ตอนที่ 231 ประชันคุณพ่อกันในโรงเรียนอนุบาล

ตอนที่ 231 ประชันคุณพ่อกันในโรงเรียนอนุบาล

ส่วนทางด้านต้ากัวนั้น เธอปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

เธอยืนกินอมยิ้มในมือด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู

ครูจางเป็นคนให้เธอมา เพราะถ้าไม่ให้อย่างนั้น ต้ากัวก็คงจะพังโพเดียมทิ้งไปแล้ว

คนที่กำลังร้องไห้แทบขาดใจอยู่ในตอนนี้คือหลิวซิงซิง เพราะหลิวซิงซิงไม่ได้แข็งแกร่งและมีพลังทำลายล้างมหาศาลเหมือนต้ากัว สิ่งที่เธอทำได้ก็มีแค่ร้องห่มร้องไห้และด่าทอเท่านั้น

"คุณครูพูดมาเลยนะ! ว่าคุณพ่อของใครเก่งที่สุด" หลิวซิงซิงร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลนองหน้า แต่ก็ยังอยากพิสูจน์ให้ได้ว่าคุณพ่อของเธอคือซูเปอร์ฮีโร่

ครูจางพยายามปลอบโยน "คุณพ่อของทุกคนเก่งกันทั้งนั้นแหละจ้ะ"

"ไม่จริง!" หลิวซิงซิงเถียงหัวชนฝา "คุณพ่อของหนูเก่งต่างหาก! ไม่ใช่แค่กินอึได้นะ แต่ยังอึได้ด้วย!"

ครูจางถึงกับหลับตาลง ตลอดหลายปีที่ทำงานมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเคยเจอเด็กอะไรแบบนี้

ต้ากัวยิ่งไม่ยอมรับ "ใครๆ ก็อึได้ทั้งนั้นแหละ! คุณพ่อหนูอึได้กองเบ้อเริ่มกว่าตั้งเยอะ!"

บนใบหน้าของครูจางเต็มไปด้วยเส้นขีดดำมืด "เด็กๆ จ๊ะ เราเปลี่ยนเรื่องเถียงกันดีไหม?"

"ไม่เอา!" เด็กน้อยสองคนที่ชอบเอาชนะพูดขึ้นมาพร้อมกัน

หลิวซิงซิงร้องไห้จนหอบฮัก "ฮึ คุณพ่อหนูก็อึได้กองเบ้อเริ่มเหมือนกัน! ใหญ่กว่าของคุณพ่อเธอตั้งร้อยเท่า!"

ต้ากัวยกมืออวบป้อมขึ้นเท้าเอว "คุณพ่อหนูเป็นราชาแห่งอึ! ไม่ว่าของเธอจะใหญ่แค่ไหน ก็สู้ราชาแห่งอึไม่ได้หรอก!"

หลิวซิงซิงเริ่มลนลาน "คุณพ่อหนูเป็นมหาราชาแห่งอึ! คุณพ่อเธอเป็นแค่ราชาแห่งอึ!"

ต้ากัวกัดฟันกรอด กำมือเล็กๆ อวบอูมเป็นกำปั้นแน่น "คุณพ่อหนูเป็นอภิมหาซูเปอร์ราชาแห่งอึผู้ไร้เทียมทานในจักรวาล! คุณพ่อเธอเป็นแค่มหาราชาแห่งอึเท่านั้นแหละ!"

ขณะที่พูด เธอก็ไม่ลืมที่จะกางมือน้อยๆ ออกเพื่อวาดเป็นวงกลมวงใหญ่

หลิวซิงซิงกระทืบเท้าเร่าๆ เมื่อเห็นว่าเถียงต้ากัวไม่ชนะ เธอก็หันไปหาครูจาง "คุณครูคะ คุณครูคิดว่ามหาราชาแห่งอึอย่างคุณพ่อหนูเก่งที่สุดใช่ไหมคะ?"

ครูจางไม่อยากตอบอะไรอีกแล้ว เธอรู้สึกแค่วิงเวียนจนหูอื้อไปหมด

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก~"

กงหลิงเซียวเคาะประตูห้องพักครู

ต้ากัวที่กำลังทำหน้ามุ่ยอยู่ พอเห็นกงหลิงเซียวดวงตาก็เบิกโพลงเป็นประกายสว่างวาบขึ้นมาทันที

"บอกแล้วไงว่าคุณพ่อของหนูเก่งกาจไร้เทียมทานที่สุดในจักรวาล! ดูสิ คุณพ่อหนูมาเร็วกว่าคุณพ่อเธออีก" ต้ากัวซอยเท้าสั้นๆ วิ่งเข้าไปหากงหลิงเซียว

หลิวซิงซิงร้องไห้ดังลั่นกว่าเดิม ขยำกระโปรงตัวน้อยของตัวเองด้วยความร้อนรน "เดี๋ยวคุณพ่อหนูก็มา! คุณพ่อหนูเป็นคนเร็วปรู๊ดปร๊าด"

ความอยากเอาชนะของต้ากัวพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง เธอหันขวับกลับไปเถียงหลิวซิงซิงต่อ "คุณพ่อของหนูเป็นอภิมหาคนเร็วที่ไร้เทียมทานในจักรวาลต่างหาก!"

"ไม่จริง! คุณพ่อหนูต่างหากที่เป็นอภิมหาคนเร็วที่ไร้เทียมทานในจักรวาล!"

"ไม่ใช่คุณพ่อของเธอสักหน่อย คุณพ่อของหนูต่างหาก!"

กงหลิงเซียวขมวดคิ้ว

ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากถูกเรียกว่าเป็น 'คนเร็ว' หรอกนะ!

เขาอุ้มต้ากัวขึ้นมา "เด็กดี! ต้ากัวเป็นเด็กดีที่เก่งที่สุด ผอมที่สุด แล้วก็น่ารักที่สุด เพราะฉะนั้นเราไม่เถียงกันแล้วนะลูก"

แม้ต้ากัวจะถูกอุ้มจนตัวลอย แต่เธอก็ไม่ลืมที่จะชะโงกหน้าไปเถียงกับหลิวซิงซิงต่อ "คุณพ่อชมว่าหนูเป็นเด็กดี แต่คุณพ่อของเธอไม่ได้ชมสักหน่อย"

ทันทีที่เธอพูดจบ ผู้ชายในชุดลำลองสไตล์สปอร์ตคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

พอหลิวซิงซิงเห็นคุณพ่อของตัวเองก็รีบวิ่งเข้าไปกอด "คุณพ่อคะ หนูถูกเด็กไม่มีแม่รังแก คุณพ่อต้องช่วยหนูนะ!"

ชายคนนั้นมองดูสภาพยับเยินของลูกสาว แล้วหันไปมองเศษเหล็กข้างๆ จากนั้นก็ชี้หน้าด่าต้ากัวด้วยความโมโห "ที่แท้ก็เป็นเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า ที่มีแม่ให้เกิดแต่ไม่มีแม่คอยสั่งสอนนี่เอง! กินตะกละเหมือนหมู สมองก็คงจะโง่เง่าเหมือนหมูด้วยสินะ!"

หลิวซิงซิงปรบมืออย่างมีความสุขเมื่อได้ยินคุณพ่อของเธอด่าต้ากัว "หนูบอกแล้วไงว่าคุณพ่อหนูเจ๋งที่สุด! คุณพ่อเธอจะเอาอะไรมาสู้คุณพ่อหนูได้!"