ตอนที่ 262 ส่งเสียงบูรพาตีประจิม

ตอนที่ 262 ส่งเสียงบูรพาตีประจิม

กลิ่นเหงื่อบนตัวชายคนนั้นฉุนกึกจนต้ากัวต้องทำหน้ายู่ยี่ด้วยความขยะแขยง

"เหม็นอะไร เหม็นที่ไหน ไม่เห็นจะเหม็นเลย!"

ชายรอยสักดมตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่ากลิ่นนั้นโชยมาจากตัวเขาเอง

อีกอย่าง ทำไมเขาต้องไปใส่ใจก้อนแป้งน้อยนี่ขนาดนั้นด้วยล่ะ แค่ส่งตัวเธอไปถึงที่หมาย งานของเขาก็เสร็จแล้ว

"ทำตัวดีๆ แล้วอย่ามาเล่นตุกติกนะ"

ต้ากัวหยุดขยับตัวและทำตัวว่าง่ายจริงๆ

ทว่าใบหน้าอวบอิ่มเล็กๆ ของเธอกลับแดงก่ำ ร่างกายเล็กๆ ขดตัวนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ไม่ไหวติง

ปู้ด~

เสียงตดดังสนั่นราวกับพายุพัดโหมกระหน่ำ รุนแรงเสียจนแม้แต่ชายรอยสักที่อุ้มเธออยู่ยังสัมผัสได้ถึงมวลอากาศที่พุ่งทะลวงออกมา

พริบตาเดียว กลิ่นเหม็นชวนคลื่นไส้ก็ทำเอาเขายกมือขึ้นปิดจมูกตามสัญชาตญาณ

"นี่แก! แกตดออกมาได้ยังไงเนี่ย!" ชายรอยสักรู้สึกเหมือนเพิ่งสูดดมก๊าซพิษเข้าไป ถ้าเขาไม่เปิดหน้าต่างรถให้เร็วกว่านี้อีกนิด เขาคงขาดใจตายแน่ๆ

เฮยจื่อถึงกับต้องจอดรถข้างทาง เปิดหน้าต่าง แล้วคว้าพัดมาโบกไล่กลิ่นอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ถามจริงเถอะ แกกินอะไรเข้าไปเนี่ย ตดถึงได้เหม็นขนาดนี้!"

"นั่นสิ ขนาดผู้ชายอย่างเราสองคนตดยังไม่เหม็นขนาดนี้เลย"

ต้ากัวขมวดคิ้วมองชายรอยสัก "เหม็นสิ! ถึงลุงจะไม่ได้ตด ลุงก็เหม็นตุ๊เลย! หนูแค่เวียนหัวกับกลิ่นของลุง หนูเลยโจมตีกลับยังไงล่ะ!"

เธอยกมือปิดปากปิดจมูก พลางชี้ไปที่รักแร้ของชายรอยสัก "ลุงแอบกินอึเข้าไปตรงนี้เหรอคะ"

ใช่แล้ว!

เธอไม่รู้หรอกว่านั่นเรียกว่ากลิ่นตัว

เธอแค่คิดว่ามันเหม็นสุดๆ ไปเลยต่างหาก

ชายรอยสักยกแขนขึ้นแล้วลองดมดู

เฮยจื่อบ่นอุบ "ฉันบอกให้นายอาบน้ำทุกวันก็ไม่ยอมฟัง เห็นไหม ขนาดเด็กโง่ยังขยะแขยงนายเลย"

ต้ากัวยู่ปากเล็กๆ "คุณลุงเฮยจื่อ หนูไม่ใช่เด็กโง่นะคะ"

ด้วยความอับอาย ชายรอยสักจึงตวาดลั่นใส่ต้ากัว "ฉันไม่มีเวลามาโอ๋แกหรอกนะ! หุบปาก! ต่อให้เหม็นแค่ไหน แกก็ต้องทน"

ต้ากัวบีบจมูกกลั้นหายใจ แล้วปล่อยตดออกมาอีกป้าบใหญ่

เฮยจื่อที่เพิ่งจะออกรถ จำต้องเหยียบเบรกอีกครั้ง

ชายรอยสักรู้สึกเหมือนกำลังจะโดนรมควันตาย "ย้ายก้นของแกไปนั่งเบาะหลังเลย! ฉันจะไปหาเชือกมามัดแกไว้"

ต้ากัวเอียงคอพูดด้วยความน่ารักน่าชัง "ก็ลุงบอกให้หุบปากแล้วทนเอาไว้ไม่ใช่เหรอคะ ไม่ว่าจะเหม็นแค่ไหนก็ตาม"

ชายรอยสักกัดฟันกรอด "ยัยนี่มันเด็กโง่ของแท้เลย"

เขาเปิดประตูรถด้วยความโมโห อุ้มต้ากัวไปไว้ที่เบาะหลัง ทว่าตอนนั้นเองก็เหลือบไปเห็นรถหรูสีดำหลายคันกำลังแล่นตรงมาทางพวกเขาแต่ไกล

เขารีบยัดก้อนแป้งน้อยเข้าไปในรถ คาดเข็มขัดนิรภัยให้ลวกๆ แล้วกระแทกประตูปิดเสียงดังลั่น

"เวรเอ๊ย คนของกงหลิงเซียวตามมาทันแล้ว"

เมื่อสังเกตเห็นรถจากระยะไกลผ่านกระจกมองหลัง เฮยจื่อก็หันไปมองต้ากัวด้วยความเคียดแค้น "ยัยเด็กโง่ แกรู้ใช่ไหมว่ากำลังมีคนมาช่วย เลยจงใจถ่วงเวลาพวกเราไว้"

ต้ากัวเกาะกระจกรถแล้วชะเง้อมองไปด้านหลัง "ลุงกลัวเหรอคะ"

ชายรอยสักชกเบาะด้วยความโมโห "เวรเอ๊ย นี่แกกล้าปั่นหัวฉันเหรอ! ที่แท้ก็แกล้งถ่วงเวลาอยู่นี่เอง รอให้ถึงที่หมายก่อนเถอะ ฉันจะเก็บกวาดแกให้ดู!"

ต้ากัวส่ายหน้าอย่างใสซื่อ "หนูเก็บกวาดข้าวของไม่เป็นนะคะ"

เฮยจื่อตวาดลั่น "หุบปาก!"

พูดจบ เขาก็เหยียบคันเร่งมิดแล้วซิ่งรถออกไปอย่างรวดเร็ว

รถด้านหลังยังคงขับตามมาติดๆ ภายในรถคันหนึ่ง หวงเซียวมองดูรถที่กำลังซิ่งหนีพลางกระตุกยิ้มมุมปาก เขารีบโทรหาครูจางทันที "สวัสดีครับครูจาง ผมเห็นต้ากัวถูกผู้ชายสองคนโยนลงมาจากช่องระบายอากาศของห้องน้ำหญิง คุณช่วยส่งคนไปดูที่หลังอาคารโรงแรม ตรงข้ามกับห้องน้ำหญิงชั้นสามเดี๋ยวนี้เลยได้ไหมครับ เด็กตัวเล็กแค่นั้น ถ้าตกลงมาจากชั้นสามคงจะตายเอาได้นะ"