ตอนที่ 273 หนูถูก "รักพาตัว" มา

ตอนที่ 273 หนูถูก "รักพาตัว" มา

หญิงสาวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำใจดีสู้เสือแล้วตอบไปว่า "ตกลงค่ะ! ฉันจะเช็ดก้นให้เด็กคนนี้เดี๋ยวนี้แหละ"

เธอวางสายจากเจ้านายแล้วพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด

"ทำงานนี่เหนื่อยจังเลยเนอะ!" ต้ากัวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วราวกับเด็กน้อย

หญิงสาวยิ้มขื่น "ใช่จ้ะ! การทำงานมันเหนื่อยมากจริงๆ เพราะงั้นหนูน้อยต้องตั้งใจเรียนนะ! ไม่อย่างนั้นโตขึ้นก็ต้องมาเป็นคนใช้แรงงานแบบพี่นี่แหละ"

ต้ากัวเอียงคอ มองดูพี่สาวคนสวยประคองแขนอวบอ้วนของเธอแล้วช่วยพยุงตัวลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ

"พี่สาวกำลังจะเป็นพี่เลี้ยงเด็กเหรอคะ?"

เพราะปกติเวลาอยู่บ้าน ไม่พี่เลี้ยงก็คุณพ่อที่จะเป็นคนอาบน้ำให้เธอ

หญิงสาวหัวเราะ "เปล่าจ้ะ! พี่ไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็ก พี่เป็นผู้ช่วยช่างตัดขนที่โรงพยาบาลสัตว์ต่างหากล่ะ"

ถ้าพูดให้ดูดีหน่อยก็คือผู้ช่วยช่างตัดขน แต่ถ้าพูดกันตามตรงก็คือคนอาบน้ำหมาและคนเก็บอึดีๆ นี่เอง

ต้ากัวชะงักไปเล็กน้อยแล้วตบพุงน้อยๆ ของตัวเอง "ม่ายยย! หนูไม่ใช่สัตว์เลี้ยงนะ!"

หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองพูดมากเกินไปหน่อยจึงรีบแก้ตัว "พี่ก็อาบน้ำให้เด็กน้อยน่ารักๆ ด้วยเหมือนกันจ้ะ"

สีหน้าของต้ากัวดูจริงจังขึ้นมาทันที "เป็นงานที่แย่จัง! อาบน้ำให้ทั้งสัตว์เลี้ยงแล้วก็เด็ก... เงิงเดืองของพี่ถึงหกพันไหมคะ?"

หญิงสาวมองดูสีหน้าฮึดฮัดของเด็กน้อย "จะไปถึงห้าหกพันได้ยังไงล่ะจ๊ะ? ตอนนี้พี่ยังเป็นแค่เด็กฝึกงานอยู่เลย! ได้สักสามพันก็หรูแล้ว"

"อ๊ะ! พี่สาวเป็นเด็กฝึกงานเหรอ!" ต้ากัวร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้น

หญิงสาวตกใจจนต้องรีบเอามือปิดปากเด็กน้อยไว้ "จุ๊ๆ อย่าไปบอกคุณพ่อของหนูเชียวนะ ถ้าคุณพ่อรู้ว่าเสียเงินตั้งเยอะเพื่อให้เด็กฝึกงานมาอาบน้ำให้ เขาต้องไปบ่นกับเจ้านายพี่แน่ๆ"

ต้ากัวส่ายหน้า "ลุงคนนั้นไม่ใช่คุณพ่อของหนูหรอก"

หญิงสาวรู้สึกงุนงง "งั้นเขาเป็นลุงของหนูเหรอ? คงไม่ใช่น้าหรอกมั้ง ดูอายุเยอะขนาดนั้น"

"เขาเป็นลูกน้องของหนูต่างหาก!" ต้ากัวบิดตัวกลมป้อมอย่างอวดดีแล้วพูดด้วยความภาคภูมิใจ

หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอเงยหน้าขึ้นมองโคมไฟระย้าคริสตัลราคาเหยียบหมื่นบนเพดานอีกครั้ง "มิน่าล่ะ หนูถึงได้อยู่บ้านหรูหราขนาดนี้"

"นี่ไม่ใช่บ้านหนูสักหน่อย!"

หญิงสาวทำหน้างง "ไม่ใช่บ้านหนูเหรอ? บ้านลูกน้องเหรอจ๊ะ? หรือว่าคุณพ่อซื้อไว้ให้หนูมาพักผ่อน?"

ต้ากัวส่ายหน้าอย่างซื่อสัตย์ "ไม่ใช่ค่ะ! หนูถูก 'รักพาตัว' มา~!"

"'รักพาตัว'?" หญิงสาวสับสน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินคำศัพท์แปลกๆ แบบนี้

ร่างเล็กพยักหน้าหงึกๆ "ใช่ค่ะ! 'รักพาตัว'!"

หญิงสาวอาบน้ำล้างตัวให้เด็กน้อยจนสะอาดเอี่ยมแล้วจึงเริ่มชโลมฟองสบู่ "แล้วคุณพ่อของหนูล่ะจ๊ะ?"

เพราะโดยปกติแล้ว เด็กตัวแค่นี้ควรจะอยู่กับพ่อแม่ แต่ตอนที่เธอเดินเข้ามา เธอเห็นแค่คนที่เด็กน้อยบอกว่าเป็นลูกน้องเท่านั้น

"คุณพ่อของหนู~" ต้ากัวเกาหัวแกรกๆ "หนูไม่รู้ค่ะ! หนูโดน 'รักพาตัว' มา! หนูไม่รู้ว่าคุณพ่ออยู่ไหน!"

หญิงสาวไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรต่อ เธอคิดว่าเด็กคนนี้อาจจะแค่มาพักผ่อนตากอากาศจริงๆ

"ขอโทษนะคะคนเก่ง มีตรงไหนที่รู้สึกว่ายังไม่สะอาดอีกไหมจ๊ะ?" นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องมาอาบน้ำให้เด็ก เธอจึงไม่ค่อยมีประสบการณ์เท่าไหร่นัก

ต้ากัวก้มมองร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง "อื้ม! ท่านอ๋องอย่างข้าพอใจมาก พี่สาวอยากเปลี่ยนงานไหม? มาเป็นสาวใช้ที่บ้านหนูสิ หนูจะจ่ายให้เดือนละหมื่นเลย! แค่มาช่วยหนูอาบน้ำ!"

หนึ่งหมื่น!

สำหรับหญิงสาวที่เพิ่งเรียนจบใหม่ๆ นี่มันยิ่งกว่าลาภลอยหล่นทับเสียอีก

แต่ยังไงเธอก็เป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัย จะยอมลดตัวไปเป็นสาวใช้ได้ยังไง? อีกอย่าง อีกฝ่ายก็เป็นแค่เด็กสองขวบเองด้วย

"นี่คุณพ่อของหนู~ ส่วนนี่คือที่อยู่บ้านหนู" ต้ากัวนั่งยองๆ โก่งก้นน้อยๆ พร้อมกับยื่นนาฬิกาโทรศัพท์ไปให้หญิงสาว

เธอมองดูรูปถ่ายบนนาฬิกาโทรศัพท์ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ พลางเอามือปิดปากด้วยความตกตะลึง "สวรรค์! หนูคือลูกสาวของกงหลิงเซียวเหรอ?"

ตอนนี้คงไม่มีใครไม่รู้จักแล้ว เพราะกงหลิงเซียวกำลังแจกใบปลิวตามหาลูกสาวไปทั่วทุกถนนหนทาง พร้อมเสนอเงินรางวัลถึงหนึ่งแสนเพียงแค่แจ้งเบาะแสเดียว

นี่มันความรวยมหาศาลที่หล่นทับชัดๆ!

แต่มาคิดดูอีกที ถ้าเด็กน้อยตรงหน้าเธอคือลูกสาวของกงหลิงเซียวล่ะก็ แล้วคนข้างนอกนั่น... ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจความหมายของคำว่า "รักพาตัว" ที่ต้ากัวเพิ่งพูดถึง

เด็กคนนี้ถูกลักพาตัวมา!