ตอนที่ 257 ประธานจอมเผด็จการแย่งชิงความรักกับเด็กสองขวบ

ตอนที่ 257 ประธานจอมเผด็จการแย่งชิงความรักกับเด็กสองขวบ

กงหลิงเซียวได้สัมผัสกับความรู้สึกของการถูกทอดทิ้งเป็นครั้งแรก มันช่างเจ็บปวดรวดร้าวเสียเหลือเกิน

เขาทุบอกตัวเองอย่างรับไม่ได้ที่ลูกสาวแท้ๆ 'ถูกหมูคาบไปกิน' ไม่เพียงแค่นั้น ลูกสาวยังมาต่อว่าและขู่จะตัดพ่อตัดลูกกับเขาอีก!

เขารับไม่ได้จริงๆ "ต้ากัว หนูจะทำแบบนี้กับพ่อไม่ได้นะ"

ต้ากัวแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างโกรธเคืองพลางถลึงตาใส่เขา "แล้วใครกันล่ะที่เอาแต่ว่าหนูอ้วนอยู่ทุกวัน"

กงหลิงเซียวชะงักไป

"อะไรนะ หนูอยากจะตัดพ่อตัดลูกกับพ่อเพียงเพราะพ่อบอกว่าหนูอ้วนงั้นเหรอ"

"ไม่งั้นล่ะคะ"

"พ่อหมายถึงเจ้าอ้วนบ้าที่เอาไส้กรอกให้หนูต่างหากเล่า"

ต้ากัวเอียงคอมองไปทางเจ้าอ้วนน้อย

เจ้าอ้วนน้อยชี้หน้ากงหลิงเซียวในหน้าจอวิดีโอด้วยความขุ่นเคือง "ฉันไม่ได้อ้วนนะตาแก่! อย่ามาพูดจาซี้ซั้ว ฉันออกจะหล่อเหลาเอาการ"

กงหลิงเซียวเดือดดาลขึ้นมาทันที ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนี่ ไม่เพียงแต่ใช้ไส้กรอกแค่ 2 ชิ้นมาหลอกล่อลูกสาวเขา แต่ยังกล้ามาเรียกเขาว่าตาแก่อีก!

"ไอ้เด็กอ้วน แกรู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่บ้างไหม ไม่ว่ายังไงฉันก็เป็นพ่อของต้ากัว แกกล้าเรียกฉันว่าตาแก่ได้ยังไง นิสัยแบบนี้ ฉันไม่มีทางยอมให้พวกแกสองคนคบกันแน่"

เจ้าอ้วนน้อยเอามือเท้าเอว กำหมัดเล็กๆ แน่น แล้วพูดด้วยความโมโหว่า "ฉันไม่เห็นต้องง้อคุณเลย ฉันจะพาต้ากัวหนีตามกันไปเอง ไปให้ไกลๆ จากตาแก่อย่างคุณเลย"

กงหลิงเซียว : "ก็ลองดูสิ! คนข้างนอกนั่นเป็นคนของฉันทั้งหมด ถ้าแกกล้าพาลูกสาวฉันหนีล่ะก็ ฉันจะทำให้แกหนีไปไหนไม่รอดเลยคอยดู"

เจ้าอ้วนน้อยก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน "ฉันไม่กลัวหรอก! เพราะฉันมีไส้กรอก แต่คุณไม่มี!"

กงหลิงเซียวหัวเราะเยาะด้วยความโมโห "แกคิดว่าแค่มีไส้กรอกแล้วมันจะแน่มากหรือไง"

เจ้าอ้วนน้อยเชิดหน้าขึ้นอย่างจองหอง "แน่สิ เพราะฉันให้ต้ากัวได้ตั้ง 2 ชิ้น คุณไม่ได้ใจป้ำเหมือนฉันนี่ ตาแก่อย่างคุณไม่ยอมให้ไส้กรอกลูกสาวตัวเองสักชิ้นด้วยซ้ำ"

ต้ากัวที่กำลังกินไส้กรอกครึ่งชิ้นสุดท้ายอยู่ เมื่อได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาทันที เธอมองไปที่เจ้าอ้วนน้อยสลับกับกงหลิงเซียว

ก็จริงแฮะ!

ก็จริงแฮะ!

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เธอต้องได้กินไส้กรอกอีกเยอะแยะแน่ๆ!

"หัวหน้าทีม ไปเหมาไส้กรอกในโรงหนังมาให้ฉันให้หมด" กงหลิงเซียวออกคำสั่งอย่างป๋า เขามองไปที่เจ้าอ้วนน้อยในหน้าจอด้วยความเย่อหยิ่ง "ไอ้เด็กอ้วน แกคิดว่าตอนนี้แกจะไปหาซื้อไส้กรอกได้จากที่ไหนอีก วันนี้ฉันจะเหมาไส้กรอกทั้งหมดมาให้ต้ากัวกินคนเดียวเลย"

ต้ากัวตกตะลึงเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะตอนที่เธอเห็นบอดี้การ์ดสุดหล่อเดินถือถุงไส้กรอกใบใหญ่ 2 ใบเข้ามาทางประตู มันช่างสุดยอดไปเลยจริงๆ

"ว้าว~ คุณพ่อรักต้ากัวที่สุดเลย! หนูรักคุณพ่อที่สุดเลยค่ะ!"

เธอกอดนาฬิกาโทรศัพท์แน่นและเอ่ยปากชมเขาไม่ขาดปาก

กงหลิงเซียวพูดด้วยความภาคภูมิใจว่า "ได้ยินไหมไอ้เด็กอ้วน ต้ากัวรักฉันที่สุด!"

เลขาและผู้ช่วยพิเศษหลี่ที่ยืนอยู่ในห้องทำงานถึงกับยกมือกุมขมับจนพูดไม่ออก

ตอนแรกพวกเขาก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่แท้เจ้านายที่ทำตัวเป็นเด็กๆ ของพวกเขากำลังแย่งชิงความรักกับเด็ก 2 ขวบอยู่นี่เอง

"ไอ้เด็กอ้วน ฉันจะบอกอะไรให้นะ! เลิกคิดเรื่องต้ากัวไปได้เลย หึ! ไอ้คนแพ้!" กงหลิงเซียวนั่งมองดูสีหน้าหงุดหงิดและน้ำตาคลอเบ้าของเจ้าอ้วนน้อย

"ฉัน... ฉัน..." เจ้าอ้วนน้อยร้องไห้สะอึกสะอื้นจนพูดไม่เป็นคำ

กงหลิงเซียวก็ยิ่งได้ใจ "สภาพแบบนี้ แกไม่คู่ควรกับลูกสาวฉันหรอก..."

พูดไม่ทันขาดคำ มือป้อมๆ เล็กๆ ที่ถือไส้กรอกอยู่ 2 ชิ้นก็ยื่นไปตรงหน้าเจ้าอ้วนน้อย

ต้ากัว : "ไม่ต้องร้องไห้นะ! นี่ไส้กรอก 2 ชิ้น ฉันให้!"

เจ้าอ้วนน้อยชะงักไป จากนั้นก็ปาดน้ำตาทิ้งด้วยท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจ

กงหลิงเซียวถึงกับอึ้ง "เฮ้ย! ต้ากัว หนูเอาไส้กรอกไปให้เขาได้ยังไงกัน!"

ต้ากัวหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข "ถ้าพวกคุณไม่ทะเลาะกัน หนูคงไม่ได้กินไส้กรอกย่างเยอะแยะขนาดนี้หรอก"

พูดจบ เธอก็หันไปบอกเจ้าอ้วนน้อยว่า "คืนให้นาย 2 ชิ้นนะ"