ตอนที่ 212: ถูกเรียกว่านังอ้วน

ตอนที่ 212: ถูกเรียกว่านังอ้วน

"หุ่นไล่กาเหรอคะ?" ต้ากัว (หม้อต้มใบใหญ่) ถามด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ไร้เดียงสา

สาวใช้: "ใช่ๆๆ! หุ่นไล่กาไง!"

หลังจากสาวใช้พูดจบ จู่ๆ นางก็เงียบไป

เสียงกระซิบด้วยความไม่อยากจะเชื่อดังผ่านโทรศัพท์: "เมื่อกี้... เหมือนเสียงเด็กหรือเปล่า?"

สาวใช้ ข: "ใช่! ฉันก็ได้ยิน แค่ไม่ค่อยแน่ใจเมื่อกี้นี้"

สาวใช้ ก: "คุณหนูเยี่ยจะมีเด็กอยู่ด้วยได้ยังไง?"

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนก็ตกอยู่ในความเงียบ

ราวกับความเงียบสงัดดั่งความตาย ไม่มีฝ่ายใดในสายพูดอะไรออกมาเลย

ต้ากัวมองไปที่ผู้ช่วยพิเศษหลี่ที่ถือโทรศัพท์อยู่ แล้วก็มองเยี่ยเซี่ยที่คุกเข่าอยู่บนพื้น จากนั้นก็มองไปที่คุณพ่อของนาง "หนูควรจะพูดอารายดีอ่า?"

สาวใช้ในสายกรีดร้อง "พวกเราจบเห่แล้ว!"

สาวใช้ ข: "นั่นมันนังเด็กอ้วนดำคนนั้นหรือเปล่า?"

สาวใช้ ก: "แกหมายถึงลูกสาวของเยี่ยฮุยน่ะเหรอ?"

สาวใช้ ข: "ใช่ๆๆ นังเด็กอ้วนดำคนนั้นแหละ!"

ที่ปลายสายอีกด้าน สีหน้าของต้ากัวเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด

นัง!

เด็ก!

อ้วน!

คำสามคำนี้ราวกับคำสาปแช่ง เป็นอุปสรรคที่นางก้าวข้ามไปไม่ได้

ต้ากัวก้มหน้าลงและมองดูพุงกะทิป่องๆ ของตัวเองอย่างจริงจัง รวมถึงเท้าเล็กๆ และอุ้งมือเล็กๆ ของนางด้วย... "หนูอ้วนตงหนาย! หนูผอมจาตาย! มือกับเท้าหนูก็ไม่ได้เหมือนขาหมูซะหน่อย!"

ขณะที่พูด เจ้าตัวเล็กก็เงยหน้ายุ้ยๆ ขึ้นมามองกงหลิงเซียวและผู้ช่วยพิเศษหลี่ "หนูไม่ได้อ้วนช่ายหม้ายย?"

กงหลิงเซียวและผู้ช่วยพิเศษหลี่ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อเทียบกับเด็กปกติ ลูกสัตว์ตัวน้อยคนนี้ก็อ้วนจริงๆ นั่นแหละ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับหัวกลมๆ และพุงกลมๆ ดูเผินๆ เหมือนลูกบอลกลมๆ สองลูกติดกัน... "นางเป็นเด็กอ้วนจริงๆ ด้วย!"

ในตอนนั้นเอง เสียงของสาวใช้ ก ก็ดังมาจากโทรศัพท์ "ฉันรู้แล้ว นังเด็กอ้วนดำขโมยโทรศัพท์ของคุณหนูเยี่ยไป มิน่าล่ะคุณหนูเยี่ยถึงไม่ตอบข้อความของพวกเราเลย"

รูม่านตาของเยี่ยเซี่ยแทบจะเบิกถลน นางส่ายหน้าอย่างรุนแรง นึกอยากจะมุดทะลุสัญญาณโทรศัพท์ไปตบหน้าสาวใช้ ก สักสองสามฉาด

"นังอ้วน เอาโทรศัพท์คืนให้คุณหนูเยี่ยเดี๋ยวนี้นะ แกได้ยินไหม!" สาวใช้ ข คำรามใส่โทรศัพท์

ต้ากัวโกรธจัด พองแก้มป่องเป็นปลาปักเป้า "พวกป้านั่นแหละนังอ้วน หนูม่ายฟังหรอกก"

สาวใช้ ก: "นังอ้วน แกรู้ไหมว่าฉันจับใครไว้? แม่ของแกอยู่ในมือฉัน ถ้าแกไม่เอาโทรศัพท์ให้คุณหนูเยี่ย แกเชื่อไหมว่าฉันจะจัดการหล่อนให้ตายในหมัดเดียว?"

ต้ากัวฮึดฮัดฟึดฟัด ยื่นอุ้งมือน้อยๆ ออกไปรับโทรศัพท์อย่างตื่นเต้น และตะโกนเท้าเอวอวบๆ ของนาง "คายอนุญาตให้พวกป้าทำเยื่องผิดกดหมาย? ไม่เคยเข้าอนุบานหยอ? คูมคูบอกว่าพวกเราต้องเคารพกดหมายนะ ท่าพวกป้าทำแบ่บนี้ ระวังเบบี๋จะไม่มีก้นน้า!"

สาวใช้ควันออกหู "แก! แก! นังอ้วน แกปากดีนักใช่ไหม? งั้นฉันจะให้แกฟังเสียงร้องของแม่แกก็แล้วกัน ยังไงซะคุณหนูเยี่ยก็อยากให้นางตายมาตั้งนานแล้ว หล่อนแค่รอเวลาจัดการแกนั่นแหละ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หน้าผากของเยี่ยเซี่ยก็แทบจะโขกพื้นจนแตกจากการโขกศีรษะ

แต่ปากของนางถูกบอดี้การ์ดของกงหลิงเซียวปิดไว้แน่น ไม่ว่ายังไง นางก็ทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้เท่านั้น

สาวใช้ ข ดูเหมือนจะได้ยินอะไรบางอย่าง "นังอ้วน แกจะมาส่งเสียง 'อื้อๆ' ทำไม? แกคงกำลังร้องไห้ด้วยความกลัวล่ะสิ! ฉันบอกไว้เลยนะ เอาโทรศัพท์คืนให้คุณหนูเยี่ยเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกเราจะรอเก็บศพแก ให้แกกับแม่ฝังรวมกันไปเลย"

ดวงตาของเยี่ยเซี่ยแดงก่ำ นางมองกงหลิงเซียวด้วยสายตาเว้าวอน ปรารถนาอย่างยิ่งที่จะปกป้องตัวเอง "อื้อ อื้อ~ อื้อ ม่ายช่ายย~ อื้อ~"

สาวใช้ ก เริ่มหมดความอดทน "นังอ้วน แกกำลังล้อเล่นกับฉันด้วยเสียงอู้อี้นั่นใช่ไหม? สรุปว่าแกจะเอาโทรศัพท์ให้คุณหนูเยี่ยหรือไม่ให้ฮะ!"

"หนูให้ปายแย้ว!"