ตอนที่ 326 พ่อตาเหลือกแล้ว

ตอนที่ 326 พ่อตาเหลือกแล้ว

กงหลิงเซียวมองขวดยาพลางเหงื่อตก ขณะที่ลูกน้อยของเขากำลังร้องเชียร์ดีใจตอนที่เธอดึงสายน้ำเกลือของเขาออก

เขาจินตนาการถึงอนาคตที่ตนเองต้องนอนป่วยติดเตียงปางตาย ด้วยสมองอันใสซื่อและเบาหวิวของหม้อปรุงอาหารใบใหญ่ เธอจะไม่แม้แต่จะพยายามช่วยชีวิตเขา แต่กลับเซ็นใบยินยอมยุติการรักษาเลยหรือเปล่า... จู่ๆ หัวใจของกงหลิงเซียวก็เย็นเยียบขึ้นมา

ไม่ได้การล่ะ!

เขาส่ายหน้า เขาจะปล่อยให้ลูกน้อยกลายเป็นเด็กสมองกลวงแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

เขาต้องอบรมสั่งสอนเธอให้ดีก่อนที่ยัยหนูจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่

ดังนั้น เขาจึงต้องมีความอดทน ความเปิดกว้าง และความอดกลั้นต่อความผิดพลาดให้มากเข้าไว้

หลังจากให้กำลังใจตัวเองเสร็จ กงหลิงเซียวก็หันไปมองลูกน้อยที่กำลังดีใจจนเนื้อเต้น "พ่อยังไม่หายดีหรอกลูก พ่อแค่ลุกขึ้นมาเพราะขวดยามันตกลงมา แล้วพ่อกลัวว่ามันจะหล่นใส่หนูต่างหาก"

หม้อปรุงอาหารใบใหญ่ชะงักไปพลางกะพริบตาปริบๆ เธอมองขวดยาในมือหมอ แล้วก็เห็นว่าคุณพ่อกำลังจะถูกเข็มจิ้มอีกแล้ว

ฉับพลัน น้ำตาก็เริ่มไหลรินลงมา

ด้วยความปวดใจ เธอเอียงคอเล็กๆ แล้วถูไถไปกับใบหน้าของกงหลิงเซียว "ชีวิตคุณพ่อของหนูช่างน่าสงสารเหลือเกิน ต้องโดนเข็มจิ้มตลอดเลย~"

หมอถึงกับพูดไม่ออก

เขาไม่ได้ดูเลยด้วยซ้ำว่าใครเป็นต้นเหตุ

ระหว่างสองพ่อลูกคู่นี้ คนหนึ่งก็เย่อหยิ่งเอาแต่ใจ ส่วนอีกคนก็รับมือยาก เขาต้องคอยเอาเข็มจิ้มเข้าจิ้มออกให้ตั้งสองสามรอบแล้ว

"เอาอย่างนี้ไหม เราเรียกพี่ชายหมอคนสวยมาดีกว่า!"

หมอชะงักมือที่เพิ่งจะดึงเข็มออกไป

หม้อปรุงอาหารใบใหญ่เงยหน้าเล็กๆ ขึ้น เผยให้เห็นฟันน้ำนมซี่จิ๋ว "พี่ชายหมอคนสวยของพวกเราหล่อมากๆ เลยนะ เขาจะไม่เอาเข็มมาจิ้มหนูหรอก เขาจะให้แต่ลูกอม หนูไม่ได้เจอเขามาตั้งนานแล้ว ถ้าได้เจอเขานะ ฮิฮิฮิ~"

ขณะที่แม่หนูน้อยพูด ใบหน้าเล็กๆ ของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ และดวงตาก็โค้งลงราวกับพระจันทร์เสี้ยว "หนูจะมีความสุขมากๆ แล้วคุณพ่อก็จะหายป่วยในทันทีเลยล่ะ"

กงหลิงเซียว: "..."

หมอ: "..."

ชายฉกรรจ์สองคนหรี่ตามองสีหน้าท่าทางที่กำลังคลั่งไคล้ราวกับแฟนคลับของเด็กน้อย อาการบาดเจ็บครั้งนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับการได้เจอหมอคนสวยคนนั้นกัน?

"เอาอย่างนี้แล้วกันครับ ประธานกง เดี๋ยวผมจะช่วยติดต่อหมอหวงให้!"

ก่อนที่กงหลิงเซียวจะได้เอ่ยปาก หมอก็กดโทรออกหาหมอหวงทันที "สวัสดีครับ หมอหวง อยู่ที่โรงพยาบาลหรือเปล่าครับ? ทางนี้มีผู้ป่วยฉุกเฉินระบุเจาะจงว่าต้องการให้คุณเป็นคนรักษา พวกเขาจะไปถึงในอีกสองนาทีครับ"

หมอวางสายหลังจากพูดจบ อารมณ์ของเขาพลันเบิกบานขึ้นมาในทันที

เขาเหลือบมองดูเวลา ตอนนี้ไม่เช้าหรือสายจนเกินไป เหมาะเจาะพอดีกับการเลิกงานตรงเวลา

"ขอบใจนะสหายตัวน้อย" หมอลูบแก้มยุ้ยๆ ของหม้อปรุงอาหารใบใหญ่อย่างอารมณ์ดี ตอนแรกเขาคิดว่าด้วยความยืดยื้อทั้งหมดนี้ เขาคงจะไม่ได้เลิกงานเสียแล้ว แต่หลังจากที่เด็กน้อยพูดประโยคนั้นออกมา เขาก็มองเห็นความหวังที่จะได้เลิกกะเสียที

"ฮิฮิฮิ~ ไม่เป็นไรค่ะ! การช่วยเหลือผู้อื่นเป็นสิ่งที่หนูควรทำอยู่แล้ว" เมื่อถูกชม พวงแก้มของหม้อปรุงอาหารใบใหญ่ก็ยิ่งแดงระเรื่อขึ้น

ในฐานะผู้ช่ำชองในโลกการทำงาน กงหลิงเซียมองดูหมอที่แทบจะรอเลิกงานไม่ไหว แล้วก็หันมามองหม้อปรุงอาหารใบใหญ่ของตัวเองที่กำลังหัวเราะคิกคักอย่างใสซื่อ

"หนูจะได้เจอพี่ชายหมอคนสวยอีกแล้ว เย้!" เด็กน้อยเต้นแร้งเต้นกาด้วยความดีใจ

ลูกสาวตัวแสบที่เห็นผู้ชายดีกว่าพ่อคนนี้ พ่อบังเกิดเกล้ากำลังป่วยอยู่แท้ๆ แต่ก็ยังไม่ลืมทำตัวบ้าผู้ชาย

ทันทีที่รถพยาบาลมาถึงโรงพยาบาล หม้อปรุงอาหารใบใหญ่ก็มองเห็นหมอหวงที่เธอไม่ได้เจอมาเสียนาน

"คนสวย!"

เสียงตะโกนนี้มีพลังทะลุทะลวงอย่างรุนแรง

แม้ทุกคนจะกำลังยุ่งอยู่ แต่ก็ไม่อาจระงับสัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นในใจได้ พวกเขาหันไปมองหมอหวงผู้สง่างามที่กำลังเดินเข้ามา

พวกเขาเห็นเจ้าก้อนแป้งอวบอ้วนคนหนึ่งกำลังวิ่งตรงเข้าไปหาเขา

สีหน้าของหมอหวงแข็งค้างไปในทันที มิน่าล่ะหนังตาของเขาถึงได้กระตุกไม่หยุด ที่แท้ก็เป็นหม้อปรุงอาหารใบใหญ่นี่เอง

"คนสวย คิดถึงหนูไหมคะ?"

เด็กน้อยกอดขาของหมอหวงไว้แน่น "คุณพ่อของหนูกำลังจะม่องเท่งแล้ว รีบช่วยเขาเร็วเข้า!"

กงหลิงเซียวที่กำลังถูกหามลงมาจากเปลหามมีใบหน้าเย็นชา เขาหรี่ตาลงและจ้องมองผู้ชายคนที่กำลังล่อลวงลูกสาวของเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ

"คนสวย ดูสิคะ คุณพ่อของหนูตาเหลือกแล้ว"