บทที่ 2 การกลั่นแกล้งของสิงซง และเพลงดาบระดับเจ็ด!

บทที่ 2 การกลั่นแกล้งของสิงซง และเพลงดาบระดับเจ็ด!

คุกสวรรค์

ห้องพักหมายเลขสี่สิบเก้าแดนหวง

ภายในห้องทั้งอับชื้นและเย็นเยียบ อากาศแทบไม่ถ่ายเท ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา จงฉางเซิงก็ได้กลิ่นเหม็นอับเชื้อราเตะจมูก

ในห้องแคบๆ นอกจากเตียงไม้ผุๆ ขึ้นราแล้ว ก็ไม่มีแม้แต่ผ้าห่มสักผืน

จงฉางเซิงรู้ดี นี่คงเป็นฝีมือไอ้เวรสิงซงที่จงใจเล่นงานเขาอีกตามเคย

'ไอ้หมาสิงซง เจ้ารอเถอะ เจ้าจะได้ร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือดแน่'

เขาเดินอาดๆ ไปที่เตียงไม้แข็งกระด้าง ทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิพลางแค่นหัวเราะเย็นชา  จากนั้นก็ไม่รอช้า รีบโคจร 'เคล็ดวิชาเทพคชสารสยบนรก' ที่เหนือล้ำกว่าระดับฟ้าทันที ลมปราณแล่นพล่านไปตามเส้นชีพจรทั้งแปดราวกับมังกรผงาด

เคล็ดวิชาห่วยๆ ที่ไม่ติดแม้แต่ระดับของร่างเดิมถูกลบทิ้งและแทนที่ในเสี้ยววินาที

พลังฟ้าดินที่มองไม่เห็นหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายราวกับคลื่นยักษ์ กวาดทะลวงขยายเส้นลมปราณและจุดตันเถียนให้กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งขึ้น!

กร๊อบ!

ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เสียงคล้ายเปลือกไข่แตกก็ดังขึ้นเบาๆ พลังบ่มเพาะของจงฉางเซิงทะลวงเข้าสู่ระดับก่อเกิดขั้นที่สองเป็นที่เรียบร้อย!

เขากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว สัมผัสได้ถึงพลังอันเปี่ยมล้นที่อัดแน่นอยู่ภายใน

"เคล็ดวิชาที่เหนือกว่าระดับฟ้ามันสุดยอดแบบนี้นี่เอง!" ดวงตาของเขาเปล่งประกายวาววับ

ตั้งแต่ทะลุมิติมา เขาเสียเวลาไปตั้งสิบกว่าวันเพื่อฝึกไอ้วิชาขยะที่ไม่มีแม้แต่ระดับ แต่กลับไม่คืบหน้าเลยสักนิด พอมาเทียบกับตอนนี้ แค่ครึ่งชั่วยามก็ก้าวข้ามความพยายามสิบวันนั้นไปไกลลิบ!

"ปัง! ปัง! ปัง!"

เสียงทุบประตูดังลั่น พร้อมกับเสียงสบถด่าที่สาดเข้ามาจากด้านนอก

"ไอ้เด็กเวร! เจ้ามัวทำหอยหลอดอะไรอยู่ข้างในฮะ!"

"วันแรกก็คิดจะอู้แล้วรึไง!"

จงฉางเซิงที่กำลังติดลมกับการบ่มเพาะเคล็ดวิชาเทพคชสาร จำใจต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเห่าหอนของใต้เท้าสิง

เขาหงุดหงิดแทบบ้า แต่รู้ดีว่าตอนนี้ตนคือมังกรซ่อนกาย ยังไม่ถึงเวลาเผยเขี้ยวเล็บ

เขาลงจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตู ก็พบกับใบหน้าดำทะมึนของหัวหน้าผู้คุมสิงซง

จงฉางเซิงจำได้แม่นว่าพ่อเคยบอกไว้ ช่วงวันแรกๆ ที่เข้ามาในคุกสวรรค์ ผู้คุมหน้าใหม่แค่ต้องเดินสำรวจทำความคุ้นเคยกับสถานที่เท่านั้น งานจริงๆ จะเริ่มทำก็ตอนยามเหม่า (05.00-06.59 น.) ของวันถัดไปเป็นอย่างเร็ว

ดูท่าไอ้เวรนี่มันตั้งใจจะหาเรื่องเขาชัดๆ

สิงซงส่งซิกให้ลูกน้อง ไอ้ฉินซานที่ยืนอยู่ด้านหลังก็โยนไม้กวาดกับที่ตักผงส่งมาให้ทันที ตอนที่มันหันหลังกลับ ยังแอบส่งสายตาเยาะเย้ยสะใจมาให้เขาอีกด้วย

แววตาของจงฉางเซิงเย็นเยียบลง

เขาจำไอ้ฉินซานคนนี้ได้ เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเพิ่งจะมีเรื่องขัดใจกับมัน ดูเหมือนการที่สิงซงจ้องเล่นงานเขาขนาดนี้ จะต้องมีไอ้สวะนี่คอยเป่าหูอยู่ด้วยแน่ๆ

งานเก็บกวาดสิ่งปฏิข้าลในคุก มันไม่ได้มีแค่ความสกปรก แต่มันอันตรายถึงชีวิต! โดยเฉพาะกับผู้คุมที่พลังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

เหล่านักโทษเดนตายในคุกสวรรค์ ต่อให้ถูกผนึกพลังและล่ามโซ่ตรวนเอาไว้ ก็ใช่ว่าจะสิ้นฤทธิ์ ยิ่งสำหรับผู้คุมระดับก่อเกิดขั้นที่หนึ่งอย่างเขา พลาดนิดเดียวคือตายโหง!

หัวหน้าผู้คุมสิงซงออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา:

"หยิบอุปกรณ์ของเจ้าไป! ก่อนยามจื่อ (23.00-00.59 น.) คืนนี้ เจ้าต้องทำความสะอาดห้องขังตั้งแต่หมายเลขยี่สิบสามไปจนถึงหมายเลขสองร้อยในแดนเจี่ยให้เสร็จทั้งหมด!"

จงฉางเซิงที่เตรียมใจไว้แล้วมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตอบรับเสียงแผ่ว:

"ขอรับ"

ในคุกสวรรค์แห่งนี้ แม้อำนาจของหัวหน้าผู้คุมจะเทียบพัศดีคุมแดนไม่ได้ แต่การจะบีบมดปลวกอย่างผู้คุมชั้นผู้น้อยให้ตาย มันก็ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ

จงฉางเซิงก้มลงเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด จดบัญชีแค้นของไอ้สองตัวนี้ไว้ในใจ แล้วพุ่งตรงไปที่ห้องขังหมายเลขยี่สิบสามแดนเจี่ยทันที

แม้จะหงุดหงิดที่โดนกลั่นแกล้ง แต่นี่กลับเข้าทางเขาพอดิบพอดี!

มีระบบอยู่กับตัว เขาแทบจะอดใจรอไปเจอพวกนักโทษไม่ไหวแล้ว

การบ่มเพาะพลังนั้นสำคัญ แต่สำหรับคนที่มีความสามารถสวรรค์ประทานอย่างเขา นักโทษทั้งคุกนี่แหละคือขุมทรัพย์ที่จะมอบเซอร์ไพรส์ให้เขาอย่างไม่รู้จบ!

เนื่องจากคุกชั้นแรกอยู่ใต้ดิน ทางเดินทั้งหมดจึงมืดสลัวและบรรยากาศชวนขนลุกสุดๆ ยิ่งเดินลึกเข้าไป กลิ่นเน่าเหม็นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอุจจาระปัสสาวะก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

"อ้วก!"

จงฉางเซิงที่ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนถึงกับกระเพาะปั่นป่วน แทบจะขย้อนข้าวเที่ยงออกมา

เขากลั้นหายใจฝืนทน ปลดพวงกุญแจจากเอวแล้วไขเปิดประตูห้องขังหมายเลขยี่สิบสาม

ภายในห้องขัง มีนักโทษผมเผ้ารุงรังนั่งอยู่

ต่อให้ถูกผนึกพลังและขังลืม แต่บนร่างของมันก็ยังมีเครื่องจองจำและโซ่ตรวนเหล็กกล้าพันธนาการไว้อย่างแน่นหนา

จุดนี้ทำให้จงฉางเซิงต้องหรี่ตาลง นักโทษที่โดนคุมเข้มขนาดนี้ ต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์แน่นอน!

เขามองประเมินนักโทษอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ขยับเขยื้อน จึงค่อยๆ กำไม้กวาดแล้วก้าวเข้าไปใกล้

และวินาทีที่เขาเข้าใกล้เป้าหมายในระยะที่กำหนด...

"ติ่ง! ค่ากรรมของเป้าหมายตรงตามเงื่อนไข ต้องการเช็คอินหรือไม่?"

มาแล้ว!

ดวงตาของจงฉางเซิงสว่างวาบ นี่แหละวินาทีที่เขารอคอย เขาสั่งการในใจทันที "เช็คอิน!"

สิ้นคำสั่ง หน้าต่างสถานะโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นข้างกายนักโทษคนนั้น

[ชื่อ: หลัวเหิง]

[ระดับกรรม: บาป 1 ดาว]

[ระดับการบ่มเพาะ: ก่อเกิดขั้นที่เจ็ด]

เมื่อเขายืนยันการเช็คอิน หน้าต่างสถานะของหลัวเหิงก็แตกกระจายเป็นละอองแสง จุดแสงจุดหนึ่งสว่างวาบพุ่งเข้าหว่างคิ้วของจงฉางเซิงอย่างจัง!

"ติ่ง! เช็คอินบนตัว [หลัวเหิง] สำเร็จ! ได้รับรางวัล เพลงดาบระดับเจ็ด 'เพลงดาบอสูรหลัวเซิง'! และแต้มกรรม 400 แต้ม!"

พริบตานั้น ในหัวของจงฉางเซิงก็ปรากฏร่างเงาของผู้ฝึกดาบคนหนึ่ง ร่างนั้นเลือนราง แต่ดาบยาวในมือกลับคมกริบชัดเจน มันร่ายรำกระบวนท่าดาบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผ่านวันคืนเดือนปี ฤดูกาลผันเปลี่ยน ผ่านไปนับสิบปี จากกระบวนท่าที่ติดขัดกลายเป็นลื่นไหลไร้ที่ติ จนในที่สุด ร่างทั้งร่างก็ผสานรวมเป็นหนึ่งเดียวกับประกายดาบอันเหี้ยมหาญ!

นี่คือประสบการณ์และความรู้แจ้งในการฝึกดาบนับสิบปีของหลัวเหิง บัดนี้มันถูกถ่ายทอดให้จงฉางเซิงอย่างสมบูรณ์แบบ!

'บรรลุวิชาดาบถึงขั้นนี้ ดูท่าไอ้หลัวเหิงนี่จะฝึก เพลงดาบอสูรหลัวเซิง จนถึงขั้นบรรลุสมบูรณ์แล้วสินะ! มิน่าถึงมีคุณสมบัติพอจะถูกจับมายัดคุกสวรรค์ชั้นที่หนึ่ง...'

จงฉางเซิงทั้งตกตะลึงและลิงโลด

ไม่นึกเลยว่าแค่นักโทษคนแรก ก็ทำให้ระบบทำงานสำเร็จแล้ว!

แถมยังมอบวิชาดาบที่ฝึกฝนจนถึงขั้นบรรลุสมบูรณ์มาให้ใช้งานได้ทันที! คุ้มค่ายิ่งนัก!

"เคล็ดวิชาต่อสู้ ไม่ใช่เคล็ดวิชาบ่มเพาะพลัง แต่เป็นทักษะวิถียุทธ แบ่งออกเป็นเก้าระดับ สี่ขั้นความสำเร็จ ได้แก่ ขั้นแรกเริ่ม ขั้นสัมฤทธิ์ ขั้นบรรลุ และขั้นสมบูรณ์"

"แม้ 'เพลงดาบอสูรหลัวเซิง' จะเป็นแค่วิชาต่อสู้ระดับเจ็ด แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อเกิดทั่วไป ต่อให้มีพรสวรรค์ ก็ต้องใช้เวลาบำเพ็ญเพียรอย่างน้อยหลายปีกว่าจะไปถึงขั้นบรรลุได้"

อย่างหลัวเหิงคนนี้ ก็ต้องหมกมุ่นฝึกดาบมาเป็นสิบปี ถึงจะบรรลุวิชาดาบขั้นนี้ได้

จงฉางเซิงพอใจกับของรางวัลชิ้นนี้สุดๆ ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดี!

เขาไม่ได้หวังลมๆ แล้งๆ ว่าการเช็คอินจากนักโทษระดับก่อเกิดขั้นที่เจ็ด จะได้รับสุดยอดวิชาล้ำค่าอย่าง 'เคล็ดวิชาเทพคชสารสยบนรก' หรอกนะ

ต้องเข้าใจว่า ที่เขาได้สุดยอดวิชาระดับนั้นมา เป็นเพราะเป้าหมายในการเช็คอินคือ 'คุกเทียนอวี้' ทั้งหมด!

คุกสวรรค์ที่สะสมความเคียดแค้นและวิญญาณบาปหนามาตลอดสามหมื่นห้าพันปี พลังกรรมของมันรุนแรงจนแทบจะฉีกฟ้าขยี้ดิน การจะได้วิชาระดับนั้นมาย่อมสมเหตุสมผล

หลัวเหิงต่อให้เก่งกาจแค่ไหน ก็เป็นแค่นักโทษกากๆ ในคุกชั้นที่หนึ่ง แถมยังอยู่แค่ระดับก่อเกิดขั้นที่เจ็ด

การได้เพลงดาบระดับเจ็ดขั้นบรรลุสมบูรณ์มาครอง ถือว่าหรูหราเกินคาดแล้ว!