ตอนที่ 323 ป๊ะป๋าเกลียดพวกผมทองที่สุด

ตอนที่ 323 ป๊ะป๋าเกลียดพวกผมทองที่สุด

เจ้าก้อนแป้งใช้ร่างกลมป้อมราวกับถังแก๊สพยุงร่างของหญิงสาวเอาไว้

เจิงจวิ้นรีบพุ่งเข้าไปช้อนอุ้มหญิงสาวขึ้นมาด้วยสองมือ

ผู้หญิงคนนั้นตัวเบาหวิว ร่างกายผ่ายผอมจนกระดูกปูดโปน

ใบหน้าที่ซีดเผือดไร้สีเลือดสูญเสียความมีชีวิตชีวาที่เคยมีไปจนหมดสิ้น

เจิงจวิ้นอุ้มเธออย่างระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง กลัวว่าหากออกแรงเพียงนิดเดียว ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้จะแหลกสลายคามือของเขา

หลังจากถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินมาหลายวัน เมื่อแสงแดดจ้าสาดส่องลงมา

หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย ฝืนลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง และเห็นร่างของชายหนุ่มยืนย้อนแสง เป็นร่างที่สูงใหญ่และน่าเกรงขาม

ผิวสีเข้มของเขาขับเน้นกลิ่นอายอันโดดเด่น สองมือที่แข็งแกร่งอุ้มเธอไว้อย่างมั่นคงขณะวางลงในรถพยาบาล

ทุกครั้งที่เจิงจวิ้นพูด เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากแผงอกของเขา มันทั้งหนักแน่น แข็งแกร่ง และให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างยิ่ง

เธอไม่กล้าแม้แต่จะหวังว่าจะได้เจอผู้ชายดีๆ ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ ทว่าในวินาทีนี้ เธอรู้สึกราวกับสวรรค์เวทนาความทุกข์ทรมานของเธอในช่วงหลายวันที่ผ่านมา จึงส่งผู้ชายใจดีคนนี้มาช่วยชีวิตเธอ

ต้ากัวที่เดินตามมาข้างหลังก็ไม่ได้อยู่เฉย ขาสั้นๆ อวบอ้วนของเธอพยายามอย่างหนักในการปีนขึ้นไปบนรถพยาบาล

"ท่านประธานกงครับ คุณต้องรีบทำแผลนะครับ ทำไมไม่ขึ้นรถพยาบาลไปด้วยเลยล่ะครับ? คุณหนูขึ้นไปแล้วนะครับ"

กงหลิงเซียวเพิ่งจะหันหลังกลับ เจ้าก้อนแป้งก็วิ่งตามคนอื่นไปเสียแล้ว

เมื่อไม่มีทางเลือก เขาจึงเดินตามทุกคนขึ้นไปบนรถพยาบาล

ภายในรถพยาบาลมีเตียงผู้ป่วยอยู่สองเตียง

ทันทีที่กงหลิงเซียวเข้ามา เขาก็เห็นเจ้าก้อนแป้งนั่งอยู่ข้างเจิงจวิ้นด้วยท่าทางกระตือรือร้น "เหนื่อยไหมคะ เสี่ยวเฮย!"

แม่หนูน้อยต้ากัวตบหน้าผากของชายหนุ่มเบาๆ ราวกับกำลังปลอบใจเด็กเล็ก

กงหลิงเซียวไอเบาๆ

ยังไงซะ เขาก็เป็นพ่อของเจ้าก้อนแป้งนะ เขายอมเสี่ยงชีวิตเพื่อมาช่วยเธอ ตามหลักแล้วเขาไม่ควรได้รับความห่วงใยเป็นสองเท่าหรอกหรือ?

"แค่ก แค่ก แค่ก~" กงหลิงเซียวแกล้งไอแรงๆ อีกสองสามครั้ง

หมอเห็นเขาไออย่างรุนแรงก็กลัวว่าแผลจะฉีกขาด จึงเอ่ยขึ้นว่า "กรุณานอนลงเถอะครับ ท่านประธานกง ผมต้องตรวจดูอาการของคุณ"

กงหลิงเซียวปรายตามองยัยถังแก๊สน้อยตรงนั้นอีกครั้ง

"พี่ฉาว ต้องเข้มแข็งไว้นะคะ!" ต้ากัวก็ยังคงเมินเขาอยู่ดี

กงหลิงเซียวเลิกคิ้ว งั้นฉันไม่ต้องเข้มแข็งสินะ?

"ท่านประธานกงครับ กรุณานอนหงายเถอะครับ อย่านอนตะแคงเลย มันทำให้ผมตรวจแผลลำบาก"

กงหลิงเซียวประกาศออกมาอย่างหน้าไม่อาย "ต้ากัว ถ้าลูกไม่มาดูป๊ะป๋า ป๊ะป๋าจะตายแล้วนะ"

หมอ: "???"

เจิงจวิ้น: "???"

ศีรษะกลมทุยของแม่หนูน้อยหันไปมองป๊ะป๋าที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย

เมื่อเห็นท่าทีเรียกร้องความสนใจของกงหลิงเซียว เจิงจวิ้นก็เอ่ยปากเกลี้ยกล่อม "ต้ากัว ไปดูคุณพ่อของหนูเถอะ ยังไงคุณพ่อก็ลำบากตามหาหนูมาแทบแย่นะ"

ต้ากัวเหลือบมองกงหลิงเซียว เอามือน้อยๆ ตบบ่าเจิงจวิ้น แล้วสั่งการราวกับผู้ใหญ่ตัวจิ๋ว "งั้นคุณก็ต้องดูแลพี่ฉาวให้ดีๆ นะ!"

"เข้าใจแล้ว"

เจ้าก้อนแป้งเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย

กงหลิงเซียวรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

ทำไมลูกสาวของเขาถึงไปฟังคำสั่งผู้ชายคนอื่นล่ะ?

แถมผู้ชายคนนี้ยังเคยพัวพันกับโลกมืดมาก่อน หรือว่าต้ากัวจะชอบผู้ชายเถื่อนๆ กันนะ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็มองไปที่ผมสีดำสนิทของเจิงจวิ้น แล้วพลันนึกไปถึงพวกผมทอง! ผมเขียว! ผมแดง!

บ้าเอ๊ย โตขึ้นลูกสาวฉันจะโดดเรียนแล้วไปซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์เด็กแว้นของไอ้กุ๊ยผมทองข้างถนนโดยไม่บอกฉันหรือเปล่าเนี่ย?

ด้วยนิสัยของกงหลิงเซียว ความโกรธนี้ไม่มีทางอดกลั้นไว้ได้แน่ เขาจะต้องซ้อมไอ้พวกผมหลากสีพวกนั้นให้เละ และภาวนาให้พวกมันหายสาบสูญไปจากโลกนี้ซะ

ใช่แล้ว!

พวกมันต้องหายสาบสูญไปเดี๋ยวนี้!

อย่ามาล่อลวงลูกสาวฉันนะเว้ย!

ยิ่งกงหลิงเซียวคิด ดวงตาก็ยิ่งแดงก่ำ เขากระชากสายน้ำเกลือออกจนเลือดซึมออกมาจากหลังมือ

"ป๊ะป๋า~ ทะไมเลือดออกอ่า! ป๊ะป๋า~"

เสียงร้องไห้ของแม่หนูน้อยดึงกงหลิงเซียวกลับมาจากภวังค์ความคิด

เธอหวาดกลัวมากและกอดกงหลิงเซียวเอาไว้แน่น แก้มยุ้ยๆ เบียดเข้ากับตอหนวดของเขาจนใบหน้าบิดเบี้ยว

"อย่าตายนะ! ป๊ะป๋า!"