ตอนที่ 248 ไม่อนุญาตให้อยู่กับคนอื่นตามลำพัง ถ้างั้นก็เรียกมาทั้งกลุ่มเลยสิ

ตอนที่ 248 ไม่อนุญาตให้อยู่กับคนอื่นตามลำพัง ถ้างั้นก็เรียกมาทั้งกลุ่มเลยสิ

หวงเซียวตกตะลึง ชี้ไปยังจุดที่รถเคยจอดอยู่เมื่อครู่นี้ด้วยความไม่อยากเชื่อ "พวกเขาถูกตำรวจพาตัวไปเหรอ"

ต้ากัวพยักหน้า "อื้อ ไปหมดแล้ว~"

เด็กน้อยหลายคนทำหน้างง "ทำไมคุณลุงตำรวจถึงพาตัวเพื่อนของคุณลุงไปล่ะคะ เพื่อนของคุณลุงทำอะไรผิดหรือเปล่า"

สีหน้าของหวงเซียวแข็งค้าง เขาจะกล้ายอมรับได้อย่างไรว่าตัวเองตั้งใจมาที่นี่เพื่อจับตัวต้ากัวโดยเฉพาะ มิน่าล่ะหัวหน้าทีมถึงได้โทรหาเขา ที่แท้พวกนั้นก็ถูกจับไปแล้วนี่เอง

หวงเซียวฝืนยิ้มและอธิบาย "พวกเขาแค่อยากประหยัดค่าเดินทางแล้วก็ขอติดรถตำรวจไปเท่านั้นแหละ"

เขาปรายตามองต้ากัว เห็นก้อนแป้งน้อยกำลังตบพุงปุๆ พลางส่ายหัว "หนูอยากกินเกี๊ยวอีก 50 ตัว ยังไม่อิ่มเลย"

พูดจบ เด็กน้อยก็วิ่งเตาะแตะถือจานกลับไปนั่งข้างๆ ครูจางตามเดิม

ดูเหมือนว่าก้อนแป้งคนนี้จะจับตัวไม่ได้ง่ายๆ เสียแล้ว เพราะมีบอดี้การ์ดยืนอยู่รอบตัวต้ากัวเต็มไปหมด แถมตอนนี้เธอยังอยู่ในสายตาของครูจางแทบจะตลอดเวลา

หวงเซียวเสียใจจนแทบกระอัก เป็นเพราะเด็กแสบพวกนี้แหละที่มาหลอกล่อให้เขาทั้งเหนื่อย ทั้งหิว ทั้งง่วง แถมยังต้องมาใช้แรงงานหนักตั้งหลายชั่วโมง

เขามองดูไส้เกี๊ยวสองกะละมังใหญ่ที่ตัวเองเตรียมไว้ กับแป้งถุงโต... ต่อให้เป็นลาลากรถก็ยังไม่ต้องทำงานหนักขนาดนี้เลย

คราวหน้าเขาจะยอมให้เด็กแสบพวกนั้นมาปั่นหัวไม่ได้อีกเด็ดขาด โดยเฉพาะต้ากัว ตัวการสำคัญ!

"เสี่ยวหวง!"

ขณะที่เขากำลังจ้องมองต้ากัวพลางครุ่นคิดถึงแผนการต่อไป ต้ากัวก็เดินอุ้ยอ้ายถือจานใบใหญ่เข้ามาหา

"หนูอยากกินอีก 20 ตัว"

เธอชี้ไปที่จานเปล่าอย่างไม่สบอารมณ์

หวงเซียวปรายตามองเธอจนพูดไม่ออก นี่คิดว่าเขาเป็นลุงพ่อครัวโรงอาหารจริงๆ หรือไง

"ไม่มีแล้ว! ฉันไม่ห่อแล้ว"

เป็นเพราะเขามัวแต่ห่อเกี๊ยวอยู่นี่แหละ ถึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าลูกน้องถูกจับส่งโรงพักไปแล้ว

"ทำไมล่ะ" ต้ากัวเบิกตากลมโตจ้องมอง

"ไม่มีทำไมทั้งนั้นแหละ ฉันก็แค่ไม่อยากห่อแล้ว ใครอยากทำก็ทำไปเถอะ"

เขาถอดผ้ากันเปื้อนออกด้วยความโมโหแล้วเดินตรงไปยังโรงแรมที่จองไว้

ต้ากัวขมวดคิ้วด้วยความงุนงง "ไม่มีความอดทนกับเด็กเลย แบบนี้จะเป็นคุณพ่อที่ดีได้ยังไง"

เธอถือจานใบใหญ่เดินตามเขาไป

หวงเซียวสังเกตเห็นว่าเจ้าอ้วนน้อยกำลังเดินตามมา

เขากระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ ในเมื่อเด็กแสบพวกนี้ทั้งใสซื่อและใจดี เขาก็แค่ต้องใช้จุดนั้นมาเรียกความสงสารซะเลย

หวงเซียวจงใจหยุดเดิน ตีหน้าขรึม แล้วหันไปมองต้ากัวที่อยู่ด้านหลัง "เดินตามฉันมาทำไม"

เขาเห็นเด็กน้อยขมวดคิ้วยุ่งด้วยความกังวล "คุณโกรธปุดๆ อยู่เหรอ"

"แล้วจะให้รู้สึกยังไงล่ะ" หวงเซียวกลอกตาใส่ "อยู่ดีๆ ฉันก็กลายมาเป็นลุงพ่อครัวโรงอาหารซะงั้น มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่คิดได้"

ต้ากัวขมวดคิ้วยืนนิ่งอึ้งไป "งั้นหนูไม่คิดแบบนั้นแล้วก็ได้ อย่าโกรธปุดๆ เลยนะ"

หวงเซียวอยากจะบ่นต่อ แต่พอเห็นสติปัญญาในวัย 2 ขวบของก้อนแป้งน้อย... บวกกับท่าทางน่าสงสารของเธอ... เขาจึงตัดสินใจแสร้งทำเป็นเย็นชาและหมางเมิน "ในห้องฉันมีของอร่อยๆ อย่างอื่นอีกนะ ถ้าอยากกินก็ตามมาสิ"

ดวงตาของต้ากัวเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอยิ้มแฉ่งแล้วตะโกนบอกคนข้างหลัง "นี่! เสี่ยวหวงบอกว่าที่นั่นมีของอร่อยเยอะแยะเลยแหละ!"

เสียงตะโกนนั้นเปรียบเสมือนเสียงนกหวีดปลุกสัญชาตญาณความตะกละ

ดวงตานับไม่ถ้วนจ้องมองมาที่หวงเซียวด้วยความคาดหวัง แถมยังเป็นประกายวิบวับ

เมื่อเห็นหวงเซียวเป็นมิตรกับเด็กๆ ขนาดนี้ ครูจางก็ลดความระแวดระวังลง

ประกอบกับโรงแรมที่พวกเธอพักก็เป็นที่เดียวกับหวงเซียว เธอจึงปล่อยให้กลุ่มเด็กๆ เดินตามเขาไป

"คุณลุงหวง รอหนูด้วย!"

"คุณลุงหวง จะให้ของอร่อยกับพี่ใหญ่ไม่ได้นะ! ถ้าพี่ใหญ่กิน พวกเราก็อดกันพอดี"