ตอนที่ 210: ยายฉายากำลังจะถึงจุดจบแล้วใช่มั้ย?

ตอนที่ 210: ยายฉายากำลังจะถึงจุดจบแล้วใช่มั้ย?

ยิ่งเย่เซี่ยคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังเผลอ เธอจึงแอบถ่ายรูปเก็บไว้

"แชะ!"

ทันใดนั้น แสงแฟลชก็สว่างวาบไปทั่วทั้งห้องใต้ดิน

ต้ากัว กงหลิงเซียว และนายท่านผู้เฒ่าเย่ต่างก็หันขวับไปมองเย่เซี่ยที่อยู่ด้านหลัง

"เธอถ่ายรูปอะไร?" กงหลิงเซียวตวาดด้วยความไม่พอใจ

ต้องรู้ไว้นะว่ากงหลิงเซียวใส่ใจเรื่องความเป็นส่วนตัวมากๆ แค่เรื่องก่อนหน้านี้ตอนที่ต้ากัวไปปรากฏตัวที่บริษัท ก็ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้พูดถึงเรื่องที่เขามีลูกหากไม่ได้รับความยินยอมจากเขา

เย่เซี่ยรู้สึกอับอาย ฝ่ามือและหลังมือของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อที่เย็นเฉียบเพราะความกลัว

"ลบรูปทิ้งซะ" นายท่านผู้เฒ่าเย่พูดเสียงต่ำ ด้วยความกลัวว่าจะไปกระตุกหนวดเสืออย่างกงหลิงเซียวเข้า

เย่เซี่ยรีบกดโทรศัพท์รัวๆ เพราะความลุกลน นิ้วของเธอจึงสั่นเทาไปหมด

"ฉ... ฉัน... ลบแล้วค่ะ" หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกคอ

นี่คือเส้นบรรทัดฐานความอดทนของกงหลิงเซียว และเธอก็กำลังเต้นระบำอยู่บนเส้นด้ายนั้นพอดี

"เอามานี่!" ใบหน้าที่เย็นชาของกงหลิงเซียวดูมืดมนและน่าเกรงขามในห้องใต้ดินที่มีแสงสลัว

ต้ากัวกะพริบตา แขนอวบๆ เล็กๆ ของเธอกอดคนที่อยู่ในอ้อมแขนแน่นขึ้นไปอีก ขณะที่เธอพูดด้วยความดุร้ายแบบเด็กๆ "ช่าย! เอามานี่เลย หนูจาตวดดูให้ละเอียดๆ เยย"

เย่เซี่ยรู้สึกว่าชีวิตเธอจบสิ้นแล้ว

เธอเสียใจแทบตาย ทำไมเธอถึงไม่ปิดแฟลชกันนะ?

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นมา

เป็นข้อความจากสาวใช้ส่งมา

แต่ก่อนที่เธอจะทันได้เห็นเนื้อหาชัดๆ โทรศัพท์ก็ถูกผู้ช่วยพิเศษหลี่แย่งไปเสียก่อน

ต้ากัวถลึงตาใส่เธออย่างดุร้าย "ยายต้องอยากถ่ายรูปน่าเกียดๆ ของหม่ามี้หนูไปลงเน็ตแน่ๆ ใช่ม้า? ยายฉายา!"

เย่เซี่ยรีบอธิบาย "เปล่านะ! ฉันแค่... รู้สึกว่า..."

"รู้สึกว่าอะไร?" กงหลิงเซียวระงับความโกรธ

เย่เซี่ยก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัว "ฉันรู้สึกว่าแสงมันสลัวมาก ก็เลยอยากจะช่วยเปิดไฟให้ แล้วฉันก็ดันเผลอ..."

"ประธานกงครับ โทรศัพท์ของคุณเย่เซี่ยได้รับรูปถ่ายของคุณเย่ฮุยครับ"

คำพูดของผู้ช่วยพิเศษหลี่ราวกับเสียงประกาศิตจากขุมนรก ทำให้เย่เซี่ยไม่มีโอกาสพลิกสถานการณ์ได้อีกต่อไป

ตอนนี้ เธอรู้สึกว่าตัวเองจบสิ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ขาของเธออ่อนระทวยจนคุกเข่าลงกับพื้น

"ไม่เกี่ยวกับฉันนะ! ฉันไม่รู้จักคนพวกนี้ พวกเขาส่งข้อความมาหาฉันไม่หยุด ฉันกลัวว่าพวกเขาจะทำมิดีมิร้ายกับเย่ฮุย ฉันก็เลยยังไม่ได้บอกทุกคน"

ดวงตาเรียวยาวและเย็นชาของกงหลิงเซียวหรี่ลงเล็กน้อย "อ่านออกมา"

ต้ากัวก็หัดหรี่ตาตามกงหลิงเซียวด้วย "อ่านออกมาเยย!"

แม่หนูน้อยกำลังเลียนแบบคุณพ่อของเธออยู่

ผู้ช่วยพิเศษหลี่กดเข้าไปดูข้อความแล้วอ่านว่า "พวกแกมันไอ้พวกโง่..."

กงหลิงเซียวและต้ากัวตวัดสายตาเย็นชาและเฉียบคมไปมองเขาทันที "นายด่าใคร!"

"นายด่าคราย!"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกและรีบชี้ไปที่ข้อความบนโทรศัพท์ "นี่เป็นประโยคแรกที่คุณเย่เซี่ยส่งไปครับ!"

น้ำเสียงที่หยิ่งยโสนั้นทำให้เย่เซี่ยที่กำลังแกล้งทำตัวบีบน้ำตาถึงกับตัวแข็งทื่อ

เธอไม่คาดคิดเลยว่าผู้ช่วยพิเศษหลี่จะเลื่อนไปอ่านข้อความก่อนหน้านี้ของเธอจริงๆ

ถ้าอย่างนั้น แผนการของเธอตั้งแต่เริ่มเตรียมการจนถึงตอนนี้ และบันทึกการแชททั้งหมดของเธอ ก็จะถูกเปิดเผยออกมาอย่างโจ่งแจ้งเลยน่ะสิ?

"อ่านต่อ!" กงหลิงเซียวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและทรงอำนาจ

แม่หนูน้อยแก้มยุ้ยพูดอย่างฮึดฮัด "อ่านต่อเยย!"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่จึงอ่านข้อความเมื่อครู่นี้ต่อจนจบ: "พวกแกมันไอ้พวกโง่ เย่ฮุยไม่ได้หนีไปไหนเลย พวกแกโดนหลอกแล้ว! ยัยนั่นต้องถูกสลับตัวไปแน่ๆ! ฉันรู้อยู่แล้วว่าเย่ฮุยต้องมีคนคอยส่งข่าวให้ ยิ่งไปกว่านั้น ฉันสงสัยอย่างหนักเลยว่าเหตุผลที่กงหลิงเซียวมาที่นี่ก็เพราะยัยนั่นเป็นคนส่งข่าวไปบอก พวกแกโดนหลอกเข้าแล้วไอ้พวกโง่เอ๊ย ถ้าฉันถูกกงหลิงเซียวฆ่าตาย ฉันจะลากพวกแกไปลงนรกด้วยกันให้หมด"

ปริมาณข้อมูลในย่อหน้าทั้งหมดนี้ช่างมหาศาลเหลือเกิน

ขาของเย่เซี่ยอ่อนระทวยและทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นดังตุ้บ

จบสิ้นแล้ว!

คราวนี้ จบสิ้นแล้วจริงๆ!