผ่ามนุษย์]：“ท่านเทพครับ ความร่านสวาท (ขีดฆ่า) 【ความจงรักภักดี】 ของผมที่มีต่อท่านนั้น สวรรค์และโลกเป็นพยานได้! (กราบ) (กราบ) (กราบ)”

เจียงอวี้：“？？？”

(จบตอน)