ตอนที่ 367 ถ้ามีสมองคลั่งรักเมื่อไหร่ละก็ ได้ม่องเท่งแน่

ตอนที่ 367 ถ้ามีสมองคลั่งรักเมื่อไหร่ละก็ ได้ม่องเท่งแน่

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ต้ากัวถูกเพื่อนตัวน้อยคนอื่นว่าเอาแบบนี้ เพียงเพราะความไม่รู้ประสีประสาของตัวเอง

เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กลับรู้สึกหน่วงๆ ในใจ

ดูเหมือนว่าการที่ไม่รู้จัก 'ซูเปอร์อึ' อะไรนั่น จะเป็นเรื่องที่น่าอับอายขายหน้ามากๆ

ทว่า... เธอเงยหน้าขึ้นมองแจ็ค จากนั้นก็หันไปมองหลิวซิงซิง

หลิวซิงซิงยังคงทำตัวเย่อหยิ่งเช่นเคย "ฉันบอกแล้วไง ว่าเด็กที่ไม่มีแม่ก็เหมือนต้นหญ้าริมทาง ดูเธอตอนนี้สิ กลายเป็นคนทึ่มไปเลย แถมชื่อต้ากัวเนี่ย ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเชยชะมัด"

ครูจางรีบก้าวเข้ามาห้ามปรามทันที "หลิวซิงซิงจ๊ะ หนูจะไปโจมตีเพื่อนแบบนี้ไม่ได้นะ"

ต้ากัวถึงกับอึ้งไปเลย เธอกะพริบตาปริบๆ ยกมือเล็กๆ ขึ้นกุมหัวตัวเอง "ชื่อต้ากัว... มันฟังดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ชื่อนี้อยู่กับเธอมาตั้งสองปี เธอชอบมันมาตลอด แถมยังเป็นคนตั้งเองด้วยซ้ำ

ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่เคยมีใครบอกว่าชื่อของเธอฟังดูแย่เลยล่ะ?

แม้กระทั่งทุกครั้งที่มีคนถามชื่อ เธอก็จะแนะนำตัวเองอย่างมีความสุขว่าเธอชื่อต้ากัว

"ไม่แย่เลยจ้ะเด็กดี ไม่แย่เลยสักนิด" ครูจางอุ้มต้ากัวขึ้นมา

หลิวซิงซิงแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "จะไม่แย่ได้ยังไง? ชื่อบ้านนอกจะตาย แจ็ค พวกเราอย่าไปสุงสิงกับเด็กบ้านนอกเลยนะ? เจ้าชายอย่างนายก็ต้องคู่กับเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์อย่างฉันสิถึงจะถูก"

ต้ากัวก้มมองชุดกระโปรงสีชมพูที่ตัวเองใส่อยู่ในวันนี้ "หนูก็เป็นเจ้าหญิงเหมือนกันนะ!"

ครูจางกังวลจริงๆ ว่าก้อนแป้งน้อยจะสูญเสียความมั่นใจในตัวเองเพราะคำพูดของหลิวซิงซิง จึงรีบโอ๋ทันที "ใช่แล้วจ้ะ ใช่แล้ว! ต้ากัวของพวกเราก็เป็นเจ้าหญิงเหมือนกัน"

"แต่หนูไม่อยากเป็นเจ้าหญิงหรอกนะ! เพราะหนูอยากเป็นนางเอก! ในเมื่อเธอชอบเป็นเจ้าหญิง หลิวซิงซิง เธอก็เป็นต่อไปเถอะ! ปะป๊าของหนูบอกว่าเวลาเจ้าหญิงกับเจ้าชายแต่งงานกัน สุดท้ายเจ้าหญิงก็จะซึมเศร้าจากการคลอดลูกแล้วก็ม่องเท่งไปเลย หนูไม่อยากเป็นเจ้าหญิงแบบนั้นหรอก!"

ความใจเย็นที่ครูจางเคยมีถึงกับพังทลายลงเมื่อได้ยินคำพูดอันน่าตกตะลึงนี้

ต้ากัวตบหัวเล็กๆ ของตัวเองเบาๆ "โชคดีนะเนี่ยที่หนูไม่ได้เป็นพวกมีสมองคลั่งรัก! ถ้าขืนมีสมองคลั่งรักขึ้นมาละก็ ได้ม่องเท่งแน่!"

ครูจาง "..."

การอบรมสั่งสอนของท่านประธานกงนี่ช่างแหวกแนวไม่เหมือนใครจริงๆ

"ต้ากัว!" แจ็คปัดมือของหลิวซิงซิงออกแล้วเดินเข้าไปหาต้ากัว "ฉันชอบต้ากัวที่สุดเลย ฉันไม่เห็นคิดเลยว่าชื่อของเธอจะบ้านนอกตรงไหน ฉันว่ามันดูติดดินดีออก ฉันเองก็ไม่ชอบอ่านนิทานเรื่องเจ้าหญิงเจ้าชายเหมือนกัน ปกติฉันชอบอ่านแต่นิยายที่ตัวเอกเป็นผู้ชาย พวกเรานี่เข้ากันได้ดีจริงๆ เลยเนอะ!"

ครูจางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "แบบนี้ก็ได้เหรอ?!"

ไอ้หนู ร้ายไม่เบาเลยนะเนี่ย!

แจ็คตบอกตัวเองด้วยความจริงใจ "แค่เธออยู่กับฉัน เธอจะเป็นที่รักคนโปรดของฉันตลอดไป เธออยากได้อะไรในซูเปอร์มาร์เก็ตของบ้านฉัน ก็หยิบไปได้หมดเลยนะ!"

"หนูไม่ชอบอึหรอกนะ" ต้ากัวมองแจ็คด้วยดวงตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์

หนูไม่รู้หรอกนะว่ามันคืออุตสาหกรรมเทคโนโลยีขั้นสูงอะไรใหม่หรือเปล่า แต่หนูไม่ชอบอึจริงๆ

ครูจางทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ ในฐานะครู เธอมีหน้าที่ต้องสั่งสอน "ต้ากัวจ๊ะ นั่นมันซูเปอร์มาร์เก็ตของบ้านแจ็คนะลูก"

ขณะที่เธอกำลังหารูปซูเปอร์มาร์เก็ตของบ้านแจ็คเพื่อเอามาให้ดู จู่ๆ สมาร์ทวอตช์ของต้ากัวก็ส่งเสียงเตือนขึ้นมา

เมื่อต้ากัวเห็นว่าเป็นเย่ฮุย ความคิดอื่นใดก็ถูกกวาดทิ้งไปจนหมดสิ้น ในสายตาของเธอตอนนี้มีแค่หม่าม้าคนเดียวเท่านั้น

"ที่รัก ลูกเป็นยังไงบ้าง?"

พอได้ยินคำว่า 'ที่รัก' อารมณ์ของต้ากัวก็ดีขึ้นมาทันตาเห็น เธอยิงฟันน้ำนมฉีกยิ้มกว้าง ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย "หนูเจ็บปวดทรมานมากเลย หนูโดนขังไว้!"

เด็กน้อยทั้งชั้นเรียนต่างมองบนด้วยความเอือมระอาจนพูดไม่ออก

ครูจางที่เดิมทีตั้งใจจะอธิบายเรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตให้ต้ากัวฟัง ถึงกับหน้าดำทะมึนราวกับกองอึ

"ที่รัก ไม่ต้องกลัวนะ หม่าม้ามาถึงถนนเจียงหนานแล้ว อีกแค่นิดเดียวก็จะถึงแล้ว หนูไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

ต้ากัวกะพริบตาปริบๆ "ตอนนี้หนูถูกจับมาขังไว้อีกที่นึงแล้ว อาการไม่ค่อยดีเลย! มีคนด่าหนูว่าไม่มีหม่าม้า แถมยังบอกว่าชื่อต้ากัวมันบ้านนอกมากด้วย!"