ตอนที่ 320 พี่สาวที่จะถูกกิน

ตอนที่ 320 พี่สาวที่จะถูกกิน

"แย่แล้ว! ประธานหวง ทีมช่วยเหลือมาถึงแล้วครับ เราจะทำยังไงดี?"

หวงเซียวมองต้ากัวในห้องจัดเลี้ยงด้วยสายตาว่างเปล่า ในเวลานี้เด็กน้อยยังคงนั่งอยู่บนตักของเจิงจวินและกำลังกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย

เขารู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง

เขาไม่น่าปล่อยให้เจิงจวินเห็นต้ากัวเลย หากรู้ว่าเจ้าก้อนแป้งจะโผล่มา เขาคงพาตัวเธอหนีไปแล้ว

ตอนนี้เมื่อเด็กน้อยอยู่ในอ้อมแขนของเจิงจวิน เขาก็ไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะต่อรอง

"ต้ากัว ให้เสี่ยวเฮยพาหนูกลับบ้านดีไหม?"

เจิงจวินเห็นว่าเจ้าก้อนแป้งกินอิ่มแล้วและกำลังกะพริบตาปริบๆ ด้วยความง่วงงุน

เมื่อได้ยินคำว่า "บ้าน" ดวงตาของต้ากัวก็เป็นประกายขึ้นมาทันที "ได้จริงๆ เหยอคะ? เราหนีไปได้เหยอ? พี่สาวคนนั้นบอกว่าเราหนีไม่ได้หรอก"

เจิงจวินลูบหน้าผากของเจ้าก้อนแป้งด้วยความสงสาร ดูเหมือนว่าเธอจะหวาดกลัวไม่น้อยตอนที่อยู่ที่นี่

"แน่นอนสิ! ตอนนี้มีคนมาช่วยหนูแล้วนะ!"

ต้ากัวมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความอยากรู้อยากเห็น

บนท้องฟ้าสีครามที่มีเมฆสีขาวลอยล่อง ปรากฏให้เห็นเฮลิคอปเตอร์หลายลำบินอยู่จริงๆ

"แต่คราวก่อนที่คุณพ่อของหนูเป็นแบบนี้ แล้วก็ ปัง ปัง ปัง คุณพ่อก็หายไปเลย!" เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ต้ากัวก็รู้สึกเศร้า ใบหน้าเล็กๆ สลดลง และเด็กน้อยก็เริ่มสะอื้นไห้ "คุณพ่อ~"

อาจเป็นเพราะไม่ได้เจอกงหลิงเซียวมานานเกินไป ตอนนี้เมื่อนึกถึงคุณพ่อ ภาพตอนที่เขาถูกยิงก็ผุดขึ้นมาในหัว

"คุณพ่อตายแล้วเหยอคะ?" ต้ากัวดันชามข้าวตรงหน้าออกไปด้วยความกังวลและชี้ไปที่หน้าอกของตัวเอง "คุณพ่อของหนูมีเลือดไหลออกมาตรงนี้เยอะเลย!"

เธอจำได้ว่าตอนที่วิ่งไปเปิดประตู เธอเห็นคุณพ่อเลือดอาบไปทั้งตัว

ต้ากัวทำท่าทางประกอบให้เจิงจวินดู "มันเป็นรูตรงนี้! เลือดออกเยอะมากๆ เลย!"

เจิงจวินขมวดคิ้ว "ใครเป็นคนทำรอยพวกนั้นล่ะ?"

"เสี่ยวหวง!"

ต้ากัวชี้ไปที่ประตู ตรงไปยังหวงเซียวที่กำลังจะหันหลังหนี

"เสี่ยวหวง! ลุงจะไปไหน? บอกหนูมานะ ทำไมลุงถึงเจาะรูที่ตัวคุณพ่อจนเลือดออกเยอะแยะเลย?"

ร่างเล็กตะโกนถามด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว

หวงเซียวชะงักงันอยู่กับที่

"ใครก็ได้ จับตัวหวงเซียวไว้" เจิงจวินสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเย่อหยิ่ง

บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่รายล้อมรีบก้าวออกไปเพื่อจับกุมหวงเซียวทันที

เมื่อเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี ลูกน้องหลายคนของหวงเซียวก็ปราดเข้ามาขัดขวางเอาไว้

"หวงเซียว ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้"

ภายนอกอาคาร เสียงที่คุ้นเคยดังกึกก้องขึ้น

ต้ากัวที่กำลังสะอื้นไห้รีบวิ่งไปที่หน้าต่างทันที "คุณพ่อ~"

กงหลิงเซียวซึ่งอยู่บนเฮลิคอปเตอร์ได้ยินเสียงเล็กๆ ที่แหลมใสแจ๋วนั้น

เขาฝืนทนต่อบาดแผลบนร่างกายเพื่อมาช่วยต้ากัว

เมื่อได้ยินลูกน้อยเรียกเขาว่า "คุณพ่อ" ทุกอย่างก็คุ้มค่าแล้ว

ในวินาทีนั้น เขารู้สึกว่าสามารถสละชีวิตให้เธอได้เลย

"คุณพ่อของหนู~ เสี่ยวเฮย! ดูซี่ คุณพ่อของหนูเป็นซูเปอร์ฮีโร่! คุณพ่อมาช่วยหนูแย้ว!"

เจ้าก้อนแป้งยืนบนเก้าอี้ กระโดดเหยงๆ อยู่หน้าหน้าต่างและโบกมือให้กงหลิงเซียวที่อยู่บนท้องฟ้า พลางตะโกนด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว "คุณพ่อหล่อจุงเบย! หล่อกว่าเสี่ยวหวงเป็นร้อยเท่าเยย! หนูจะไม่เป็นลูกสาวของเสี่ยวหวงหรอก หนูจะเป็นลูกสาวของกงหลิงเซียวตลอดไป!"

กงหลิงเซียวแทบอยากจะกระโดดทะลุหน้าต่างเข้าไปกอดลูกสาวตัวน้อยที่น่ารักของเขาให้แน่นๆ เสียเดี๋ยวนี้

ชีวิตนี้เขาคงใช้โชคไปจนหมดสิ้นแล้วแน่ๆ ถึงได้มีลูกสาวที่แสนวิเศษแบบนี้!

กงหลิงเซียวลงจากเฮลิคอปเตอร์แล้วก้าวยาวๆ เข้าไปในห้อง

วินาทีที่เขาเห็นหวงเซียว เขาก็รู้สึกถึงแรงโทสะที่อยากจะฆ่าคน

"ไอ้แก่บัดซบ แกยังจะกล้าพูดอีกไหมว่าไม่ได้ลักพาตัวลูกสาวฉันไป?" แม้จะมีอาการบาดเจ็บ แต่กลิ่นอายอันทรงอำนาจของกงหลิงเซียวก็ไม่ได้ลดทอนลงเลย

"ใช่ๆๆ! ลุงนั่นแหละ! เจ้าไข่เน่าเสี่ยวหวงนิสัยไม่ดีที่สุดเยย! ลุงตีพี่สาวแย้วก็ยังจะปล่อยให้หนูหิวตายอีก!" เมื่อเห็นกงหลิงเซียว ต้ากัวก็ยืดตัวตรง ชูนิ้วก้อยขึ้นมาและวาดเป็นวงกลมใส่หวงเซียว "คนแบบลุงไม่สมควรมีลูกหรอก!"

"พี่สาวคนไหน?" เจิงจวินสับสน เพราะเมื่อกี้เขาก็เพิ่งได้ยินต้ากัวพูดถึงเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

"อยู่ข้างล่างค่ะ มีพี่สาวอยู่ข้างล่าง เสี่ยวหวงบอกว่าเป็นพี่สาวที่จะเอามาให้เสี่ยวเฮยกินไงคะ"