ตอนที่ 202 ค้นพบยานอนหลับซุกซ่อนอยู่ในที่นอน

ตอนที่ 202 ค้นพบยานอนหลับซุกซ่อนอยู่ในที่นอน

เยี่ยเซี่ยรู้สึกคับแค้นใจแทบตาย

ทั้งๆ ที่นางไม่ได้กลั่นแกล้งต้ากัวเลยสักนิด แม้ว่าในใจนางจะเคยคิดอยากฆ่าเด็กคนนี้หลายต่อหลายครั้งก็ตาม

แต่นางก็เคยแค่แอบลักพาตัวเด็กคนนี้ไปเพียงครั้งเดียวเท่านั้น และเมื่อกี้ก็ไม่ได้รังแกอะไรเลย!

ลูกสัตว์ตัวน้อยนี่กลับชิงฟ้องก่อนเสียได้ ทำแบบนี้มันต่างอะไรกับพวกนังชาเขียวล่ะ?

ต้ากัวอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ เลิกคิ้วยียวนใส่นาง

คิ้วบางๆ ราวกับหนอนผีเสื้อนั่น ขยับยุกยิกอยู่บนใบหน้ากลมแป้น

มันดูตลกนะ แต่สำหรับเยี่ยเซี่ยในตอนนี้ มันกลับบาดใจอย่างรุนแรง

เพราะมันทำให้นางนึกถึงอดีต

นางเคยใส่ร้ายเยี่ยฮุยด้วยวิธีนี้เหมือนกัน

อาศัยสถานะของการเป็นลูกสาวสายเลือดแท้ๆ ที่พลัดพรากจากบ้านไปนานหลายปี นางเสแสร้งทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวและน่าสงสาร ใส่ร้ายเยี่ยฮุยครั้งแล้วครั้งเล่า จนทำให้เยี่ยฮุยกลายเป็นผู้หญิงใจร้ายที่ใครๆ ก็รู้กันทั่ว

ในขณะที่นางกลายเป็นดอกบัวขาวผู้สูงส่งและน่าเคารพ... นางโกรธจนกินอะไรไม่ลง จึงเดินเข้าห้องแล้วปิดประตูใส่

"เยี่ยฮุย! ดูซิว่าแกคลอดตัวอะไรออกมา ยังเด็กแค่นี้ก็มีแผนการชั่วร้ายซะแล้ว แถบยังกล้ามาแกล้งฉันอีก"

ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห นางหยิบมีดสั้นขึ้นมาและกรีดผนังอย่างแรง

ชั้นล่าง

แม่เยี่ยรู้ว่าลูกสาวของตนถูกปรักปรำ จึงจ้องมองต้ากัวที่กำลังถูกชายชราอุ้มอยู่ด้วยความหวาดระแวง

"หนูเห็นแม่ของหนูหรือเปล่าจ๊ะ?" นางจงใจถาม

ในเมื่อกงหลิงเซียวไม่ยอมแต่งงานกับเยี่ยเซี่ย และยังดึงดันจะตามหาเยี่ยฮุยให้ได้ งั้นก็อย่ามาโทษนางที่ต้องใส่ร้ายเยี่ยฮุยก็แล้วกัน

ใครใช้ให้ต้ากัวมาใส่ร้ายเยี่ยเซี่ยล่ะ

ต้ากัวเอียงคอด้วยความมึนงงและหันไปมองกงหลิงเซียว "คุณพ่อเห็นคุณแม่ของหนูหม้ายคะ?"

กงหลิงเซียว: "พ่อเห็น"

แม่เยี่ยถอนหายใจ "ก็ดีแล้วล่ะ! หล่อนโผล่มาทุกคืนตอนตีหนึ่งตีสอง สวมเสื้อผ้าขาดวิ่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง แถมหน้าตายังเต็มไปด้วยเลือด ฉันกลัวว่าถ้าต้ากัวค้างที่นี่คืนนี้ แกจะตกใจกลัวเอาน่ะสิ"

ต้ากัวขมวดคิ้วและมองเยี่ยเซี่ยด้วยความกังวล "ยัย 'ชื่อเล่น' คุณแม่ของหนูถูกตีจนเจ็บหนักขนาดนั้นเยยหยอ?"

เยี่ยเซี่ยตั้งตัวไม่ทัน

นางไม่คาดคิดเลยว่าต้ากัวจะถามนางเรื่องที่เยี่ยฮุยถูกตี

หรือว่าลูกสัตว์ตัวน้อยนี้จะไปเจออะไรเข้าเมื่อกี้นี้?

ใจของนางหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ต้ากัวขมวดคิ้ว ชูหมัดเล็กๆ ขึ้นมาด้วยท่าทางขึงขังดุดัน "คุณแม่ถูกขังอยู่ในห้องใต้ดิน แย้วก็ถูกคุณตีจนหน้าเต็มไปด้วยเลือดเยยช่ายหม้าย?"

เยี่ยเซี่ยพูดด้วยความรู้สึกผิด "ต้ากัว ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าแม่ของหนูถูกขังอยู่ในห้องใต้ดิน? อีกอย่าง ถ้าฉันเห็นแม่ของหนูตอนกลางคืนในสภาพแบบนั้น ฉันก็คงไม่กล้าแม้แต่จะก้าวออกจากห้องหรอก นับประสาอะไรจะไปตีเธอ"

แม่เยี่ยก็พูดเสริมขึ้นมาว่า "ใช่แล้ว! เด็กน้อย หนูจะมาใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้ไม่ได้นะ! ไม่ว่ายังไง นี่ก็น้าของหนูนะ น้าเพิ่งจะช่วยเช็ดก้นให้หนูไปหมาดๆ หนูควรจะรู้จักสำนึกบุญคุณบ้างสิ! อีกอย่าง ฉันก็อยู่กับเยี่ยเซี่ยทุกวัน ฉันจะไม่รู้ได้ยังไงว่าลูกสาวฉันเป็นคนยังไง? เอาเป็นว่าคืนนี้เราค่อยรอให้เยี่ยฮุยออกมา แล้วค่อยถามให้รู้เรื่องไปเลยดีไหม?"

นายท่านผู้เฒ่าเยี่ยลูบผมเปียนุ่มๆ ของต้ากัวแล้วกล่าวว่า "ต้ากัว คืนนี้เรามารอให้คุณแม่ปรากฏตัวพร้อมกันเถอะ ถึงตอนนั้น เราจะไม่ยอมให้เธอหนีไปได้หรอกนะ เพราะยังไงคุณพ่อผู้เก่งกาจของหนูก็อยู่ที่นี่ด้วย"

ดวงตาของกงหลิงเซียวมืดครึ้มลง เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ!

เพราะเขาเพิ่งจะส่งวิดีโอไปให้ผู้ช่วยพิเศษหลี่

ผู้ช่วยพิเศษหลี่สืบจนรู้ความจริงอย่างรวดเร็วว่า วิดีโอทั้งหมดที่เยี่ยเซี่ยนให้มา ล้วนถูกสร้างขึ้นจาก AI

"ฮึ่ม! คืนนี้หนูจามารอคุณแม่ที่นี่!"

ริมฝีปากของฮูหยินเยี่ยโค้งขึ้น นางอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ แอบยื่นซองยาให้สาวใช้ที่อยู่ข้างหลัง

ไม่ว่าคืนนี้เยี่ยฮุยจะมาหรือไม่ เยี่ยเซี่ยก็ต้องได้อยู่กับกงหลิงเซียวอย่างแน่นอน

"นี่คืออารายหยออคะ?" ต้ากัวคว้าแขนเสื้อของสาวใช้ไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง