ตอนที่ 266 เสี่ยวหวง มาปรนนิบัติข้าเดี๋ยวนี้

ตอนที่ 266 เสี่ยวหวง มาปรนนิบัติข้าเดี๋ยวนี้

ภายในบ้านพักตากอากาศริมทะเล

"หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ"

มือเล็กๆ ของต้ากัวจิ้มเบอร์โทรศัพท์ของกงหลิงเซียวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็โทรไม่ติดสักที

"คุณพ่อทำอะไรอยู่น้า ทำไมไม่ยอมรับสายหนูเลย"

ต้ากัวไม่เข้าใจหรอกว่าการไม่มีสัญญาณหมายความว่ายังไง เธอรู้แค่ว่าต้องกดเบอร์คุณพ่อ แต่คุณพ่อกลับไม่ยอมรับสายเธอเลย

เธอถอนหายใจอย่างหงอยเหงา ก้มมองนาฬิกาโทรศัพท์บนข้อมือ สลับกับบ้านหลังใหญ่ที่เธอกำลังอยู่

ในตอนนั้นเอง เลนส์กล้องวงจรปิดบนเพดานก็ขยับ

หวงเซียวกำลังเฝ้าจับตาดูต้ากัว "ดีนะที่ฉันฉลาด ตัดสัญญาณทิ้งไปก่อน ไม่งั้นกงหลิงเซียวต้องตามมาถูกที่นี่แน่ๆ"

ตอนนี้ กงหลิงเซียวมุ่งเป้าไปที่การตามหาตัวคนที่ขับรถโรงเรียนหนีไปเพียงอย่างเดียว เพราะตราบใดที่เขาจับคนคนนั้นได้ เขาก็จะหาต้ากัวเจอ

แต่เขาคงนึกไม่ถึงแน่ๆ ว่าตอนนี้ต้ากัวมาอยู่กับหวงเซียวที่นี่แล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น หวงเซียวก็หยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมาจิบอย่างอารมณ์ดี "อีกไม่นานกงหลิงเซียวก็ต้องยกเครือกงกรุ๊ปใส่พานมาประเคนให้ฉันแน่ๆ หึๆๆ!"

"อ๊า~"

จู่ๆ เสียงร้องของต้ากัวที่ดังผ่านจอมอนิเตอร์ก็ทำเอาหวงเซียวสะดุ้งโหยงจนแทบจะสำลักไวน์

เขารีบซูมเลนส์กล้องเข้าไปใกล้ๆ ทันที

"อ๊า~"

เขาเห็นร่างอวบอ้วนของก้อนแป้งน้อยนั่งอยู่ตรงนั้น ส่งเสียงร้องออกมาเป็นพักๆ แล้วก็เงยหน้าเอียงคอกวาดตามองซ้ายมองขวา

ขณะที่หวงเซียวยังคงงุนงงว่ายัยหนูจะร้องตะโกนทำไม ต้ากัวก็เกาหัวอย่างใสซื่อแล้วหัวเราะ "คิกๆๆ" ออกมาสามครั้ง

หวงเซียวถึงกับพูดไม่ออก "ยัยเด็กนี่หัวเราะบ้าอะไรของเขาเนี่ย"

"ไม่มีใครอยู่เลยเหรอเนี่ย" ต้ากัวเอามือปิดแก้มยุ้ยๆ ของตัวเองอย่างขวยเขินแล้วถูไปมา "งั้น... งั้น... ถ้าหนูอึ๊ตรงนี้ ก็ไม่มีใครรู้หรอกเนอะ"

หวงเซียวตาเบิกโพลง เขาหันไปมองผู้ช่วยข้างๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง "ยัยเด็กอ้วนบ้าพูดว่าอะไรนะ!"

ผู้ช่วยเดินเข้าไปดูใกล้ๆ จอตามสัญชาตญาณ

เขาเห็นก้อนแป้งน้อยนั่งเบ่งหน้าดำหน้าแดงอยู่บนโซฟาหนังราคาเหยียบแสน... "อื๊บ~ อื๊บ~ ย้า!"

มือเล็กๆ อวบอูมของเธอกำแน่น... "ประธานหวง ดูเหมือนเธอจะกำลังอึบนโซฟาของคุณนะครับ"

หวงเซียวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มทลาย ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางกบาล "แกจะมาอึบนโซฟาหนังของฉันไม่ได้นะ! ยัยเด็กอ้วนบ้า! แกนี่มัน... ทำไมถึงได้ไร้สกุลรุนชาติแบบนี้!"

เขาลุกลี้ลุกลนและรีบลุกขึ้นยืนทันที

"คิกๆ อึ๊เสร็จแย้ว~"

ขณะที่หวงเซียวกำลังจะพุ่งตัวไปที่วิลล่า เขาก็ได้ยินเสียงร่าเริงของยัยหนูดังขึ้น "หนูอั้นมาตั้งนานแหนะ ตั้งแต่อยู่ในโรงหนังจนมาถึงที่นี่เลย อึ๊ตรงนี้สบายกว่าตั้งเยอะ คิกๆ~"

หวงเซียวหันขวับกลับไปมองอย่างคนสติหลุด เห็นก้อนแป้งน้อยแอ่นก้นแล้วลุกขึ้นยืนจากโซฟาแล้ว

เนื่องจากเธออึใส่ผ้าอ้อม เธอเลยต้องยืนกางขาออกเล็กน้อย

"เอาไปทิ้งตรงไหนดีน้า" ต้ากัวมองไปรอบๆ ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับแจกันกระเบื้องเคลือบสีขาวโบราณ

"ตรงนี้ดีไหม"

ต้ากัวกระโดดตุ้บลงมาจากโซฟา

"ยัยเด็กอ้วนบ้า อย่าขยับนะ!" หวงเซียวรู้สึกเหมือนปอดจะระเบิดด้วยความโกรธ เขารีบพุ่งตัวออกจากห้องตรงไปยังคฤหาสน์ด้วยความเร็วแสง

ด้วยความที่เขาไม่มีประสบการณ์ในการเลี้ยงเด็ก เขาจึงคิดแค่ว่าจะขังต้ากัวไว้ที่นี่คนเดียวเพื่อข่มขวัญเธอ แล้วค่อยแคปรูปจากวิดีโอส่งไปขู่กงหลิงเซียว แต่เขากลับลืมไปสนิทเลยว่าเด็กตัวแค่นี้ก็ต้องกิน ต้องดื่ม แล้วก็ต้องขับถ่ายเหมือนกัน!

"ประธานหวง แย่แล้วครับ ยัยเด็กอ้วนนั่นยัดผ้าอ้อมลงไปในแจกันกระเบื้องเคลือบสีขาวของคุณจริงๆ ด้วย"

หวงเซียวอยากจะร้องไห้ นั่นมันของเก่ามูลค่าหลายสิบล้านเลยนะ!

คนขี้งกอย่างเขา ไม่เคยยอมเสียเงินมากมายขนาดนี้ให้กับคนนอกหรอก ขนาดเมื่อก่อนตอนที่เขาไปสำมะเลเทเมากับผู้หญิงแล้วขอให้พวกเธอมีลูกให้ อย่างมากเขาก็แค่ใช้ฐานะเจ้าของซินหลินเพื่อหลอกกินฟรีเท่านั้น!

แต่ตอนนี้!

ต้ากัวกลับทำลายแจกันกระเบื้องเคลือบสีขาวมูลค่าหลายสิบล้านของเขาพังพินาศลงในพริบตา

"ติ๊ด ติ๊ด แกร๊ก~"

จังหวะนั้นเอง ต้ากัวก็ได้ยินเสียงปลดล็อกประตู

เธอเพิ่งจะดึงกางเกงตัวจิ๋วขึ้นมาใส่เสร็จ ก็หันไปมองที่ประตูด้วยความมึนงง "ใครน่ะ"

หวงเซียวผลักประตูเข้ามา แล้วกลิ่นอึชวนอ้วกก็พุ่งปะทะเข้าหน้าอย่างจัง

เขาแทบอยากจะเขกหัวตัวเอง ไม่น่าลักพาตัวต้ากัวมาตอนที่เธอกำลังปวดท้องอึเลยจริงๆ

"ที่แท้ก็เสี่ยวหวงนี่เอง รีบมาเช็ดก้นให้เปิ่นหวังเร็วเข้า"

ต้ากัวหยิบทิชชูขึ้นมาแล้วยื่นส่งไปทางเขา

หวงเซียวโกรธจนควันออกหู "ต้ากัว กลิ้งมานี่เดี๋ยวนี้เลยนะ"

ต้ากัวให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี "มาแย้ว~"

เพียงแต่ว่า ไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหน กลิ่นอึก็ตามติดไปด้วยทุกที่

"หนูมาแล้ว!" เธอซื่อสัตย์อย่างไม่น่าเชื่อ ถึงกับกลิ้งหลุนๆ มาหาเขาเหมือนก้อนเนื้อกลมๆ จริงๆ

ยิ่งก้อนแป้งน้อยกลิ้งเข้ามาใกล้หวงเซียวมากเท่าไหร่ กลิ่นเหม็นก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น

เขาอดไม่ได้ที่จะพะอืดพะอม "ทำไมเธอถึงได้เหม็นขนาดนี้เนี่ย! พระช่วย! ไปกินอะไรมาฮะ?!"

ต้ากัว "ก็กินเกี๊ยวที่คุณลุงทำไง ลืมไปแล้วเหรอ"