บทที่ 70 กลุ่มโจรสลัดโรเจอร์จบเห่แน่

ในฐานะเจ้าหน้าที่ของ CP9 สแปนดายดำรงตำแหน่งระดับกลางในระบบราชการของรัฐบาลโลก

ไดมอนนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เรียบเรียงความทรงจำของชายคนนี้อย่างเงียบๆ

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากตำแหน่งของเขายังไม่สูงพอ เขาจึงไม่ได้รับรู้ถึงแผนปฏิบัติการโดยละเอียด

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขา

ข่าวปลอมที่ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ข่าวเศรษฐกิจโลกเรื่องการจับกุมแช็คกี้นั้น เป็นแผนการของกองทัพเรือจริงๆ ซึ่งดำเนินการโดยเจ้าหน้าที่ CP9

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ CP9 สำนักพิมพ์ข่าวเศรษฐกิจโลกก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ไม่เพียงแค่นั้น พวกเขายังควบคุมการแพร่กระจายของข่าวปลอม เพื่อให้แน่ใจว่ากลุ่มโจรสลัดโรเจอร์จะได้รับข่าวสารโดยไม่ก่อให้เกิดความตื่นตระหนกไปทั่วโลก

“มันก็เป็นไปตามที่ชั้นคาดไว้เป๊ะเลยแฮะ วิธีควบคุมการแพร่กระจายข่าวนี้น่าสนใจดีทีเดียว”

ไดมอนควงปากกาขนนกในมือ พลางชื่นชมกลยุทธ์ของกองทัพเรือ

พวกเขาจับจุดอ่อนเรื่องความไม่สะดวกในการเผยแพร่ข่าวสารในยุคสมัยนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ในแง่ของความคิดเห็นสาธารณะ หนังสือพิมพ์ข่าวเศรษฐกิจโลกคือราชาที่ไร้ผู้ต่อต้านอย่างแท้จริง

เว้นเสียแต่ว่าแช็คกี้จะกระตือรือร้นไปหากลุ่มโจรสลัดโรเจอร์เพื่อบอกพวกเขาว่ามันเป็นข่าวปลอม ... แต่เวลาการพิจารณาคดีที่กองทัพเรือกำหนดไว้นั้นกระชั้นชิดมาก ดังนั้นมันอาจจะสายเกินไป

อย่างไรก็ตาม ยังมีปัญหาอยู่อีกข้อหนึ่ง

แล้วถ้ากลุ่มโจรสลัดโรเจอร์กับกลุ่มโจรสลัดคุจามีหมายเลขหอยทากสื่อสารของกันและกัน และสามารถติดต่อกันได้ล่ะ?

“ไม่สิ ถ้าโรเจอร์ มีเบอร์ติดต่อของแช็คกี้ หมอนั่นก็คงโทรหาเธอทุกวันไปแล้วไม่ใช่หรือไง?”

เมื่อเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว ไดมอนก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า

สรุปว่าไอ้พวกคลั่งรักที่ทุ่มเทจนสุดตัว ก็ยังไม่ได้เบอร์โทรศัพท์ของสาวเจ้ามาอยู่ดีสินะ

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ขัดจังหวะความคิดของเขา

“เข้ามา”

ไดมอนส่งเสียงเรียกไปยังประตู

เขาเขมือบสแปนดายเข้าไปแล้ว และได้รับความทรงจำทั้งหมดของอีกฝ่ายมา ดังนั้นการปลอมตัวต่อหน้าคนอื่นจึงไม่ใช่เรื่องยากเลย

เขาเงยหน้าขึ้นมองประตูห้องทำงาน และหญิงสาวรูปงามคนหนึ่งก็ผลักประตูเดินเข้ามา

พลเรือตรี กิอง นำกองทหารเรือมาที่หน้าประตู เธอสั่งให้พวกทหารยามเฝ้าอยู่ข้างนอก ขณะที่เธอก้าวเข้ามาในห้องทำงาน

“สวัสดี สแปนดาย ชั้นคือพลเรือตรีแห่งศูนย์บัญชาการมารีนฟอร์ด กิอง”

“มีอะไรหรือ?”

เมื่อกว่าสองปีก่อน ไดมอนเคยพบเธอที่มารีนฟอร์ด มาถึงตอนนี้ ผ่านไปกว่าสองปี ผู้หญิงคนนี้ก็ยังดูไม่เปลี่ยนไปจากเดิมเท่าไหร่นัก

“พวกเราจำเป็นต้องขอยืมห้องทำงานของคุณชั่วคราว เพื่อใช้เป็นศูนย์บัญชาการหลักสำหรับปฏิบัติการครั้งนี้น่ะค่ะ คุณจะรังเกียจไหมคะที่จะออกไป?”

นี่มันห้องทำงานของ 'ชั้น' ชัดๆ แล้วพวกแกคิดจะเตะ 'ชั้น' ออกไปเนี่ยนะ?

ไดมอนบ่นอุบอิบอยู่ในใจ พลางคิดว่า

“ตำแหน่งของชั้นมันต่ำเกินไปนะ สแปนดาย นี่คือผลลัพธ์ของการไม่ยอมตั้งใจทำงานยังไงล่ะ”

“ชั้นขอเข้าร่วมด้วยได้ไหม?”

กิองชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วตอบกลับ

“เรื่องนี้ต้องได้รับความเห็นชอบจากพลเรือเอกเซ็นโงคูก่อนค่ะ ปฏิบัติการทางทหารครั้งนี้แทบจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับ CP9 ของคุณเลย คุณมีหน้าที่แค่ให้ความช่วยเหลือก็พอแล้วล่ะค่ะ”

มีอะไรต้องให้พลเรือเอกเซ็นโงคูเห็นชอบด้วยงั้นหรือ? นั่นมันก็แค่พิธีการเท่านั้นแหละน่า

ไดมอนลุกขึ้นยืนทันที เลียนแบบบุคลิกของสแปนดาย แล้วแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจออกมา

ขณะที่เขาเดินผ่านกิอง จู่ๆ เขาก็หยุดชะงัก

“งั้นชั้นขอถามหน่อยเถอะ จะใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกัน?”

หรือพูดอีกอย่างก็คือ การพิจารณาคดีจะเริ่มขึ้นเมื่อไหร่นั่นเอง?

กิองไม่ได้ปิดบังอะไร ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นถึงเจ้าหน้าที่ระดับสูงสุดแห่งเอนิเอสล็อบบี้แต่เพียงในนาม การจะเปิดเผยข้อมูลสักหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร

“อีกห้าวันค่ะ แต่เราก็ไม่รู้หรอกนะว่ากลุ่มโจรสลัดโรเจอร์จะมาถึงเมื่อไหร่ ดังนั้นเราจึงต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา”

...

เมื่อได้รับคำตอบที่ต้องการ ไดมอนก็เดินจากไปอย่างใจกว้าง ยอมยกห้องทำงานให้กับกองทัพเรือ

อีกห้าวัน ... เมื่อไปยืนอยู่ที่ระเบียงทางเดิน มองตรงไปยังสะพานแห่งความลังเล เขาก็เห็นแถวของทหารเรือเรียงรายกันอยู่อย่างหนาแน่น

“คนเยอะแยะขนาดนี้จะมีประโยชน์อะไรกัน? โดนฮาคิราชันย์ไปทีเดียวก็สลบเหมือดกันหมดแล้ว หืม?”

ไดมอนหรี่ตาลงเล็กน้อย เมื่อเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยสามร่างอยู่บนสะพาน

สามพลเรือเอกแห่งกองทัพเรืองั้นหรือ?

ไม่สิ พวกเขาคือสามพลเรือเอกแห่งกองทัพเรือในอนาคตต่างหาก

แม้จะยังดูอายุน้อยมาก แต่สามคนนั้นคือ ซากาซึกิ โบร์ซาลิโน่ และคุซัน อย่างไม่ต้องสงสัย

“พวกนั้นเข้ากองทัพเรือเร็วขนาดนี้เลยหรือ? ดูจากยศแล้ว คุซันน่าจะเป็นนาวาตรี ส่วนซากาซึกิกับโบร์ซาลิโน่น่าจะเป็นนาวาโทสินะ?”

ทั้งสามคนต่างก็นำทีมเล็กๆ ของตัวเอง หลังจากลงจากเรือรบ พวกเขาก็เดินข้ามสะพานแห่งความลังเล และมุ่งหน้าไปยังเกาะหลักตรงกลางเพื่อไปรวมพล

เขาแอบสงสัยว่าสามคนนี้กินผลปีศาจของพวกเขาเข้าไปหรือยังนะ?

ไดมอนทำเพียงแค่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง เฝ้าสังเกตการณ์อย่างเงียบๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง พลเรือเอกคนแรกก็มาถึง “แขนดำ” เซเฟอร์

จากนั้นเรือรบอีกลำก็มาถึงและเทียบท่า ซึ่งเซ็นโงคูก็ได้ลงมาจากเรือลำนั้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เรือรบที่เต็มไปด้วยทหารหญิงก็มาถึง นั่นคือหน่วยทหารหญิงของพลเรือโทซึรุ

จากนั้นก็เป็นพลเรือโทเผ่าคนยักษ์อีกหลายนาย

ไดมอนพอจะจำเค้าโครงใบหน้าของคนพวกนี้ได้บ้าง พวกนี้น่าจะเป็นคนที่ปรากฏตัวในมหาสงครามมารีนฟอร์ดนั่นแหละ

หลังจากนั้น เรือขนนักโทษก็มาถึง และผู้ชายที่ไดมอนไม่รู้จักก็ก้าวลงมา อย่างไรก็ตาม ออร่าของเขานั้นแข็งแกร่งมาก บ่งบอกว่าเขาเป็นยอดฝีมือระดับพลเรือเอกหรือใกล้เคียงกับระดับพลเรือเอกเลยทีเดียว

ผู้ชายคนนี้คือใครกัน?

ไดมอนหันไปเรียกทหารเรือนายหนึ่งที่ยืนเฝ้ายามอยู่ตรงระเบียงทางเดินใกล้ๆ แล้วเอ่ยถามไปตรงๆ

“ผู้ชายคนนั้นคือใครน่ะ?”

“ท่านสแปนดาย!”

ทหารเรือนายนั้นทำความเคารพก่อน จากนั้นก็มองตามสายตาของไดมอนแล้วอธิบาย

“นั่นคือโคลัมบัส ผู้บัญชาการแห่งอิมเพลดาวน์ครับ! ท่านไม่ค่อยได้ออกไปปรากฏตัวข้างนอกเท่าไหร่นัก ก็เป็นเรื่องปกติแหละครับที่คุณจะไม่รู้จักท่าน”

“เขาเก่งไหมล่ะ?”

ทหารเรือพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน

“ท่านผู้บัญชาการโคลัมบัสเป็นผู้ใช้พลังของผลจิ จิ สายพารามีเซียครับ เป็นสายพารามีเซียชนิดพิเศษ ที่เกือบจะเหมือนกับสายโรเกียเลยล่ะครับ! ถ้าท่านไม่ได้เป็นผู้บัญชาการ แต่เข้าร่วมกองทัพเรือล่ะก็ ป่านนี้ท่านคงได้เป็นพลเรือเอกไปแล้วล่ะครับ!”

เขาคือผู้บัญชาการของอิมเพลดาวน์ก่อนหน้าแมกเจลแลนสินะ แต่ ... โคลัมบัสงั้นหรือ?

สีหน้าของไดมอนดูพิลึกพิลั่นเล็กน้อย ชื่อของผู้บัญชาการทั้งสองคนนี้ทำเอาเขาแทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่เลยแฮะ

“เข้าใจแล้วล่ะ”

เขาโบกมือปัด สั่งให้ทหารเรือกลับไปประจำการที่เดิม

ไดมอนจ้องมองโคลัมบัส พลางตกอยู่ในห้วงความคิด สายพารามีเซียชนิดพิเศษ สายพารามีเซียที่เหมือนกับสายโรเกีย ... คล้ายๆ กับผลโมจิ โมจิ สายพารามีเซีย ของคาตาคุริงั้นหรือ?

เพื่อจัดการกับกลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ ถึงขนาดดึงตัวผู้บัญชาการของอิมเพลดาวน์มาร่วมรบด้วยเลยงั้นหรือ

“จริงสินะ ศตวรรษแห่งความว่างเปล่าคือข้อห้ามของรัฐบาลโลกนี่นา ก่อนที่โรเจอร์ จะกลายเป็นราชาโจรสลัด หมอนั่นก็เป็นแค่หนึ่งในสิ่งที่เรียกว่าห้ายอดขุนเขาเท่านั้นเอง และพวกมันก็ไม่ได้จริงจังกับการจับกุมเขาเท่าไหร่นักด้วย”

ตอนนี้พอเขาเพิ่งจะกลายเป็นราชาโจรสลัดปุ๊บ พวกมันก็รีบลงมือจัดการเขาทันทีเลย

พวกมันกลัวประวัติศาสตร์จะถูกเปิดเผยขนาดนั้นเลยหรือ?

ไดมอนเองก็เคยไปที่ลาฟเทลมาแล้ว ถึงเขาจะไม่รู้ประวัติศาสตร์ทั้งหมด แต่เขาก็รู้เรื่องส่วนใหญ่แหละน่า

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่ เรือรบพิเศษอีกลำก็แล่นผ่านประตูแห่งความยุติธรรมเข้ามา

นั่นไม่ใช่เรือรบของกองทัพเรือ แต่เป็นเรือของรัฐบาลโลก หลังจากเทียบท่าที่สะพานแห่งความลังเล ผู้คนในชุดสูทสีขาวหลายคนก็ก้าวลงมาจากเรือ

“CP0 ก็มาด้วยหรือเนี่ย?”

ไดมอนคิดด้วยความประหลาดใจ คนพวกนี้มาทำอะไรที่นี่ล่ะเนี่ย?

เจ้าหน้าที่ CP0 ทั้งสามคนสวมหน้ากากประหลาด หลังจากลงจากเรือ พวกเขาก็มุ่งตรงมาที่หอคอยแห่งความยุติธรรมและมาหาเขาทันที

“สแปนดาย ตามพวกเรามาสิ”

“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”

“พาพวกเราไปที่ห้องลับที่ไม่มีใครมารบกวนหน่อยสิ นี่เป็นภารกิจลับสุดยอดของรัฐบาลเลยนะ!”

“ถ้างั้นก็ตามชั้นมาสิ”

อาศัยความทรงจำของสแปนดาย เขาพาทั้งสามคนไปที่ห้องลับในชั้นใต้ดินของหอคอยแห่งความยุติธรรม

มันถูกเรียกว่าห้องลับก็จริง แต่มันก็คือห้องสอบสวนต่างหาก ภายในห้องเต็มไปด้วยเครื่องทรมานแปลกๆ มากมาย และกลิ่นเหม็นเน่าที่ชวนให้สำลักก็ลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

“ไม่มีใครมารบกวนที่นี่หรอกนะ พวกแกต้องการจะทำอะไรล่ะ?”

“หน้าที่ของแกหมดลงแค่นี้แหละ ตอนนี้ถึงตาพวกเราบ้างแล้ว”

ทั้งสามคนไม่ได้สะทกสะท้านกับสภาพแวดล้อมเลยแม้แต่น้อย ชายร่างผอมสูงกว่าห้าเมตรคนหนึ่งเดินไปที่กลางห้องลับ และหยิบพู่กันขนาดยักษ์ออกมาจากใต้เสื้อคลุมสีขาวตัวโคร่งของเขา

เขาคุกเข่าลงและเริ่มวาดวงเวทสีดำลงบนพื้น

นี่มัน ... วงเวทเทเลพอร์ตนี่นา!

ไดมอนหรี่ตาลงเล็กน้อย พวกเขากำลังเตรียมจะอัญเชิญภาคีอัศวินเทพมางั้นหรือ พวกเขาจะมาร่วมรบด้วยอย่างนั้นสินะ?

มันจบลงแล้วล่ะ

กลุ่มโจรสลัดโรเจอร์จบเห่แน่

ถ้าพวกมันกล้ามาล่ะก็ พวกมันจะต้องถึงคราวพินาศอย่างแน่นอน!