ตอนที่ 312: หนูรู้แค่วิธีกินปลา

ตอนที่ 312: หนูรู้แค่วิธีกินปลา

ชายทั้งสี่คนกลอกตาใส่ต้าเถียกัว หากพวกเขาให้ความสนใจเด็กน้อยก็คงจะเป็นพวกโง่เขลาตัวจริงเสียแล้ว

พวกเขาไม่สนเรื่องบุญกรรมหรอก เด็กอายุแค่สองขวบจะมีน้ำยาอะไรกัน แค่เอ่ยปากก็สามารถสาปแช่งพวกเขาได้จริงๆ อย่างนั้นหรือ

เมื่อเห็นว่าคนเหล่านี้ไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน ต้าเถียกัวน้อยจึงนั่งขัดสมาธิและเริ่มเคาะปลาไม้เงียบๆ

เสียงปลาไม้ดังกังวานใสสะอาด สะท้อนแผ่วเบาไปทั่วทั้งห้องใต้ดินและยังทะลุขึ้นไปจนถึงชั้นบน

หวงเซียวซึ่งกำลังยืนด่าทอลูกน้องอยู่ที่ชั้นหนึ่ง พลันได้ยินเสียงนั้นก็หยุดชะงักไปในทันที

"ต๊อก ต๊อก ต๊อก~"

เสียงเหล่านี้ชักนำความสงบร่มเย็นมาสู่จิตใจอย่างน่าประหลาด มันช่วยปัดเป่าความคิดอันแสนหงุดหงิดงุ่นง่านของเขาในยามนี้ให้มลายหายไป

"ใครเป็นคนเคาะ?"

นับตั้งแต่ที่หวงเซียวตระเวนกราบไหว้ขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์และทวยเทพเพื่อขอบุตรชาย เขาก็เริ่มมีความเชื่อในเรื่องลี้ลับ

ดังนั้นในเวลานี้ การได้ยินเสียงปลาไม้ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน จึงทำให้เขารู้สึกถึงความอัศจรรย์ใจยิ่งนัก

บางทีมันอาจจะเป็นลางดีบางอย่าง

ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่นักธุรกิจใส่ใจมากที่สุดก็คือเรื่องของโชคลาภ!

"ท่านประธานหวงครับ ราชาแบตเตอรี่ตกลงที่จะพบกับท่านแล้วครับ นัดหมายเป็นคืนนี้"

ข่าวจากผู้ช่วยพิเศษทำให้ใบหน้าของประธานหวงปรากฏแววแห่งความปีติยินดีอย่างยิ่ง

สำหรับเขา ตราบใดที่ได้พบกับราชาแบตเตอรี่ ไม่ว่ากงหลิงเซียวจะงัดลูกไม้ไหนมาใช้ก็ไม่อาจเทียบเคียงได้ อย่างแย่ที่สุด เขาก็แค่ถอนตัวจากแนวหน้าของนิวลินและก้าวไปเป็นนายใหญ่ที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลัง

"รีบไปจัดการให้ฉันเดี๋ยวนี้ แล้วจำไว้ว่าต้องรับรองเขาให้ดีที่สุด!" หวงเซียวออกคำสั่ง

เขาอารมณ์ดีขึ้นมาก และยิ่งรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับเสียงปลาไม้มากยิ่งขึ้น

คงเป็นสวรรค์ที่คอยช่วยเหลือเขา ถึงได้ให้เสียงปลาไม้นี้มาคอยย้ำเตือนว่าโชคดีได้มาเยือนในช่วงเวลาสำคัญพอดี

"ท่านประธานหวงครับ ต้าเถียกัวเป็นคนเคาะครับ"

หวงเซียวแทบไม่อยากเชื่อ "ยัยเด็กนั่นไปเอาปลาไม้มาจากไหน?"

ผู้ช่วยพิเศษตอบ "ไม่ทราบแน่ชัดครับ"

ทันทีที่เขากล่าวจบ เสียงปลาไม้ก็หยุดลง

ความรู้สึกสงบร่มเย็นของหวงเซียวพลันกลับมาหงุดหงิดงุ่นง่านอีกครั้ง "ไปบอกให้ยัยเด็กนั่นเคาะต่อไป"

"แง~" ทันใดนั้น เสียงร้องไห้จ้าของเด็กน้อยก็ดังกังวานขึ้น

หวงเซียวซึ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วยิ่งทวีความโกรธเกรี้ยว "ร้องไห้ทำไมอีกล่ะ?"

เขาลุกขึ้นยืนด้วยความรำคาญใจและเดินลงไปยังห้องใต้ดิน ก่อนจะเห็นก้อนแป้งน้อยน้ำตาคลอเบ้าเกาะลูกกรงเหล็กและร้องไห้โฮออกมา

"แง~ คืนให้นู๋นะ! พวกคนใจร้าย นั่นของที่อาจารย์ให้นู๋มานะ พวกแกเอามันไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพวกแกจะโชคร้ายกันหมด!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวงเซียวก็รีบสาวเท้าเข้าไปหาแล้วตวาดลั่น "คืนให้เด็กนั่นไป!"

ชายทั้งสี่คนถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของหวงเซียว

พวกเขาหันขวับกลับไปมองด้วยความหวาดกลัว และพบกับใบหน้าอันมืดทะมึนของหวงเซียว

"บะ... บอส... เรากลัวว่ายัยเด็กนี่จะเคาะไอ้นั่นรบกวนบอส เราก็เลยยึดมันมาครับ"

"ฉันบอกให้คืนให้เด็กนั่นไป ไม่ได้ยินหรือไง!" เสียงของหวงเซียวดังขึ้นเป็นสามเท่า

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของเขาทำให้ชายทั้งสี่ตกใจกลัวจนต้องรีบคืนปลาไม้ให้ต้าเถียกัว

หวงเซียวเอ่ยอย่างเย็นชา "เอาสี่คนนี้ไปโยนเป็นอาหารปลา"

ชายทั้งสี่ถึงกับตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง "บอสครับ พวกเรารู้ตัวว่าผิดไปแล้ว บอสเป็นคนยิ่งใหญ่ใจกว้าง โปรดอภัยให้พวกเราด้วยเถอะครับ"

"ลากพวกมันออกไป"

หวงเซียวเมินเฉยต่อคำอ้อนวอนแล้วหันไปมองต้าเถียกัว "ส่วนแก เคาะต่อไปซะ ไม่อย่างนั้นแกก็จะได้ไปเป็นอาหารปลาเหมือนกัน"

ก้อนแป้งน้อยตกใจกลัว ใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตามองหวงเซียวอย่างน่าสงสาร "นู๋... ให้อาหารปลาไม่เป็น นู๋รู้แค่วิธีกินปลา"

ผู้ช่วยพิเศษสังเกตเห็นว่าใบหน้าของหวงเซียวมืดดำลงถึงขีดสุด จึงแอบหลั่งเหงื่อเย็นแทนเด็กน้อยเงียบๆ

หวงเซียวจ้องมองต้าเถียกัวอย่างเย็นชา เมื่อนึกถึงการที่กงหลิงเซียวเพิ่งจะก่อกวนต่อหน้าสื่อมวลชนอย่างเปิดเผย ความรู้สึกดีๆ ที่เขามีต่อต้าเถียกัวก็มลายหายไปในพริบตา

ทั้งๆ ที่เขาอุตส่าห์ห่วงใยความปลอดภัยของเธอ ถึงขนาดยอมสวมเสื้อชูชีพกันกระสุนให้ตอนที่พาเด็กน้อยขึ้นเรือ แต่ต้าเถียกัวกลับตะโกนว่า 'นู๋รักปะป๊ากงหลิงเซียว ไม่รักเสี่ยวหวง' ถึงห้าสิบครั้งในคืนเดียว

ช่างเป็นเด็กเนรคุณเสียจริง

"ไม่ต้องให้อาหารเด็กนี่ ปล่อยให้หิวไป แล้วก็ให้เคาะปลาไม้ต่อไปจนกว่าฉันจะพอใจ"