ตอนที่ 237: ต้ากัวคนนี้ไม่เหมือนต้ากัวในรูปถ่าย

ตอนที่ 237: ต้ากัวคนนี้ไม่เหมือนต้ากัวในรูปถ่าย

กงหลิงเซียวมองดูลูกสัตว์ตัวน้อยค่อยๆ เก็บสมุดภาพลงในกระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวัง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเปรี้ยวปรี๊ดว่า "แล้วพ่อล่ะ? ไปทัศนศึกษาแล้วไม่อยากได้พ่อแล้วเหรอ?"

ต้ากัวชะงัก ชูหัวเล็กๆ ขึ้น และกะพริบตาปริบๆ ใส่กงหลิงเซียว "ไม่ใช่น้า! หนูรักคูมพ่อมั่กๆ~ ดูจิ"

ต้ากัวดึงโปสเตอร์ขาวดำใบหนึ่งออกมาจากซิปเสื้อของนางแล้วยื่นให้กงหลิงเซียว "นี่คือคูมพ่อ! เวลาหนูคิดถึงคูมพ่อ หนูจาหยิบออกมาดู"

ให้ตายเถอะ!

โปสเตอร์ขาวดำ!

ภาพหลอนๆ แบบนั้นทำเอาตาแก่ของนางดูเหมือนคนตายไปแล้วไม่มีผิด

กงหลิงเซียวกัดฟันกรอด "ใครให้ของแบบนี้กับลูก? โปสเตอร์นิตยสารกับรูปถ่ายมีตั้งเยอะแยะ ทำไมลูกต้องเอาใบนี้ไปด้วย?"

ต้ากัวยิ้มโชว์ฟันน้ำนมอย่างเขินอาย "เพราะหนูอยากให้คูมพ่อไม่เหมือนใคร หนูเยยอยากได้ใบนี้"

นางถือโปสเตอร์ขาวดำด้วยสองมือ วางแนบไว้ที่หัวใจ และพูดด้วยใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความชื่นชมว่า "ขอบคุมคูมพ่อน้า ที่ให้พี่ชายบอดี้การ์ดหล่อๆ กะหนู หนูจาคิดถึงคูมพ่อแบบมั่กๆ จิมๆ คูมพ่อของหนูคือคนที่เก่งที่ฉุดในโลก คูมพ่อ หนูรักคูมพ่อที่ฉุดเยย ถ้าไม่มีคูมพ่อ ก็จะไม่มีหนุ่มหล่อตั้งยี่สิบคน หนูจาเก็บคูมพ่อไว้ในจาย"

พูดจบ นางก็ลูบโปสเตอร์ขาวดำที่ยับยู่ยี่อย่างรักใคร่ แล้วยัดมันกลับเข้าไปในกระเป๋าซ่อนด้านในเสื้อ "ดูจิ หนูเอาคูมพ่อเข้าไปไว้ในจายแล้วน้า"

กงหลิงเซียวเลิกคิ้วขึ้น แม้ว่าเขาจะรู้สึกทะแม่งๆ แต่พอเห็นลูกสัตว์ตัวน้อยเอาโปสเตอร์ขาวดำของเขาแนบไว้ที่หน้าอกข้างซ้าย ในขณะที่เอาของผู้ชายคนอื่นใส่กระเป๋ากางเกง มุมปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะโค้งขึ้น

เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองเอาชนะโลกทั้งใบและได้รับความโปรดปรานจากต้ากัวแต่เพียงผู้เดียว...

เมื่อมาถึงโรงเรียนอนุบาล รถตู้พี่เลี้ยงสีดำห้าคันที่ดักซุ่มอยู่ใกล้ๆ ก็หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาและจ้องเขม็งไปที่ประตูโรงเรียนอนุบาลแล้ว

"ใช่นังเด็กอ้วนชุดดำนั่นหรือเปล่า?" ชายคนหนึ่งที่คาบไม้จิ้มฟันซูมเลนส์เข้าไปด้วยความรังเกียจ

"ทำไมหน้าตาไม่เห็นเหมือนในรูปเลยวะ?" ชายในรถอีกคันสงสัย

ชายในที่นั่งคนขับเหลือบมอง "แตกต่างไปนิดหน่อยจริงๆ ด้วย"

"ตกลงว่าใช่คนนี้ไหมเนี่ย?" ชายหลายคนต่างงุนงง

ก็เพราะว่า!

ต้ากัวอ้วนขึ้นอีกแล้วน่ะสิ!

นางดูไม่ค่อยตรงปกกับรูปถ่ายในมือของพวกเขาเอาเสียเลย แถมวันนี้ต้ากัวยังแต่งตัวเรียบๆ ไม่ได้ใส่ชุดสีชมพูฟรุ้งฟริ้งเหมือนอย่างเคย

เป็นเพราะกงหลิงเซียวกังวลว่าการใส่ชุดสีชมพูสดใสเกินไปจะดึงดูดความสนใจได้ง่าย สู้ใส่เสื้อผ้าสีเข้มๆ จะดีกว่า อีกอย่าง เด็กๆ ออกไปเที่ยวเล่นก็ต้องวิ่งซน เสื้อผ้าเปื้อนง่าย เขาเลยให้ลูกสัตว์ตัวน้อยใส่ชุดสีดำแทน

"เมื่อกี้พวกแกเห็นยัยเด็กนั่นลงมาจากรถของกงหลิงเซียวหรือเปล่า?" เสียงของหัวหน้าทีมดังมาจากวิทยุสื่อสารในรถ

พวกผู้ชายต่างเงียบกริบ

เพราะพวกเขาเห็นว่าต้ากัวไม่ได้ลงมาจากรถของกงหลิงเซียวเลย พวกเขาเห็นแค่รถของกงหลิงเซียวมาโผล่ที่หน้าประตูโรงเรียนอนุบาล แต่ไม่เห็นมีใครลงมาสักคน

"พูดมาสิวะ! ตกลงว่าใช่คนนี้หรือเปล่า? พวกแกเห็นลูกสาวของกงหลิงเซียวไหม?"

ทุกคนไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องถ่ายรูปแผ่นหลังของต้ากัวตอนที่นางกำลังเดินจากไป

ทันทีที่พวกเขากดชัตเตอร์ จู่ๆ ต้ากัวก็เริ่มออกวิ่ง

"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยหนูด้วย! มีคนเยว! มีคนเยวแอบอยู่ในรถ! ช่วยด้วยย~"

เสียงกรีดร้องนี้ทำให้พวกผู้ชายในรถตกใจจนสะดุ้ง พวกเขารีบดึงโทรศัพท์กลับและปิดหน้าต่างรถโดยสัญชาตญาณ

"บ้าเอ๊ย! ใครโดนจับได้วะ?" หัวหน้าทีมก็ได้ยินเสียงตะโกนของเด็กเช่นกัน และพูดใส่วิทยุสื่อสารอย่างไม่เต็มใจว่า "ถอนกำลังออกมาก่อน ขับรถวนแถวๆ นี้แล้วค่อยกลับมาใหม่"

บอดี้การ์ดทั้งยี่สิบคนที่กงหลิงเซียวจัดเตรียมไว้ ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าต้ากัวด้วยความเร็วปานสายลมภายในสิบวินาที

"คุณหนู เป็นอะไรไหมครับ?"

ดวงตาของต้ากัวเปล่งประกาย 'ปิ๊ง' "ว้าวว~"

หนุ่มหล่อละลานตาไปหมด เยอะจนนางมองไม่ทันเลยทีเดียว

นางเริ่มนับจำนวนพวกเขา โดยเอาสิ่งที่เพิ่งเรียนมาใช้ให้เป็นประโยชน์

"ว้าวว~ ยี่สิบคนจิมๆ ด้วย! โฮะโฮะโฮะโฮะ~" นางเดินวนรอบๆ ตัวพวกผู้ชายอย่างมีความสุข "หนูม่ายเป็นยัยย แค่เห็นพวกพี่ หนูยู้สึกปลอดภัยมั่กๆ"

หัวหน้าทีมบอดี้การ์ดที่หล่อที่สุดอุ้มต้ากัวขึ้นมา "คุณหนู เมื่อกี้เห็นคนร้ายเหรอครับ?"

"ป่าว! หนูแค่ตะโกนดูว่ามานได้ผลหม้าย"

ถึงลูกสัตว์ตัวน้อยจะพูดแบบนั้น แต่หัวหน้าทีมก็จำได้ว่าต้ากัวมีพลังในการมองเห็นอนาคต (นิมิต) "รีบไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้ ดูซิว่ามีรถน่าสงสัยคันไหนขับออกไปเมื่อนาทีที่แล้วบ้าง"