ตอนที่ 282 คนของกงหลิงเซียวอยู่ข้างนอก

ตอนที่ 282 คนของกงหลิงเซียวอยู่ข้างนอก

ทุกคนจ้องมองต้าเถียกัวด้วยความตกตะลึง

หนูน้อยอายุเพียงสองขวบ คำพูดคำจายังคงไร้เดียงสา ทว่ากลับทำให้ทุกคนรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง

ราวกับว่าเธอเป็นผู้พยากรณ์ พลังลึกลับบางอย่างทำให้ไม่อาจปฏิเสธที่จะเชื่อคำพูดของเธอได้

หวงเซียวซ่อนมีดไว้ สายตาจับจ้องไปที่ต้าเถียกัวจนกระทั่งเด็กน้อยเดินขึ้นไปชั้นบน... ทันใดนั้น ห้องนั่งเล่นทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

หวงเซียวมองหญิงสาวตรงหน้าเงียบๆ แล้วปรายตามองขึ้นไปชั้นบน

"รู้สึกผิดล่ะสิ! ทำเรื่องชั่วช้าไว้ ระวังลูกเกิดมาจะไม่มีรูทวาร!" หญิงสาวจ้องมองเขาด้วยความเคียดแค้น

หวงเซียวกัดฟันกรอดแล้วเตะเข้าที่ร่างเธอ "หุบปาก"

เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่เขากลับไม่กล้าลงไม้ลงมือตบตีเธออีก

เขากลัวว่าต้าเถียกัวจะโผล่มาจากชั้นบนกะทันหันแล้วเห็นเขาทำร้ายร่างกายคนอื่น

ดังนั้น!

เขาจึงเลือกใช้เท้าแทน อย่างน้อยเมื่อมีโซฟาบังอยู่ ความสูงของยัยหนูอ้วนตุ๊ต๊ะนั่นก็คงทำให้มองไม่เห็น

หวงเซียวเหยียบลงบนข้อมือของหญิงสาวอย่างแรง "ฉันขอเตือนไว้ก่อน ความอดทนของฉันมีไว้สำหรับผลประโยชน์เท่านั้น ขยะระไร้ค่าอย่างเธออย่าได้ริอ่านมายั่วโมโหฉัน!"

รองเท้าหนังอันเย็นเยียบของหวงเซียวแข็งราวกับแผ่นเหล็ก บดขยี้ข้อมือของหญิงสาวจนปวดร้าว

เธออดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมา "โอ๊ย! แก..."

เพิ่งจะเปล่งเสียงร้องได้ไม่ทันไร ปากของเธอก็ถูกลูกน้องที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ปิดไว้แน่น

หวงเซียวเบะปากอย่างเย่อหยิ่ง "ติดต่อคนซื้อได้หรือยัง? ดูสิว่ามีใครอยากได้สินค้าแบบนี้บ้าง!"

น้ำเสียงเย็นชาของเขาทำราวกับว่าคนตรงหน้าไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่ง

ลูกน้องตอบกลับ "คนซื้อต้องการรูปถ่ายครับ"

แววตาเย็นชาของหวงเซียวไหววูบขณะก้มมองหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่แทบเท้า จากนั้นเขาก็ยกเท้าขึ้นอย่างไม่แยแส แล้วค่อยๆ ใช้เท้าลูบไล้จากหัวจรดเท้าของเธอตามเรือนร่างอันอรชร

"แก... ต้องการ..." หญิงสาวบิดตัวหนี เมื่อต้องเผชิญกับสายตาจาบจ้วงราวกับสัตว์ป่าของชายหนุ่ม เธอรู้สึกขยะแขยงจนอยากจะฆ่าเขาให้ตาย!

"ต้องการอะไรล่ะ?" หวงเซียวแค่นเสียงหัวเราะอย่างหยอกล้อ

ทันใดนั้น ชายฉกรรจ์หลายคนที่อยู่รอบๆ ก็พากันหัวเราะร่วน

หวงเซียวกัดฟันกรอด "ต้องการอะไร? พูดมาสิ!"

ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำ

ในวินาทีนี้ เธอเปรียบเสมือนเหยื่อที่ติดอยู่ในกรงขัง พร้อมที่จะถูกเชือดได้ทุกเมื่อ

"ถ่ายรูปแล้วส่งให้ลูกค้าของเราดูซะ"

รูม่านตาของหญิงสาวเบิกกว้าง

ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว ใช้มือข้างหนึ่งกระชากผมเธอ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นและเผยให้เห็นลำคอเรียวระหงขาวเนียน... "ทำให้ดูยั่วยวนหน่อย ไม่อย่างนั้นลูกค้าจะไม่ถูกใจเอาได้"

เมื่อสิ้นคำพูดของหวงเซียว แสงแฟลชก็สว่างวาบขึ้นเหนือศีรษะของหญิงสาว

น้ำตาเอ่อล้นออกมาจากดวงตาที่แดงก่ำ

"ปลดกระดุมออก ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีจุดขาย" หวงเซียวจ้องมองด้วยแววตาเย็นชา

ชายคนนั้นยื่นมือออกมากระชาก เสื้อยืดที่ราคาถูกอยู่แล้วยิ่งขาดวิ่นไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว... ทันใดนั้น เสียงรัวชัตเตอร์นับสิบครั้งก็ดังระงมรอบตัวหญิงสาว

"ยัยนี่ชื่ออะไรนะ?" จู่ๆ หวงเซียวก็เพิ่งนึกขึ้นได้

ท้ายที่สุดแล้ว ในตอนนั้นเขาเพียงแค่ต้องการหาคนมาอาบน้ำให้ยัยหนู จึงไม่ได้คิดจะถามชื่อของหญิงสาวคนนี้เลย

ลูกน้องที่ทำตัวราวกับสุนัขรับใช้ กระชากตัวหญิงสาวอย่างแรงและตะคอกถาม "เธอชื่ออะไร?"

เสียงอันเกรี้ยวกราดนั้นทำให้หวงเซียวรู้สึกรำคาญ

เขาตบหน้าลูกน้องไปหนึ่งฉาด "จะตะคอกเสียงดังทำไม? ไม่เห็นหรือไงว่าเด็กอยู่ข้างบน?"

ลูกน้องจึงลดเสียงลงและถาม "นังบ้า แกชื่ออะไร?"

หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น

หวงเซียวไม่สบอารมณ์กับความดื้อดึงของเธอเอาเสียเลย

สำหรับเขาแล้ว ผู้หญิงแบบเธอคือพวกที่ไร้ค่าที่สุด แค่ขยับนิ้วโพสต์ประกาศหางานบนเว็บไซต์ ก็มีคนแห่มาสมัครเป็นพรวนเพื่อเงินแค่สามพันหยวน

พวกเธอมันก็แค่ของราคาถูก!

"งั้นเรียกเธอว่าเจียเจียก็แล้วกัน! ยังไงซะเธอก็เป็นแค่สินค้าไร้ราคา!" หวงเซียวแค่นเสียงหัวเราะเยาะ

ผู้ช่วยที่กำลังแต่งรูปและอัปโหลดรูปภาพอยู่ รีบตั้งชื่อนี้ให้กับหญิงสาวทันที

"เจ้านายครับ คนซื้อนัดดูตัวคืนนี้เลยครับ แต่ว่า..."

แววตาของหวงเซียวยะเยือกขึ้น "แต่อะไร?"

ผู้ช่วยกล่าว "ประธานเจิงที่เราพยายามติดต่อมาตลอดเพิ่งตอบกลับมาครับ เขายอมรับคำเชิญของเราแล้ว เจ้านายต้องการจะยกเจียเจียคนนี้ให้กับประธานเจิงหรือให้คนซื้อดีครับ?"

"เก็บเธอไว้ก่อน ขังไว้ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์หลังเก่า พอถึงตอนที่เราจัดงานเลี้ยง ค่อยจับเธอไปล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาด"

"ตกลงครับเจ้านาย"

หวงเซียวอารมณ์ดีขึ้นมาทันที เพราะประธานเจิงคือมหาเศรษฐีวงการแบตเตอรี่ที่กงหลิงเซียวต้องการร่วมงานด้วยมาตลอด

ตราบใดที่เขาก้าวล้ำหน้ากงหลิงเซียวไปได้หนึ่งก้าว กงหลิงเซียวก็จะถูกเขาเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้าตลอดไป

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังบันได

"ครืด ครืด ครืด..."

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

หวงเซียวเหลือบมองหน้าจอ มันคือสายจากกงหลิงเซียว!

"เจ้านายครับ แย่แล้ว คนของประธานกงอยู่ข้างนอกเต็มไปหมดเลยครับ"