บทที่ 20 บดขยี้ราบคาบ! ที่แท้สหายจงก็เป็นคนของพรรคมารทมิฬนี่เอง

บทที่ 20 บดขยี้ราบคาบ! ที่แท้สหายจงก็เป็นคนของพรรคมารทมิฬนี่เอง

"ขวัญกล้าเทียมฟ้านักนะ! ความตายมาเยือนถึงคอหอย ยังมีกะจิตกะใจมาทอดสายตาชมวิวแม่น้ำว่านเซี่ยงอยู่อีก!"

เมื่อเห็นว่าสายตาของจงฉางเซิงมองข้ามหัวนาง ไปหยุดอยู่ที่ทิวทัศน์ริมฝั่งแม่น้ำอันห่างไกล รุ่ยซู่ก็รู้สึกเดือดดาลจนต้องเอ่ยปากถากถาง

จงฉางเซิงถึงค่อยเลื่อนสายตากลับมามองนาง แล้วยิ้มบางๆ

"แม่นางอุตส่าห์ลงทุนลงแรง ลากข้ามาขังไว้บนเรือกลางแม่น้ำเช่นนี้ คงไม่ใช่แค่อยากจะเอาชีวิตข้าหรอกมั้ง"

"ว่ามาเถอะ พวกเจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร?"

"หึหึ!"

รุ่ยซู่ยกมือป้องปากหัวเราะเสียงแหลม "เจ้าก็ไม่ได้โง่นี่นา"

"โบราณว่าไว้ ผู้รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดคน ขอเพียงเจ้ายอมดื่มสุราจอกนั้น แล้วตกลงร่วมมือกับพรรคหนูโลหิตของเรา วันนี้เจ้าก็จะได้มีชีวิตรอดกลับไป แถมวันข้างหน้า ยังมีผลประโยชน์ก้อนโตทุ่มใส่หัวเจ้าอีกนับไม่ถ้วน!"

'ที่แท้ก็พรรคหนูโลหิต!'

จงฉางเซิงเลิกคิ้ว ลอบคิดในใจ 'ดูท่าหวังถิงซานจะเดาถูก ในคุกเทียนอวี้มีไส้ศึกของพรรคมารอยู่จริงๆ...'

หากไม่มีคนเอาข้อมูลของเขาไปคาบข่าวบอกพวกพรรคหนูโลหิต วันนี้เขาก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องพรรค์นี้

แต่สำหรับจงฉางเซิงแล้ว เคราะห์กรรมบางอย่างก็คือหายนะ แต่เคราะห์กรรมบางอย่าง กลับเป็นตัวแจกของแรร์!

ถ้าวันนี้ไม่ได้บังเอิญมาเจอรุ่ยซู่ เขาจะไปหาอภิมหาวิชาพรางปราณระดับเทพแบบนี้มาจากไหน?

"หึหึ"

รุ่ยซู่ข่มขู่ต่อ "ในเมื่อเจ้าเคยได้ยินชื่อพรรคหนูโลหิต ก็จงจำความน่าสะพรึงกลัวของพวกเราเอาไว้ให้ดี!"

"ยอมสวามิภักดิ์ซะดีๆ แล้วเจ้าจะมีทางรอด แต่ถ้ายังดื้อดึง วันนี้ร่างของเจ้าได้กลายเป็นอาหารปลาในแม่น้ำว่านเซี่ยงแน่!"

จงฉางเซิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่วน จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาสงบนิ่ง

"เจ้ามั่นใจขนาดนั้นเชียวรึ ว่าคนที่ต้องกลายเป็นอาหารปลา... จะเป็นข้า?"

รุ่ยซู่ตอบอย่างฉะฉาน "ถ้าพวกเราไม่สืบมาจนแน่ใจว่าเจ้ามีพลังแค่นี้ มีหรือพวกเราจะกล้าล่อเจ้ามาถึงนี่?"

"เจ้าคงเดาออกแล้วสินะ ว่าในคุกเทียนอวี้ชั้นที่หนึ่ง มีสายลับของพรรคหนูโลหิตแฝงตัวอยู่!"

"มันรายงานข้อมูลของเจ้าให้พวกเราฟังหมดเปลือกแล้ว"

"เจ้าก็แค่ไอ้เด็กดวงดี ที่เมื่อเดือนกว่าๆ ก่อนบังเอิญกินผลจูสวรรค์พันปีเข้าไป พลังถึงได้ทะลวงขึ้นมาระดับกำเนิดก่อนขั้นที่หนึ่ง แล้วโชคช่วยให้ได้เป็นพัศดีชั้นผู้น้อยในคุกเทียนอวี้"

"ข้าพูดผิดตรงไหนไหมล่ะ?"

รุ่ยซู่แสยะยิ้มอย่างมั่นใจ ราวกับกุมชะตาชีวิตของเขาไว้ในกำมือ

"บอกให้เอาบุญ ยายทวดของเจ้าคนนี้มีพลังถึงระดับกำเนิดก่อนขั้นที่แปด! แถมทุกคนบนเรือลำนี้ อย่างต่ำสุดก็เป็นยอดฝีมือระดับกำเนิดก่อนเหมือนเจ้าทั้งนั้น!"

"จงฉางเซิง อย่าบอกนะ ว่าลำพังตัวเจ้าที่มีพลังแค่ระดับกำเนิดก่อนขั้นที่หนึ่ง ริอ่านคิดจะหนีรอดไปจากเงื้อมมือของพวกเราได้ในวันนี้?"

"แค่ให้ลูกน้องข้าลงมือ เจ้าน่าจะตายเป็นศพไปแล้ว!"

มาถึงจุดนี้ รุ่ยซู่ก็ตวัดเสียงเยาะเย้ย "ให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย จะยอมดื่มสุราพิษแล้วเป็นหมาลอบกัดให้พวกเรา หรือจะให้พวกข้าสับเจ้าเป็นชิ้นๆ แล้วโยนลงแม่น้ำ เลือกเอาเอง!"

"ข้าไม่เลือกข้อไหนทั้งนั้น!"

จงฉางเซิงแผดเสียงหัวเราะลั่น "ข้าเลือกที่จะโยนพวกเจ้าทิ้งลงไปเป็นอาหารปลาต่างหากล่ะ!"

"รนหาที่ตาย! สับมันซะ!" รุ่ยซู่ตวาดลั่น

ฉับพลันนั้น เหล่านักฆ่าระดับกำเนิดก่อนก็ชูคมดาบที่อัดแน่นไปด้วยปราณคุ้มกาย พุ่งทะยานเข้าสับฟันหมายสังหารจงฉางเซิงพร้อมกันทุกทิศทาง

"ไปลงนรกซะเถอะไอ้พวกขยะ!"

จงฉางเซิงไม่คิดจะปกปิดระดับพลังอีกต่อไป กลิ่นอายระดับกำเนิดก่อนขั้นที่ห้า ระเบิดออกจากร่างพุ่งทะยานเสียดฟ้าทันที!

ตาข่ายปราณที่กักขังเขาไว้เมื่อครู่ ถูกปราณคุ้มกายของจงฉางเซิงบดขยี้แหลกสลายในเสี้ยววินาที วงล้อมสังหารของพวกมันต้องหยุดชะงักอย่างกะทันหัน!

พริบตาต่อมา เขาก้าวเท้าเพียงหนึ่งก้าว แต่กลับทิ้งเงาร่างลวงตานับพัน แผนผังมารหกลักษณ์ทมิฬถูกขับเคลื่อนจนถึงขีดสุด เปลี่ยนร่างของเขาให้กลายเป็นกลุ่มควันสีดำที่วูบไหวราวกับภาพมายา

ท่ามกลางกลุ่มควันนั้น ปรากฏเงาฝ่ามือสีดำทะมึนหลายสายพุ่งทะลวงออกมาราวกับห่าฝน

ปัง! ปัง! ปัง!

เงาร่างของจงฉางเซิงพุ่งสวนมาทีหลังแต่ถึงตัวก่อน ฝ่ามือทะลวงใจมารทมิฬนับไม่ถ้วน ประทับกระแทกเข้ากลางแสกหน้าอกของเหล่านักฆ่าอย่างจัง

พวกสาวใช้และบ่าวรับใช้กระอักเลือดคำโตออกมาพร้อมกัน ก่อนจะล้มลงขาดใจตายคาที่ในพริบตา!

"ไอ้บัดซบ!"

รุ่ยซู่บันดาลโทสะจนหน้ามืด นางสะบัดแขนเสื้อยาว ชักกระบี่อ่อนสีม่วงอมเขียวออกมาทันที

กระบี่อ่อนในมือนางสั่นระรัวราวงูพิษแลบลิ้น น่าสะพรึงกลัวจนเสียวสันหลัง

เพียงเสี้ยวลมหายใจ คมกระบี่สีม่วงอมเขียวก็พุ่งทะลวงเข้ามาประชิดคอหอยของจงฉางเซิง ขอเพียงคืบเดียวเท่านั้น ศีรษะของเขาก็จะหลุดออกจากบ่า!

แววตาของรุ่ยซู่ทอประกายอำมหิต ถากถางเสียงเย็น "กำเนิดก่อนขั้นที่ห้าแล้วยังไง? สุราพิษจอกนั้น วันนี้แกไม่ดื่มก็ต้องดื่ม!"

"งั้นรึ?"

"หลงตัวเองเกินไปหน่อยมั้ง!"

จงฉางเซิงเพียงแค่ยื่นนิ้วมือสองนิ้วออกมาอย่างลวกๆ

ในพริบตาต่อมา คมกระบี่ที่อาบไปด้วยยาพิษอันตราย ก็ถูกเขาสองนิ้วคีบเอาไว้ได้อย่างสบายๆ

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน แกรนหาที่ตายเองนะ!"

รุ่ยซู่แสยะยิ้ม "กระบี่ของข้าอาบไปด้วยพิษอสรพิษเกล็ดมรกต แกกล้าใช้มือเปล่ามารับคมกระบี่ พิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือด แกต้องตายภายในเจ็ดก้าว!"

"ถ้าอยากได้ยาถอนพิษ ก็คุกเข่าก้มหัวยอมจำนนซะดีๆ!"

แต่จงฉางเซิงกลับทำหน้าระอา ราวกับกำลังมองดูคนบ้าพ่นน้ำลาย เขาออกแรงบิดปลายนิ้วเพียงแผ่วเบา กระบี่พิษสีม่วงอมเขียวในมือรุ่ยซู่ก็หักสะบั้นดังเป๊าะทันที

ส่วนไอ้พิษอสรพิษเกล็ดมรกตอะไรนั่น ไม่ได้ระคายผิวจงฉางเซิงเลยแม้แต่นิดเดียว!

จงฉางเซิงเหยียดหยามสุดขีด

วิชาที่เขาบ่มเพาะคือสุดยอดวิชาระดับไร้เทียมทาน 'เคล็ดวิชาเทพคชสารสยบนรก' เชียวนะ

ถ้าถูกพิษสวะชั้นต่ำแค่นี้เจาะทะลวงได้ เคล็ดวิชาเทพคชสารก็คงเสื่อมเสียชื่อวิชาระดับไร้เทียมทานหมดแล้ว!

"เป็นถึงกำเนิดก่อนขั้นที่แปด มีปัญญาแค่นี้เองรึ?"

"เจ้าช่างทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!"

ร่างของจงฉางเซิงพลิ้วไหวดุจภูตผี อาศัยความเร็วของแผนผังมารหกลักษณ์ทมิฬขั้นสมบูรณ์ ร่างของเขาเปลี่ยนเป็นเงาดำพุ่งทะยาน ไม่เปิดโอกาสให้รุ่ยซู่ทันตั้งตัว ฝ่ามือสีดำทะมึนที่อัดแน่นไปด้วยจิตสังหาร ก็ประทับกระแทกเข้าที่ยอดอกของนางอย่างจัง

ตู้ม!

"อั่ก!"

ระดับกำเนิดก่อนขั้นที่แปดอย่างนาง แม้จะไม่โดนจงฉางเซิงฟาดตายในฝ่ามือเดียว แต่นางก็กระอักเลือดเก่าออกมาคำโต ร่างปลิวละลิ่วกระเด็นออกไปเหนือน้ำในแม่น้ำว่านเซี่ยงไกลลิบ

"คิดจะหนีเรอะ!"

ที่รุ่ยซู่ยังไม่ตาย ไม่ใช่เพราะจงฉางเซิงไม่มีปัญญาฆ่า

แต่เป็นเพราะเขาจงใจยั้งพลังเอาไว้เก้าส่วน เพื่อเก็บนางไว้เค้นคอถามต้นสายปลายเหตุ มีหรือที่เขาจะปล่อยให้นางฉวยโอกาสหนีไปได้

จงฉางเซิงทะยานร่างเหยียบเกลียวคลื่น พุ่งตามไปทีหลังแต่ถึงก่อน เพียงครู่เดียวก็ไล่ตามร่างของรุ่ยซู่ที่กระเด็นออกไปทัน

เขาคว้าหมับเข้าที่ลำคอของรุ่ยซู่ หิ้วร่างของนางลอยห้อยต่องแต่งอยู่เหนือผิวน้ำ

เมื่อเห็นใบหน้าของสตรีงามแดงก่ำและใกล้จะขาดอากาศหายใจตายในอีกไม่กี่อึดใจ จงฉางเซิงก็ไม่ได้มีความเมตตาปรานีต่อสตรีเพศเลยแม้แต่น้อย เพราะแววตาที่รุ่ยซู่มองมาที่เขานั้น แข็งกร้าวและเย็นชา ประหนึ่งยอมตายดีกว่ายอมก้มหัว

"หืม?" จงฉางเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ฮ่าๆๆๆๆ!"

บนผืนน้ำอันเย็นเยียบของแม่น้ำว่านเซี่ยง จู่ๆ ก็เกิดคลื่นยักษ์บ้าคลั่งซัดสาด

เสียงหัวเราะดังกึกก้องกัมปนาท แผ่ขยายจากที่ไกลๆ เข้ามาใกล้

มือยักษ์ข้างหนึ่งทะลวงแหวกม่านน้ำพุ่งพรวดขึ้นมา หมายจะตะปบเข้าที่แผ่นหลังของจงฉางเซิงอย่างโหดเหี้ยม

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย จงฉางเซิงเบี่ยงตัวหลบการลอบโจมตีนั้นได้อย่างง่ายดาย

พร้อมกันนั้น เขาก็เหวี่ยงร่างของรุ่ยซู่ที่บาดเจ็บสาหัส ฟาดสวนกลับไปหาผู้ลอบโจมตีทันที!

"สหายจงช่างไม่รู้จักทะนุถนอมบุปผาเอาเสียเลยนะ"

เสียงจากคนในม่านน้ำเอ่ยขึ้น พลางเปลี่ยนพลังฝ่ามือให้เบาบางลง เพื่อไม่ให้รุ่ยซู่โดนฟาดจนตายคาที่

จากนั้น เสียงปรบมือก็ดังแว่วมาจากเหนือน้ำ

"ฮ่าๆๆๆ ที่แท้สหายจง ก็เป็นคนของพรรคมารทมิฬนี่เอง"

น้ำเสียงแหบพร่าดังก้องกังวาน

"นี่มันน้ำท่วมศาลเจ้ามังกร คนกันเองแท้ๆ"

"ในเมื่อเราต่างก็เป็นศัตรูของราชวงศ์ต้าโจว เรื่องมันก็คุยกันง่ายขึ้นแล้ว"

"พวกเรามาร่วมมือกันเถอะ..."