ตอนที่ 215: แดดดี้ของหนูไม่รู้ตัวว่าตัวเองโง่

ตอนที่ 215: แดดดี้ของหนูไม่รู้ตัวว่าตัวเองโง่

หลังจากที่พูดมาตั้งนาน ที่แท้เจ้าก้อนแป้งก็คิดว่าชายชราสองคนนั้นกำลังจะสู้กันนี่เอง

กงหลิงเซียวหัวเราะออกมาอย่างหมดคำจะพูด "ต้ากัวพูดถูกแล้ว พวกเราสู้กันไม่ได้หรอก"

เจ้าก้อนแป้งยังเล็กเกินไป อธิบายไปมากเธอก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี

"อื้อๆ~ แดดดี้ทำตัวเย็นชาและเมินเฉย หนูจะจดเอาไว้ไปฟ้องหม่ามี้" ต้ากัวหยิบกระดาษกับปากกาออกมาจากไหนก็ไม่รู้ แล้วเริ่มขีดเขียนยุกยิกด้วยสีหน้าจริงจัง

กงหลิงเซียวเลิกคิ้ว เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยรู้จักฟ้องแล้วงั้นหรือเนี่ย

แต่ว่า เจ้าก้อนแป้งกำลังเขียนบ้าอะไรอยู่ล่ะเนี่ย?

"ไอ้วงกลมกับตะขอพวกนี้มันหมายความว่าอะไร?" กงหลิงเซียวเบิกตากว้างจ้องมองราวกับคนไม่รู้หนังสือ เขามั่นใจว่าไม่มีตัวอักษรที่เป็นผู้เป็นคนเลยสักตัวบนกระดาษแผ่นนั้น เขาแน่ใจเหรอว่าเย่ฮุยจะอ่านไอ้ของแบบนี้รู้เรื่อง?

ต้ากัวเชิดหน้าเล็กๆ ขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง "อายายเหยอ? อ่านม่ายออกชิมิ?"

กงหลิงเซียวส่ายหน้า "อ่านไม่ออก"

"มีแค่คงฉลาดเท่าน้านแหยะที่อ่านออก!" ต้ากัวยืนเท้าเอว ท่าทางดูภูมิใจสุดๆ

กงหลิงเซียวถึงกับพูดไม่ออก "ต่อให้ฉลาดแค่ไหนก็ไม่มีใครอ่านออกหรอก ท้ายที่สุดแล้วมันไม่มีตัวอักษรเลยสักตัว"

ต้ากัวปรายตามองเขาอย่างเหยียดหยาม "มนุดโง่เขลา ตัวเองอ่านม่ายออกเองแท้ๆ ยังจาไปว่าคงอื่นอีก"

กงหลิงเซียวเบิกตากว้างด้วยความโกรธ "แดดดี้โง่งั้นเหรอ?"

ต้ากัวพยักหน้า "อื้อ! โง่ซู้ดๆ ปายเยย!"

เธอยังไม่ลืมที่จะตบหัวกงหลิงเซียวเบาๆ "หนูต้องพาแดดดี้ไปเช็กสมองซะแย้ว~"

คำพูดที่คุ้นเคยเหล่านี้คือสิ่งที่กงหลิงเซียวเคยพูดกับต้ากัวมาก่อนเป๊ะๆ

จิตวิญญาณแห่งการแข่งขันของกงหลิงเซียวลุกโชน เขาคว้ากระดาษจากมือของต้ากัวแล้วเอาไปจ่อตรงหน้าผู้ช่วยพิเศษหลี่ "บอกฉันมา นายอ่านไอ้นี่ออกไหม?"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่จะกล้าบอกว่าอ่านออกได้ยังไงล่ะ!

ท้ายที่สุดแล้ว กงหลิงเซียวก็เป็นทั้งผู้มีพระคุณและเจ้านายของเขา ต่อให้อ่านออก เขาก็พูดออกไปไม่ได้ มิฉะนั้น ถ้าเจ้านายเสียหน้า เขาก็คงจะอดได้ขึ้นเงินเดือนแน่ๆ

"ผมอ่านไม่ออกครับ" ผู้ช่วยพิเศษหลี่ตอบ

ริมฝีปากของกงหลิงเซียวเหยียดยิ้ม "ได้ยินหรือเปล่า? ขนาดผู้ช่วยพิเศษหลี่ยังบอกว่าอ่านไม่ออกเลย"

ในตอนนั้นเอง เสียงของหลิวจื่อเสียงก็ดังมาจากนาฬิกาโทรศัพท์ของต้ากัว

"โย่ว! ว่าไงจ๊ะ ต้ากัว? คิดถึงหม่ามี้ผู้ชายของหนูเหรอ?"

ต้ากัวเอากระดาษแผ่นเมื่อกี้มาจ่อที่หน้ากล้อง "หม่ามี้ผู้ชาย หม่ามี้รู้มั้ยคะว่าหนูกำลังเขียนอารายย?"

"เขียนเรื่องแย่ๆ ที่แดดดี้ของหนูทำไงล่ะ" หลิวจื่อเสียงตอบโดยไม่ต้องคิด คำพูดหลุดออกจากปากอย่างรวดเร็ว

กงหลิงเซียวถลึงตาใส่

เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยเต้นแร้งเต้นกาด้วยความตื่นเต้น "หม่ามี้ผู้ชายเปงคงฉลาดเหมืองกับต้ากัวเยย!"

กงหลิงเซียวอิจฉาตาร้อน ทำไมกัน!

ในตระกูลกง เขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ที่มีไอคิวสูงปรี๊ดเมื่อเทียบกับคนรุ่นราวคราวเดียวกัน ตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยมีใครเรียกเขาว่าโง่มาก่อน

แต่ตอนนี้! เขายิ่งยอมไม่ได้เด็ดขาด

กงหลิงเซียวชี้ไปที่เครื่องหมาย 'X' บนกระดาษของต้ากัว "หลิวจื่อเสียง บอกฉันมาสิว่านี่คืออะไร"

"เรื่องที่ทำผิดไง" หลิวจื่อเสียงตอบอย่างง่ายดาย

ต้ากัวโบกมือน้อยๆ "ถูกต้อมค่า! ร้อยคะแนงเตงปายเยย!"

กงหลิงเซียวแทบไม่อยากจะเชื่อ เมื่อมองไปที่เครื่องหมาย X ที่แม่หนูน้อยวาด มันหมายถึงเรื่องผิดจริงๆ เหรอเนี่ย?

นี่มันเป็นการดูถูกสติปัญญาของเขาชัดๆ

ด้วยความที่ไม่ยอมแพ้ เขาจึงถามต่อ "แล้ววงกลมนี่ล่ะคืออะไร?"

"นั่นคือนายไง!" หลิวจื่อเสียงเลิกคิ้วใส่กงหลิงเซียว "ประธานกง นายคงไม่ได้ไม่รู้หรอกนะว่าลูกสาวนายเขียนชื่อนายเป็นวงกลมน่ะ!"

ต้ากัวพยักหน้า ดวงตาใสแจ๋วของเธอเบิกกว้างกลมโต เธอส่งจูบให้หลิวจื่อเสียงอย่างมีความสุข "ถูกต้อม! กง 0 เซียว! มันคือเลข 0 ค่า!"

กงหลิงเซียวถึงกับอยากตัดขาดจากโลกภายนอก

คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะอธิบายออกมาแบบนี้ได้... "แดดดี้ แดดดี้ต้องตั้งจายเรียนน้า! ไม่งั้นเวลาไปเก็บขยะ แดดดี้จาไม่ได้ส่วนแบ่งน้า!" ต้ากัวพับกระดาษ ยัดใส่กระเป๋ากางเกง แล้วเอามืออวบๆ ตบแปะๆ พลางแกว่งเท้าน้อยๆ ไปมาอย่างมีความสุข "หม่ามี้ผู้ชาย หนูจาไปหาหม่ามี้แย้ว~ หนูมีฟามสุกจังเยย! ต่อจากนี้คงต้องรบกวงหม่ามี้ผู้ชายช่วยดูแลแดดดี้ของหนูแล้วนะค้า"

กงหลิงเซียวเงยหน้าขึ้น "ลูกหมายความว่ายังไง?"