ตอนที่ 365 ป๊ะป๋าหลอกหนู

ตอนที่ 365 ป๊ะป๋าหลอกหนู

ดวงตาของต้าเถียกัวสว่างวาบราวกับมีเสียงปิ๊ง

มันคือมันฝรั่งทอดกรอบทั้งลังเยย!

ในลังมีตั้งหลายถุง กินได้หลายๆ รสพร้อมกันเยย ไม่ว่าจะตอนนอน ดูทีวี อาบน้ำ หรือตอนอึ๊~

ว้าว~ หนูจะกินไปสามวันสามคืนเยย~

ตั้งแต่นี้ไปหนูก็ไม่ต้องคอยดูสีหน้าป๊ะป๋าหรือคอยระวังคุณปู่พ่อบ้านแล้ว หนูจะกินยังไงก็ได้ตามใจชอบ

ในเวลานี้ รอบหัวเล็กๆ ของเธอเต็มไปด้วยภาพถุงมันฝรั่งทอดกรอบหลายสิบถุงลอยวนไปวนมา

"คนเก่ง?"

จู่ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนของผู้หญิงก็เรียกเธอ

ต้าเถียกัวสะดุ้งสุดตัวและมองไปที่เย่ฮุยซึ่งยังคงอยู่ในสายโทรศัพท์บนนาฬิกาข้อมือของเธอโดยสัญชาตญาณ

หม่ามี้~

มันฝรั่งทอด~

หนูจะเลือกหม่ามี้หรือมันฝรั่งทอดดีนะ~

เธอขมวดคิ้วอย่างจริงจัง พลางนับนิ้วอวบๆ ของตัวเอง

หม่ามี้~ มันฝรั่งทอด~ หม่ามี้~

พอนับถึงนิ้วสุดท้าย ก็มาตกที่หม่ามี้พอดี

ไม่ได้ฉิ!

จิตใต้สำนึกของหนูกำลังจะแปดเปื้อนเพราะมันฝรั่งทอดแย้ว!

"ฮึ่มๆๆ! หนูจะไม่ยอมตกเป็นทาสของมันฝรั่งทอดหรอก! ไปให้พ้น ไปให้พ้น ไปให้พ้นเยยนะ!"

กงหลิงเซียวเลิกคิ้ว มองดูสีหน้ามุ่งมั่นของเจ้าตัวเปี๊ยก "ลูกอมหนึ่งกล่อง"

เย่ฮุยได้ยินว่าผู้ชายคนนั้นกำลังใช้ขนมมาหลอกล่อเด็กน้อย

เธอจึงรีบพูดอย่างร้อนรนว่า "คนเก่ง อย่าไปกินของของเขานะ เขาเป็นคนเลว ถ้าหนูกินเข้าไปแล้วหนูจะตายนะ"

ต้าเถียกัวพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง "ไม่ต้องห่วงค่า หนูเป็นคนมีจรรยาบรรณ กะอีแค่ลูกอมกล่องเดียว..."

ก่อนที่เธอจะพูดจบ กงหลิงเซียวก็ชูสามนิ้วขึ้นมา "สามกล่อง!"

ต้าเถียกัวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะรวยเละ

นี่มันสุดยอดไปเยย!

เธอปรายตามองไปทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่จนถึงพื้น สงสัยว่าวันนี้ลมอะไรหอบมา ตาแก่คนนี้ถึงได้ใจดีกับเธอนักหนา

ต้องรู้ก่อนนะว่า ปกติป๊ะป๋าจะให้ลูกอมเธอแค่เม็ดสองเม็ดเท่านั้น แต่ตอนนี้เขาให้ตั้งสามกล่อง!

เธอลงจากเตียงอย่างตื่นเต้น วิ่งเตาะแตะไปหาผู้เป็นพ่อ แล้วกระดิกนิ้วเรียกเขา

กงหลิงเซียวเลิกคิ้วอย่างเย่อหยิ่ง เขารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเด็กตัวแสบคนนี้ต้านทานสิ่งล่อใจไม่ไหวหรอก

"ไง? อยากกินล่ะสิ?"

เย่ฮุยเปลี่ยนเสื้อผ้าและขึ้นรถเรียบร้อยแล้วตอนที่ได้ยินเสียงเจ้าเล่ห์ของกงหลิงเซียว "ห้ามกินนะ! คนเก่ง เราจะสุ่มสี่สุ่มห้ากินของจากคนแปลกหน้าไม่ได้นะลูก"

แต่ต้าเถียกัวถูกถุงลูกอมใบใหญ่ที่กงหลิงเซียวหยิบขึ้นมาดึงดูดไปเรียบร้อยแล้ว ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้าง มองตามลูกอมที่แกว่งไปแกว่งมาทางซ้ายทีทางขวาที

ด้วยขาสั้นๆ เหมือนคอร์กี้นั่น ทำให้เธอเอื้อมไม่ถึงสักที ต่อให้กระโดดเหยงๆ อย่างบ้าคลั่งก็ยังคว้าไม่ถึงอยู่ดี

กงหลิงเซียวได้ใจ "อยากกินใช่ไหม?"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่และคนรับใช้ที่ยืนอยู่หน้าประตูบังเอิญเห็นฉากนี้ภายในห้องพอดี

พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะส่งสายตากระซิบกระซาบกัน "ให้ตายเถอะ รังแกคุณหนูที่เพิ่งจะสองขวบเนี่ยนะ"

"นั่นสิ ใช้ลูกสาวตัวเองเป็นเหยื่อล่อให้คุณเย่ฮุยมาหา ช่างไร้ยางอายจริงๆ"

"ถ้าคุณหนูเรียนจบชั้นอนุบาลเมื่อไหร่ คงไม่ตกหลุมพรางเขาหรอก"

สาวใช้หลายคนมองดูเด็กน้อยถูกกงหลิงเซียวปั่นหัวเล่นเหมือนคนโง่ ทนไม่ไหวจนคนหนึ่งเตะขาผู้ช่วยพิเศษหลี่ไปทีหนึ่ง

"ทำไมยังไม่พาเจ้านายคุณออกไปอีก? จริงๆ เล๊ย! อย่ามารังแกคุณหนูน้อยของพวกเรานะ"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่รู้สึกละอายใจ บ้านนี้คงพังไม่เป็นท่าแน่ๆ ถ้าไม่มีเขา

"ท่านประธานกงครับ สายแล้วนะครับ! ได้เวลาเข้าบริษัทแล้ว"

กงหลิงเซียวเหลือบมองเวลา หยิบลูกอมโยนใส่ตู้เซฟ แล้วล็อกกุญแจทันที

ดวงตาของต้าเถียกัวเบิกกว้าง เธอแกว่งแขนไปมา "ทำไม ทำไมถึงล็อกอีกล้าว!"

เธอรู้สึกเหมือนหัวใจแตกสลายเป็นชิ้นๆ ความรู้สึกอยากร้องไห้ก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้น

"ป๊ะป๋าหลอกหนูแบบนี้ได้ยังไงอะ?"

กงหลิงเซียวอุ้มเจ้าตัวเปี๊ยกขึ้นมา "ใครใช้ให้ลูกไม่รีบตกลงตั้งแต่แรกล่ะ? ตอนนี้พ่อไม่ว่างแล้ว ต่อให้ลูกตกลงก็เปล่าประโยชน์"

อันที่จริง เขาไม่เคยคิดจะให้ขนมเธอเลยตั้งแต่แรก

ท้ายที่สุดแล้ว กับเด็กเล็กๆ แค่หลอกนิดหลอกหน่อยก็พอแล้ว

ต้าเถียกัวถูกกงหลิงเซียวยัดใส่รถ "เป็นเด็กดีแล้วไปโรงเรียนซะ ตั้งใจเรียนนะ เลิกเรียนแล้วพ่อจะไปรับ"