บทที่ 461 มีดผ่าตัดอันตราย, การเปลี่ยนความสามารถที่คาดเดาไม่ได้

การเปลี่ยนสไตล์เทนนิสเพียงอย่างเดียวนั้นไม่น่ากลัว

ทว่า สไตล์การเล่นแบบนิโอ ที่สามารถสลับสับเปลี่ยนรูปแบบต่าง ๆ ได้ตลอดเวลาเพื่อสร้างโอกาสทำแต้มต่างหาก คือสิ่งที่อันตรายที่สุด

อย่างเช่นตอนนี้…

หลังจากโต้ตอบกันด้วยความเร็วสูง จังหวะของเอลวิสก็ถูกทำลายลงด้วยความเร็วที่ลดฮวบลงกะทันหัน เห็นได้ชัดว่าเด็กมัธยมต้นที่ชื่อ นิโอ มาซาฮารุ คนนี้ มีความเข้าใจในเทนนิสที่ลึกซึ้งไม่ธรรมดา

สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เทคนิคของตัวละครต่าง ๆ ที่เขาแปลงร่างออกมา ล้วนอยู่ในระดับท็อปคลาสทั้งสิ้น

ภายใต้การผสมผสานกระบวนท่าเหล่านี้ แม้แต่ โลกิ เอลวิส ผู้ที่นำทีมครองความเป็นหนึ่งในอเมริกามาแล้ว ก็ยังไร้หนทางต่อต้านโดยสิ้นเชิง

วูบ! วูบ!

ในพริบตา นิโออาศัยภาพมายาของฟูจิ ปลดปล่อยท่า ‘โฮโอ กาเอชิ’ (นางพญาหงส์หวนคืน) อันคมกริบ ทำแต้มได้โดยตรง

“เกม!”

“ทีมญี่ปุ่น 1–0 เปลี่ยนฝั่ง!”

เกมแรกจบลง ทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบ

ผู้เล่นและแฟนคลับทีมอเมริกาต่างเบิกตากว้าง มองดูเด็กหนุ่มผมสีเงินอมฟ้าที่หมุนตัวเปลี่ยนฝั่งอย่างสง่างามด้วยความไม่อยากเชื่อ

“เทนนิสของหมอนั่นมันจะน่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง?”

ในฝั่งทีมอเมริกา ใบหน้าของบาเลนไทน์เต็มไปด้วยความตกตะลึง

“เมื่อกี้แค่แป๊บเดียว เขาเปลี่ยนสไตล์เทนนิสไปไม่ต่ำกว่า 5 แบบเลยนะ”

“อืม”

โอบันโด ชายผิวสี พยักหน้าอย่างหนักแน่น

“แถมที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่าคือ เทนนิสของทุกคนที่เขาแสดงออกมา ล้วนยอดเยี่ยมไร้ที่ติ”

นี่เป็นเรื่องที่เวอร์วังมาก

ถ้าเป็นตัวโอบันโดเอง เขาทำแบบนั้นไม่ได้แน่ ๆ

“การเชี่ยวชาญทุกสไตล์และไปถึงระดับท็อปคลาส หมายความว่าตัวเขาเองไม่มีจุดอ่อนเลย”

ไรน์ฮาร์ทเอ่ยขึ้นเช่นกัน

“ในสถานการณ์นี้ โอกาสที่โลกิจะพลิกสถานการณ์กลับมาได้มีไม่มากแล้ว”

ปัง!

ปัง!

ปัง!

ปัง!

จริงดังที่ไรน์ฮาร์ทพูด ในการโต้ตอบหลังจากนั้น เอลวิสถูกนิโอกดดันอย่างสมบูรณ์แบบ

แม้สถานะ ‘บุตรแห่งตะวัน’ ของเขาจะดุดันมาก แต่เขาก็ไม่อาจต้านทานสไตล์ที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลาของนิโอได้

ผ่านไปหลายเกม เด็กมัธยมต้นที่แข็งแกร่งที่สุดของทีมอเมริกาคนนี้ แม้จะพอเก็บแต้มได้บ้าง แต่ภาพรวมก็ยังถูกนิโอกดอยู่ดี

ปัง!

“เกม!”

“ทีมญี่ปุ่น 2–0!”

ปัง!

“เกม!”

“ทีมญี่ปุ่น 3–0 เปลี่ยนฝั่ง!”

ปัง!

“เกม!”

“ทีมญี่ปุ่น 4–0!”

ปัง!

“เกม!”

“ทีมญี่ปุ่น 5–0 เปลี่ยนฝั่ง!”

ชั่วพริบตาเดียว นิโอเก็บชัยชนะได้ 5 เกมรวด

ในระหว่างการโต้ตอบ เอลวิสไม่ได้เป็นฝ่ายถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว เขาก็มีลูกสวนกลับที่ยอดเยี่ยมและคาดเดายากอยู่บ้าง

แต่นั่นก็เป็นเพียงส่วนน้อย ในแง่ของคะแนนแต่ละเกม เขาไล่ตามนิโอไม่ทันเลย

ผลลัพธ์สุดท้ายคือ แม้จะดูเหมือนทั้งสองฝ่ายสู้กันได้อย่างสูสี แต่ทีมอเมริกากลับไม่ชนะเลยแม้แต่เกมเดียว

สถานการณ์นี้ทำให้อารมณ์ของกองเชียร์ทีมอเมริกาบนอัฒจันทร์ดิ่งลงเหวทันที

“เกมที่หก”

บนเก้าอี้สูง กรรมการมองไปที่นิโอซึ่งถือลูกเทนนิสอยู่ที่เส้นท้ายคอร์ต

“ทีมญี่ปุ่น นิโอ เป็นฝ่ายเสิร์ฟ เกมพอยต์!”

ตึก!

ตึก!

ตึก!

ที่เส้นท้ายคอร์ต นิโอเดาะลูกเทนนิสเบา ๆ ก่อนที่สายตาจะคมกริบขึ้น

ทันใดนั้น เขาโยนลูกเทนนิสขึ้นสูงพร้อมกับแอ่นตัวไปด้านหลังอย่างมาก

ในจังหวะนี้เอง รูปลักษณ์ของเขาก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง กลายเป็นเด็กหนุ่มรูปงามผมสีม่วงเทา สวมเสื้อแขนสั้นสีขาวเทา

“ทันฮอยเซอร์เสิร์ฟ!”

ปัง!

เมื่อภาพมายาหวดลูกเทนนิสออกไป บนอัฒจันทร์ฝั่งทีมญี่ปุ่น ฮิโยชิและโอโทริ ในฐานะสมาชิกเฮียวเทย์ ต่างโพล่งออกมาโดยสัญชาตญาณ

“นั่นมัน ‘ทันฮอยเซอร์เสิร์ฟ’ ของอาโทเบะ!!!”

“ลูกเสิร์ฟนี้…”

ที่หน้าเน็ต เอลวิสซึ่งยืนเป็นกองหน้า รู้สึกสายตาสั่นไหว

ลูกเสิร์ฟเร็วมาก แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าคือ หลังจากลูกเทนนิสตกพื้น มันไม่ได้เด้งขึ้นมาตามปกติ

แต่มันกลับไถลเลียดไปกับพื้นอย่างผิดธรรมชาติ

“อึก!”

ชั่วขณะหนึ่ง เด็กมัธยมต้นที่แกร่งที่สุดของทีมอเมริกาผู้นี้ อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

เก่งเกินไป!

ไอ้หมอนี่ที่เปลี่ยนบทบาทไปเรื่อย ๆ ดูเหมือนจะไม่มีขีดจำกัดเลย

ยอดฝีมือตั้งมากมาย แค่คนเดียวก็รับมือยากแล้ว นี่เล่นมากันครบทีม

ในระดับหนึ่ง แม้เอลวิสจะไม่อยากยอมรับ แต่เขาก็แพ้แมตช์นี้ไปแล้ว

“ลูกเสิร์ฟดีนี่”

แต่ในขณะนั้นเอง เสียงเย็นเยียบก็ดังขึ้นกะทันหัน

วูบ!

ทันใดนั้น ทุกคนเห็นร่างหนึ่งพุ่งวาบผ่านเส้นท้ายคอร์ตฝั่งทีมอเมริกา

ไม้เทนนิสของเขาตวัดขนานพื้นอย่างรวดเร็ว พร้อมงัดขึ้นอย่างดุดัน และด้วยเสียงปัง เขาหวดลูกเสิร์ฟที่ไร้ระเบียบนั้นกลับไปได้

“แต่น่าเสียดาย เทคนิคยังขาดไปหน่อยนะ”

เด็กหนุ่มผู้เป็นรองกัปตันทีมอเมริกา และเป็นแกนหลักที่แท้จริงของคู่มือ 2 นี้ อลัน ฮอปกินส์ เอ่ยขึ้น

ปัง!

สิ้นเสียงของเขา ลูกที่ตีกลับมาก็พุ่งลอดผ่านหว่างขาของนิโอไปโดยตรง

ราวกับร้อยเข็ม มันตกลงบนเส้นท้ายคอร์ตอย่างแม่นยำก่อนจะพุ่งออกไป

“0–15!”

“อึก”

การถูกตีโต้ทำแต้มใส่ในพริบตา ทำให้นิโอชะงักร่างกายแข็งทื่อ

เขาเลื่อนสายตาไปมองคู่ต่อสู้ เห็นเพียงฮอปกินส์ยิ้มบาง ๆ และพยักหน้าให้เขา

“ความรู้สึกเมื่อกี้นี้…”

หัวใจของนิโอหนักอึ้ง

แม้จะรู้ว่าเด็กมัธยมปลายฝ่ายตรงข้ามนั้นเก่ง แต่เขาก็ยังคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะตีโต้ไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

เมื่อกี้เขารู้สึกแค่ลมเย็นวูบผ่านหว่างขา ยังไม่ทันเห็นเงาลูก คู่แข่งก็ได้แต้มไปแล้ว

“ในที่สุดเขาก็ลงมือแล้ว”

เวลานี้ ฝั่งทีมอเมริกา บาเลนไทน์และโอบันโดต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก

คนแรกยิ้มออกมา

“พออลันลงมือ แมตช์นี้ก็หมดความหมายแล้วล่ะ”

“อืม”

โอบันโดพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

“พอเขาเอาจริง นอกจากไรน์ฮาร์ทแล้ว ก็ไม่มีใครหยุดมีดผ่าตัดในมือเขาได้หรอก”

ปัง!

การแข่งขันดำเนินต่อ

นิโอหวดลูกเทนนิสออกไป เอลวิสที่เห็นเอซของทีมลงมือ ก็ฮึกเหิมขึ้นมาและตีโต้กลับไป

วูม!

วินาทีนี้ นิโอแปลงร่างเป็นเทซึกะ และปลดปล่อยเทคนิคสปินอันวิจิตรบรรจงออกมาทันที

วูบ!

ลูกเทนนิสพุ่งออกไป มุ่งหน้าสู่เส้นท้ายคอร์ตอย่างแม่นยำ

เกี่ยวกับเรื่องนี้ ฮอปกินส์ยิ้ม

“อาณาเขตสปินพิเศษนั่นสินะ?”

หลังจากมองวิถีลูกออก เขาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ตามลูกเทนนิสทัน

ฮอปกินส์ยกไม้ขึ้น รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏที่มุมปาก

“มันเป็นเทคนิคที่ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ แต่น่าเสียดาย มันไร้ความหมายสำหรับฉัน”

ปัง!

ทันใดนั้น เขาหวดลูกเทนนิส

ความเร็วสูงมาก แทบจะตกทับเส้นข้าง แล้วพุ่งออกไป

“เปล่าประโยชน์น่า!”

เห็นแบบนั้น คิริฮาระและโมโมชิโระบนอัฒจันทร์อดหัวเราะไม่ได้

“เทคนิคของกัปตันเทซึกะ (อาโทเบะ) ไม่ได้ถูกทำลายง่ายขนาดนั้นหรอกนะ”

กริ๊ก กริ๊ก…

ทว่า สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจคือ ลูกเทนนิสไม่ได้ถูกดูดกลับมาเหมือนก่อนหน้านี้

แต่มันกลับเด้งออกไปตรง ๆ และกลิ้งหลุน ๆ ไปกับพื้น

“0–30!”

“ทำไมกัน?”

อินุอิขมวดคิ้วแน่น

ตามตรรกะแล้ว ต่อให้ภาพมายาเทซึกะของนิโอจะไปไม่ถึงระดับท็อปสุด แต่ก็ไม่น่าจะถูกทำลายง่ายดายขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เห็นฮอปกินส์ขยับตัวเพื่อใส่สปินย้อนกลับเลย

อีกฝ่ายแค่ตีมันด้วยไม้เดียว โดยไม่มีการเคลื่อนไหวฟุ่มเฟือยใด ๆ

“นั่นคือความสามารถของเขา… มีดผ่าตัดเทนนิส!”

เวลานี้ มิซึยะที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสียงเข้ม

“อลัน ฮอปกินส์ รองกัปตันทีมอเมริกา มีทักษะเทนนิสที่ยอดเยี่ยมมาก

และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดของเขา คือสายตาที่เฉียบคมอย่างน่าตระหนก และความสามารถพิเศษในการแยกส่วนเทคนิคทุกชนิด!”

“แยกส่วน… เทคนิคทุกชนิด?”

“จริงเหรอ?”

ได้ยินคำอธิบายของมิซึยะ คนที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเด็กหนุ่มผมบลอนด์หน้าตาสงบนิ่งในสนามด้วยความไม่อยากเชื่อ

“ถูกต้อง นี่คือสไตล์เทนนิสของเขา”

มิซึยะพยักหน้า

“เขามาจากครอบครัวแพทย์และมีพรสวรรค์ทางการแพทย์ที่โดดเด่น

เขาคุ้นเคยกับมีดผ่าตัดมาตั้งแต่เด็ก และยังมีพรสวรรค์ในการปฏิบัติทางคลินิกที่น่าทึ่ง”

“เคยมีบันทึกไว้” เขาเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

“ฮอปกินส์ทำลายท่าไม้ตายของคู่ต่อสู้ทุกคนในการแข่งขันชิงแชมป์รายการหนึ่ง

ทุกคนที่แข่งกับเขา พอย้อนนึกกลับไป ต่างก็ตกตะลึงกับเทคนิคอันน่าสะพรึงกลัวของเขา”

“ทำลายท่าไม้ตายของทุกคน?”

ฟูจิและโอชิตะริหรี่ตาลง

พวกเขาก็จัดอยู่ในประเภทอัจฉริยะสายเทคนิค และมีความสามารถในการปรับตัวรับมือท่าของคู่แข่งได้สูงมาก

แต่ถ้าให้พวกเขาทำลายท่าไม้ตายของคู่แข่งทุกคนในแมตช์เดียว มันเป็นไปไม่ได้เลย

เรื่องนี้ไม่เพียงต้องใช้สมองระดับอัจฉริยะ แต่ยังต้องมีทักษะการสังเกตที่เหนือมนุษย์

“ชัดเจนแล้ว”

อาโทเบะเอ่ยขึ้น คิ้วขมวดเล็กน้อย

“คนคนนี้ต้องมองเห็นจุดอ่อนของท่าไม้ตายคู่แข่งได้ในพริบตา แล้วหาวิธีแก้ทางมันแน่ ๆ”

“แต่ว่า… เขาทำได้ยังไงกันแน่?”

ทุกคนขมวดคิ้วแน่น

ความสามารถของฮอปกินส์นั้นน่ากลัวจริง ๆ

ถ้าไม่มีท่าไม้ตายไหนต้านทานการทำลายล้างของเขาได้จริง ๆ มันก็น่ากลัวเกินไปแล้ว

“ความเข้าใจในลูกบอลของแต่ละคนไม่เหมือนกัน”

ในตอนนั้นเอง อิชิคาว่าที่อยู่กลางกลุ่มก็พูดขึ้น

“ในมุมมองของเรา นี่คือการแข่งเทนนิส

แต่ในสายตาของอีกฝ่าย นี่อาจเป็นแค่การผ่าตัดทางคลินิกก็ได้?”

เทนนิส?

การผ่าตัด?

เมื่อได้ยินดังนั้น รูม่านตาของหลายคนหดเกร็งลงเล็กน้อย

โดยเฉพาะซานาดะ ความสามารถด้านเคนโด้ของเขาติดอยู่ที่ระดับประเทศมาตลอด

ยากที่จะพัฒนาต่อไปได้

เดิมทีซานาดะคิดว่านั่นเป็นระดับที่เด็กมัธยมต้นไม่อาจเอื้อมถึง

ทว่า การปรากฏตัวของอิชิคาว่าทำลายข้อสันนิษฐานของเขาจนหมดสิ้น

ต่อมา ผ่านการแข่งนับครั้งไม่ถ้วนของคู่แข่ง ซานาดะค่อย ๆ สรุปประสบการณ์ได้

เมื่อเปรียบเทียบกัน ซานาดะได้ข้อสรุปว่า ตัวเขาเองแค่ประยุกต์ความสามารถเคนโด้มาใช้กับเทนนิส

แต่อิชิคาว่านั้นต่างออกไป อีกฝ่ายไปถึงจุดที่มองการแข่งเทนนิสเป็นการดวลเคนโด้จริง ๆ ในยามลงมือ

ดังนั้น แม้จะเหวี่ยงไม้ในมุมเดียวกัน และต่อให้พลังกับเทคนิคเท่ากัน แต่จิตวิญญาณที่แฝงอยู่นั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ผลลัพธ์ที่ระเบิดออกมาจึงแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

ถ้าเจ้าคนชื่อฮอปกินส์ที่อยู่อีกฝั่ง มองเทนนิสเป็นการผ่าตัดจริง ๆ และมองคู่แข่งทุกคนเป็นคนไข้ที่เขากำลังผ่าตัดอยู่ ถ้างั้นนิโอกับอีกฝ่ายก็ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันอีกแล้ว

ปัง!

วินาทีนี้ นิโอลงมืออีกครั้ง

คราวนี้ เขาใช้ท่าไม้ตายขั้นสูงของซานาดะ ที่เต็มไปด้วยออร่าร้อนแรงดุจเปลวเพลิง: ‘รุกรานดั่งไฟ’ !

“โมเมนตัมดีนี่”

เห็นลูกนี้ ใบหน้าของฮอปกินส์ปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ

“แต่น่าเสียดาย ส่วนที่อ่อนแอที่สุดของลูกเทนนิส ถูกฉันมองทะลุหมดแล้ว”

วูบ!

ทันใดนั้น เขายกมือขึ้นเหวี่ยงไม้ ไม่ใช่การเหวี่ยงที่รวดเร็ว แต่เป็นการสัมผัสลูกเทนนิสอย่างเหมาะสมที่สุด

ราวกับเข็มเหล็กที่เจาะลูกโป่ง พลังมหาศาลที่นิโอหวดมาสลายไปกว่าครึ่งในพริบตา

ปัง!

จากนั้น แสงสีเหลืองอ่อนเบ่งบาน และลูกเทนนิสก็พุ่งลอดผ่านหว่างขาของนิโอไปอีกครั้ง

“0–40!”

“เฮือก…”

เห็นฮอปกินส์ทำแต้มใส่นิโอได้อย่างง่ายดาย แววตาของทีมญี่ปุ่นก็เคร่งเครียดขึ้นทันที

“โอ้ววว!!!”

ในทางกลับกัน ตัวแทนและแฟนคลับทีมอเมริกาที่อัดอั้นมานาน ต่างโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น

ในความคิดของพวกเขา นี่แหละคือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของทีมอเมริกา

เมื่อฮอปกินส์ลงมือ ก็หมายความว่าชัยชนะของแมตช์นี้ถูกการันตีแล้ว

“คนคนนี้เห็นคอร์ตเทนนิสเป็นเตียงผ่าตัดจริง ๆ งั้นเหรอ?”

นิโอหรี่ตาลง

เขายังมองไม่ชัดด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายลงมือยังไง แต่ท่าไม้ตายทั้งหมดที่เขาใช้ กลับถูกทำลายไปทีละท่า

เรื่องนี้สร้างความรู้สึกไร้หนทางให้เขาอย่างลึกซึ้ง

แปะ!

ทันใดนั้นเอง แผ่นหลังของเขาก็ถูกไม้เทนนิสแตะเบา ๆ

นิโอได้สติ หันไปมองก็เห็นใบหน้ากลม ๆ กำลังยิ้มให้เขา

“อย่าคิดมากไปเลย นิโอคุง”

“เล่นเทนนิสของนายไปตามปกตินั่นแหละ ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง”

“รุ่นพี่อิริเอะ…”

ในที่สุดนิโอก็ได้สติ

เขาไม่ได้สู้เพียงลำพังในการแข่งนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ในระดับหนึ่ง แมตช์คู่ที่ 2 นี้โดยธรรมชาติแล้วก็คือการดวลระหว่างทหารเลวกับทหารเลว ขุนพลกับขุนพล

ในเมื่อเขาจัดการเด็กมัธยมต้นฝ่ายตรงข้ามได้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องไปฝืนสู้กับเด็กมัธยมปลายของอีกฝ่าย

ปัง!

เมื่อคิดได้ดังนั้น นิโอที่หัวใจปลอดโปร่ง ก็หวดลูกเทนนิสออกไปอีกครั้ง

“โห?”

ฮอปกินส์ที่ยืนเป็นกองหน้า สัมผัสได้ถึงความเฉียบคมที่กลับคืนมาในลูกเทนนิสที่พุ่งมา เขาอดไม่ได้ที่จะมองเด็กหนุ่มสวมแว่นที่ยืนเป็นกองหน้าอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างลึกซึ้ง

“ฉันนึกว่าทีมญี่ปุ่นจะส่งเบียวโดอิน โฮโอ หรือ โอนิ จูจิโร่ หรืออย่างน้อยก็ ทาเนงะชิมะ ชูจิ ลงมาซะอีก”

“ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคนไม่มีชื่อเสียง”

“งั้น… ขอดูหน่อยเถอะว่านายมีดีอะไร”

ความคิดแล่นผ่าน

จากนั้น ดวงตาของรองกัปตันทีมอเมริกาก็วาบด้วยประกายคมกริบ เขาเหวี่ยงไม้อย่างรวดเร็วสุดขีด กระแทกเข้าที่จุดอ่อนของลูกเทนนิสที่ตีมาจากฝั่งตรงข้ามอย่างแม่นยำ

วูบ!

ลูกเทนนิสพุ่งกลับไป ทั้งเร็วและแรง

วูม!

ทว่า ลูกที่ควรจะได้แต้มโดยตรง กลับถูกจับภาพไว้ได้กะทันหันด้วยภาพติดตาสีดำที่เปล่งแสงจาง ๆ

เปรี้ยง!

ทันใดนั้น ราวกับก้อนกรวดตกลงในน้ำ ระลอกคลื่นแผ่ขยายออกไป

ภายใต้รูม่านตาที่หดเกร็งของฮอปกินส์ ลูกเทนนิสที่ลดความเร็วลงอย่างน่าทึ่งยิ่งกว่า ‘พฤกษา ’ และ ‘ซีโร่ชิกิ’ ค่อย ๆ ตกลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบา

“15–40!”

กรรมการบนเก้าอี้สูงขานคะแนน

และสายตาของฮอปกินส์ก็จับจ้องเขม็งไปที่เด็กหนุ่มหน้ากลมสวมแว่นฝั่งตรงข้าม

“เจ้านี่… ถึงกับเชี่ยวชาญท่า ‘ความว่างเปล่า’ ของทาเนงะชิมะ ชูจิ เลยงั้นเหรอ?!”

โปรดติดตามตอนต่อไป ฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล