ตอนที่ 245 ชวนคนร้ายมาห่อเกี๊ยว

ตอนที่ 245 ชวนคนร้ายมาห่อเกี๊ยว

80,000 หยวน!

กงหลิงเซียวเบิกตากว้าง

เขาไม่ได้ซื้ออะไรเลยสักนิด แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมีแจ้งเตือนหักเงินอัตโนมัติได้ล่ะเนี่ย

เมื่อเห็นแจ้งเตือนการชำระเงิน เจ้าของโรงน้ำชาก็หุบยิ้มไม่ได้เลย

ในสายตาของเขามีแต่ต้ากัว ส่วนหวงเซียวน่ะเหรอ ขยะแขยงชะมัด!

เขาผลักหวงเซียวออกไปให้พ้นทาง แล้วเดินเข้าไปหาต้ากัว "หนูน้อย ไม่ใช่ว่าหนูอยากได้ของขวัญไปฝากคุณแม่หรอกเหรอ ลุงให้สตรอว์เบอร์รีเพชรสีชมพูในกล่องของขวัญสีชมพูดีไหม"

ต้ากัวกะพริบตาปริบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น "สตรอว์เบอร์รีเรืองแสงได้เหรอคะ"

"ไม่ใช่สิ! เป็นสตรอว์เบอร์รีสีชมพูแบบนี้ต่างหาก"

เจ้าของร้านยกสตรอว์เบอร์รีเกรดพรีเมียมมาส่งให้ต้ากัว "หนูชอบไหม"

"ว้าว! สตรอว์เบอร์รีสีชมพูล่ะ!" ดวงตาของต้ากัวเป็นประกายวิบวับขณะประคองกล่องสตรอว์เบอร์รีสีชมพูอย่างระมัดระวัง

เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเคยเห็นสตรอว์เบอร์รีสีนี้ เธอจึงถือมันไว้ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า สองมือเล็กๆ ประคับประคองอย่างทะนุถนอม "งื้อ~ คุณลุงเจ้าของร้านใจดีที่ซู้ดเลย!"

เจ้าของร้าน : "แค่หนูชอบก็พอแล้ว"

ต้ากัว : "งั้นหนูขอชิมหน่อยนะคะ ว่าจาอร่อยมั้ย"

พูดจบเธอก็เอื้อมมือไปหยิบใส่ปากหนึ่งลูก

ปากเล็กๆ จิ้มลิ้มของเด็กน้อยเคี้ยวตุ้ยๆ "อร่อยจังเลย"

เจ้าของร้านเอ่ยด้วยความเอ็นดู "วันหลังถ้าอยากกินก็มาหาลุงได้ตลอดเลยนะ ลุงจะให้หนูกินจนอิ่มเลย"

เมื่อได้ยินดังนั้น ต้ากัวก็ยิ่งตื่นเต้นและสวมกอดเจ้าของร้านแน่น "คุณลุงทำไมใจดีกับต้ากัวจังเลยคะ ไม่เห็นเหมือนเสี่ยวหวงเลย วันๆ เอาแต่จาทำร้ายหนู"

หวงเซียวปรายตามองและพูดอย่างหน้าไม่อายว่า "ฉันไปทำร้ายแกตอนไหน ฉันยังไม่ได้ทำอะไรแกเลยนะ"

เจ้าของร้านเลิกคิ้ว หวงเซียวช่างเป็นคนหน้าหนาไร้ยางอายจริงๆ! กล้าดีหันมาคิดร้ายกับเด็กน้อยน่ารักขนาดนี้ สมควรแล้วที่จะไม่มีลูกสืบสกุล

เจ้าของร้านดึงก้อนแป้งน้อยมาหลบด้านหลังตามสัญชาตญาณ "ถ้าอย่างนั้นหนูต้องจำไว้นะว่าให้อยู่ห่างจากหวงเซียวเข้าไว้! ถ้าต้องการความช่วยเหลือเมื่อไหร่ ก็โทรหาลุงได้เลย"

เจ้าของร้านกระตือรือร้นเมมเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงในนาฬิกาโทรศัพท์ของต้ากัว

"ทำไมถึงมีหนุ่มหล่อเยอะขนาดนี้ล่ะ" เจ้าของร้านเห็นรายชื่อในสมุดโทรศัพท์เรียงรายเป็นพรืด ล้วนถูกบันทึกชื่อเป็น หนุ่มหล่อ 1, หนุ่มหล่อ 2, หนุ่มหล่อ 3

"แล้วคุณลุงเป็นหนุ่มหล่อหมายเลขอะไรล่ะ"

ต้ากัวเอียงคอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "คุณลุงไม่ใช่หนุ่มหล่อค่ะ คุณลุงคือเถ้าแก่สตรอว์เบอร์รี"

ที่แท้เขาก็ไม่มีคุณสมบัติพอจะไปต่อแถวในใจของเด็กน้อยด้วยซ้ำ

เจ้าของร้านมองเบอร์ที่อยู่ลำดับแรกด้วยความสงสัย "หนุ่มหล่อ 1 คนนี้คงไม่ใช่คุณพ่อของหนูที่ชื่อกงหลิงเซียวหรอกใช่ไหม"

"ไม่ใช่ค่ะ! คุณพ่ออยู่อันดับ 111 นู่น" ต้ากัวยกยิ้มมุมปากพลางยัดสตรอว์เบอร์รีลูกโตเข้าปากไปอีกหนึ่งลูก "หนุ่มหล่อ 1 คือคุณลุงตำรวจค่ะ! แค่หนูกดปุ่ม เขาก็จะรีบมาช่วยหนูทันทีเลย"

สีหน้าของหวงเซียวและลูกน้องแข็งค้างไปทันที

พวกเขามองต้ากัวที่ดูเหมือนจะซื่อบื้อ ไม่คิดเลยว่าเด็กนี่จะเมมเบอร์ตำรวจเอาไว้ด้วย

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะต้องขโมยนาฬิกาโทรศัพท์ของเธอมาก่อนซะแล้ว

สายตาของชายฉกรรจ์เปลี่ยนเป็นแหลมคมและอำมหิตขณะจ้องมองไปที่นาฬิกาโทรศัพท์ของต้ากัว

"เสี่ยวหวง ให้กินลูกนึง"

จู่ๆ มือป้อมๆ ก็ยื่นมาตรงหน้าเขา พร้อมกับสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่ขนาดเท่าฝ่ามือของต้ากัว

หวงเซียวทำหน้าเมินเฉย "ฉันไม่กินของของแกหรอก"

แผนการของเขาพังไม่เป็นท่า เขาไม่มีอารมณ์มากินผลไม้หรอกนะ

"กินสิ! อร่อยน้า! เอาแต่มองหนูอยู่ได้ ปากบอกไม่อยากกินแต่ตาก็มอง!"

หวงเซียวอ้าปากเตรียมจะด่า แต่ต้ากัวก็จับสตรอว์เบอร์รียัดใส่ปากเขาเสียก่อน

ทันทีที่ฟันกัดลงไป น้ำผลไม้ชุ่มฉ่ำก็แผ่ซ่านไปทั่วต่อมรับรส สตรอว์เบอร์รีลูกนี้ทั้งสดและหวานฉ่ำ

มันชุ่มน้ำและมีเนื้อสัมผัสกรอบนิดๆ ไม่เหมือนสตรอว์เบอร์รีทั่วไป มีกลิ่นหอมของนมผสมผสานไปกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสตรอว์เบอร์รี รสชาติอันเป็นเอกลักษณ์นี้ทำเอาเขาต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

"อร่อยใช่ไหมล่า" ต้ากัวมองเขาพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง และตบหน้าผากหวงเซียวเบาๆ อย่างเป็นกันเอง "เสี่ยวหวง อยากมาห่อเกี๊ยวด้วยกันที่ชั้นอนุบาลเล็กของพวกเราไหม"

หวงเซียวย้ายสายตาไปมองกลุ่มเด็กๆ ที่อยู่ด้านนอก

ตอนที่เขาไปขอยันต์ขอลูกคราวก่อน ไต้ซือที่วัดเคยบอกเขาว่าหากเป็นไปได้ เขาควรพยายามไปอยู่ในสถานที่ที่มีเด็กเยอะๆ เผื่อว่าจะช่วยดึงดูดโชคลาภให้มีลูกกับเขาบ้าง

"แบบนั้นมันจะดีเหรอ" หวงเซียวรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย

ยังไงเสียเขาก็เป็นผู้ชายตัวโต จะให้ไปเบียดเสียดอยู่กับเด็กๆ ได้ยังไง

แต่ใจจริงเขาก็อยากจะไปร่วมวงด้วยเหมือนกัน เพราะที่นั่นมีก้อนแป้งน้อยอยู่เยอะแยะ เผื่อว่าจะช่วยให้เขาได้ลูกชายเร็วขึ้นมาบ้าง