บทที่ 890 - งั้นนายก็คือหายนะแห่งหมื่นเผ่าพันธุ์งั้นสิ?!

บทที่ 890 - งั้นนายก็คือหายนะแห่งหมื่นเผ่าพันธุ์งั้นสิ?!

ห้องวีไอพีระดับเทพหมายเลข 005

วิง~

ในวินาทีที่ซูมู่ไป๋ฉีกมิติมืดกลับมายังห้องวีไอพี เขาก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังของค่ายกลปิดกั้นทันที

"ตอบสนองไวจริงๆ แฮะ"

เขาหัวเราะออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก พลางใช้จิตนึกคิดสั่งการ

[มหาค่ายกลเซวียนเทียน] - คลาย!

ประกายสีทองวาบผ่านดวงตา ดวงตาที่สามกลางหน้าผากเบิกโพลงขึ้นชั่วพริบตา แสงเทพส่องประกายวูบหนึ่ง [มหาค่ายกลเซวียนเทียน] ที่เคยใช้ปิดกั้นคลื่นพลังงานและเปิดเส้นทางสู่มิติมืด ก็ถูกเก็บกลับคืนมาอย่างเงียบเชียบ

ไม่เพียงแค่นั้น ร่องรอยและกลิ่นอายที่ซูมู่ไป๋ทิ้งไว้ตอนมาที่นี่ ก็ถูกลบหายไปพร้อมกับ [มหาค่ายกลเซวียนเทียน] ด้วย

หลังจากนี้ ต่อให้เป็นผู้บรรลุกฎเกณฑ์ระดับมหาเทพลงมาตรวจดูด้วยตัวเอง ก็ไม่มีทางล่วงรู้ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นภายในห้องวีไอพีระดับเทพหมายเลข 003!

"ไม่รู้เหมือนกันนะว่ามหาเทพที่อยู่เบื้องหลังตรอกเซียนยมโลกคือใครบ้าง"

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ซูมู่ไป๋ก็มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความสนใจ

เหล่าภูตผีสาวที่กำลังร่ายรำอย่างงดงามภายใต้แสงจันทร์ ไม่ได้หยุดเต้นเพราะการเปิดใช้งานค่ายกลปิดกั้นเลย

พวกเธอเหมือนจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย และยังคงโชว์เรือนร่างเย้ายวนต่อไป

ภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง ผ้าโปร่งบางสีขาวที่ห่อหุ้มร่างกายของเหล่าภูตผีสาวสะท้อนแสงจนดูโปร่งใส เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวอวบอิ่มของพวกเธออย่างชัดเจน

สายตาของซูมู่ไป๋ไม่ได้หยุดพักอยู่ที่พวกเธอเลย ร่างของเขาหายวับไปจากห้องวีไอพีระดับเทพหมายเลข 003 โดยตรง

[สิทธิ์จ้าวเขตแดนแห่งความตาย - เคลื่อนย้ายพริบตา]!

ค่ายกลปิดกั้นของตรอกเซียนยมโลกนั้นแข็งแกร่งมากจริงๆ มันไม่ใช่สิ่งที่จ้าวแห่งกฎเกณฑ์จะทำลายได้เลย

ต่อให้เป็นซูมู่ไป๋ในตอนนี้ที่สามารถดึงพลังของ [กงล้อมิติเวลา] ออกมาใช้ ก็ยังไม่สามารถใช้วิชาเคลื่อนย้ายพริบตาหรือพลังมิติอื่นๆ ในสถานที่แห่งนี้ได้

แต่เขาคือผู้ครอบครองสิทธิ์บางส่วนของจ้าวเขตแดนแห่งความตายนะ จะมาถูกค่ายกลกิ๊กก๊อกแค่นี้ขวางเอาไว้ได้ยังไง

อย่าว่าแต่ค่ายกลปิดกั้นที่มหาเทพเป็นคนกางไว้เลย ต่อให้มหาเทพตัวเป็นๆ มาลงสนามเอง ก็ไม่มีทางหยุดเขาไม่ให้ไปจากที่นี่ได้!

แถมการใช้สิทธิ์ของจ้าวเขตแดนยังไร้สุ้มเสียงและไร้ซึ่งคลื่นพลังงานใดๆ ค่ายกลปิดกั้นของตรอกเซียนยมโลกจึงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยแม้แต่น้อย

...

ห้องวีไอพีระดับเทพหมายเลข 005

"ลูกพี่ เมื่อกี้พี่บอกว่าจ้าวแห่งความมืดกลายมาเป็นลูกพี่ของพี่แล้วเหรอ?!"

ภายในห้อง อาเหมิงเบิกตากว้างพร้อมกับร้องตะโกนออกมา "งั้นแบบนี้ฉันก็ต้องเรียกจ้าวแห่งความมืดว่าพี่ใหญ่ของลูกพี่แล้วสิ"

น้ำเสียงของเขาฟังดูตื่นเต้นสุดๆ

หวงกวากับลวี่เหมาที่อยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าตื่นเต้นไม่แพ้กัน

ทั้งสองคนยกนิ้วขึ้นมานับพลางพึมพำว่า "พี่ใหญ่ของลูกพี่ พวกเราต้องเรียกว่าอะไรนะ"

ปั้ก! ปั้ก!

อาเหมิงแจกมะเหงกให้ทั้งสองคนไปคนละที พร้อมกับด่าทอด้วยความโมโหว่า "ก็ต้องเรียกว่าลูกพี่ใหญ่สิวะ!"

ทั้งสองคนยกมือกุมหัวพลางเถียงอย่างน้อยใจว่า "แต่ลูกพี่... ลูกพี่ใหญ่มันคือท่านไป๋เยี่ยไม่ใช่เหรอ"

"เออว่ะ..."

พออาเหมิงได้ยินแบบนั้น แววตาของเขาก็ฉายแววครุ่นคิด "จะให้เรียกว่าลูกพี่รองก็คงไม่ได้มั้ง"

ปั้ก!

คราวนี้มีแค่เสียงเดียว เป็นเสียงกำปั้นของพ่ายตี๋ที่เขกหัวอาเหมิงเต็มแรง

มุมปากของเขากระตุกยิก กัดฟันกรอดเค้นคำพูดออกมาสองคำ "หุบปาก!"

หวงกวากับลวี่เหมาเห็นแบบนั้นก็อยากจะขำแต่ก็ไม่กล้าขำ ต้องกลั้นเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

ในตอนนั้นเอง ตรอกเซียนยมโลกก็เปิดใช้งานค่ายกลปิดกั้นพอดี

พ่ายตี๋ขมวดคิ้วแน่น ใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"นี่คงไม่ได้เกี่ยวกับน้องไป๋เยี่ยหรอกนะ"

น้องไป๋เยี่ยบอกว่าจะไปฆ่าคน แถมยังใช้ [ม้วนคำภีร์เทพตามรอยเขตแดน] ด้วย ไม่แน่ว่าเป้าหมายแรกของเขาอาจจะบังเอิญอยู่ในตรอกเซียนยมโลกนี้พอดีก็ได้

โลกมันจะกลมขนาดนั้นเลยเหรอ

"ลูกพี่ เป็นอะไรไป"

"ลูกพี่ใหญ่ ใครทำให้ลูกพี่ไม่พอใจ พวกเราจะไปอัดมันเอง!"

สามพี่น้องแก๊งไฟจราจรฝีมืออ่อนหัดเกินไปจนสัมผัสไม่ได้ถึงการเปิดใช้งานของค่ายกลปิดกั้นด้วยซ้ำ

พอเห็นพ่ายตี๋ขมวดคิ้ว พวกเขาก็รีบถามขึ้นมาทันที

"ไสหัวไปไกลๆ เลย ตัวตนที่กล้าแหยมกับฉันได้ พวกแกเอาชีวิตไปทิ้งให้เขากระทืบเล่นรึไง"

พ่ายตี๋ถลึงตาใส่ทั้งสามคน ในหัวกำลังคิดหาวิธีรับมือ

เขามีลางสังหรณ์ว่า การที่จู่ๆ ตรอกเซียนยมโลกเปิดใช้งานค่ายกลปิดกั้น น่าจะเกี่ยวพันกับไป๋เยี่ยแน่ๆ

และข้อความที่ได้รับแจ้งเตือนต่อมา ก็ยิ่งตอกย้ำความคิดในใจของเขาเข้าไปอีก

จ้าวพิภพที่แกร่งที่สุดในเขตแดนวิญญาณ ท่านประมุขถักทอฝันแห่งเผ่าพันธุ์แมลง หมัวไต้ซือถี ร่วงหล่นแล้ว!

แถมยังดูเหมือนว่าจะมาจบชีวิตลงในตรอกเซียนยมโลกอีกต่างหาก!

"เอาชีวิตไปทิ้งก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่นา!"

อาเหมิงกับพวกอีกสองคนมองหน้ากัน ก่อนจะตบหน้าอกตัวเองดังป้าบ ทำท่าเหมือนพร้อมตายแทนได้ทุกเมื่อ

แต่ประโยคต่อมาที่พวกเขาพูดเสริมขึ้นมาก็คือ "ลูกพี่ ไม่ต้องห่วงหรอก ต่อให้พวกเราจะสู้ไม่ได้ แต่นั่นก็ยังมีลูกพี่ใหญ่อยู่ทั้งคน ฉันยังไม่เคยเห็นใครเอาชนะลูกพี่ใหญ่ได้เลยสักคน!"

"..."

พ่ายตี๋มองลูกสมุนทั้งสามที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ อ้าปากค้างแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ลูกน้องสามคนนี้ บอกว่าสมองมีรอยหยักน้อยยังถือเป็นการชมพวกมันด้วยซ้ำ

ถ้าบอกพวกมันไปว่าไป๋เยี่ยอาจจะตกอยู่ในอันตราย ไม่แน่ไอ้บ้าสามตัวนี้อาจจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาก็ได้

อีกอย่าง จะไปปรึกษาวิธีแก้ปัญหากับพวกมัน ก็เหมือนสีซอให้ควายฟังนั่นแหละ

เมื่อคิดได้ดังนั้น พ่ายตี๋ก็ยกข้อมือขึ้นมา

เบื้องหลังตรอกเซียนยมโลกมีผู้บรรลุกฎเกณฑ์คอยหนุนหลังอยู่ ตอนนี้ตัวตนระดับหมัวไต้ซือถีมาร่วงหล่นอยู่ที่นี่ ดีไม่ดีผู้บรรลุกฎเกณฑ์อาจจะส่งร่างเงาลงมาสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเองเลยก็ได้

ทางเดียวที่จะช่วยให้ไป๋เยี่ยหนีรอดไปได้ในตอนนี้ ก็คือต้องแจ้งให้ลูกพี่ใหญ่ทราบแล้ว!

แต่ในขณะที่เขากำลังเตรียมตัวจะติดต่อไปหาจ้าวแห่งความมืด มิติภายในห้องวีไอพีก็เกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมราวกับผิวน้ำขึ้นมาอย่างกะทันหัน

วินาทีต่อมา ร่างของซูมู่ไป๋ก็เดินก้าวออกมาจากจุดนั้น

หลังจากฆ่าหมัวไต้ซือถีเสร็จ เขาไม่ได้หนีไปเลย แต่กลับมาหาพ่ายตี๋ที่ห้องวีไอพีหมายเลข 005

ตอนนี้เขาคืนร่างเดิมแล้ว ไม่ได้อยู่ในคราบของหายนะแห่งหมื่นเผ่าพันธุ์อีกต่อไป

"น้องไป๋เยี่ย นายยังใช้วิชาเคลื่อนย้ายพริบตาได้อีกเหรอเนี่ย?!"

พ่ายตี๋เบิกตากว้าง ผุดลุกขึ้นยืนพรวดพลางจ้องมองซูมู่ไป๋ด้วยความตกตะลึง

ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังไม่ได้เปิดค่ายกลปิดกั้น เขาก็ช็อกกับวิชาเคลื่อนย้ายพริบตาของซูมู่ไป๋มาแล้วรอบหนึ่ง

ตอนนี้ตรอกเซียนยมโลกงัดค่ายกลปิดกั้นออกมาใช้แล้ว แต่ไป๋เยี่ยยังสามารถไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบอีก นี่มันบ้าไปแล้ว!

หรือว่าค่ายกลปิดกั้นของตรอกเซียนยมโลกมันจะเป็นของปลอมกันล่ะเนี่ย?!

พ่ายตี๋พยายามข่มความตกใจเอาไว้ แล้วรีบถามต่อทันที "เป้าหมายที่นายใช้ม้วนคำภีร์เทพตามรอยเขตแดนตรวจหาก่อนหน้านี้ คือหมัวไต้ซือถีงั้นเหรอ"

"อืม"

ซูมู่ไป๋พยักหน้าเบาๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา แล้วยกแก้วเหล้าที่วางทิ้งไว้ขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด

"จะว่าไปแล้ว หมัวไต้ซือถีก็พอมีฝีมืออยู่บ้างเหมือนกันนะ"

พอได้รับการยืนยันสิ่งที่ตัวเองเดาเอาไว้ สีหน้าของพ่ายตี๋ก็ดูแปลกประหลาดขึ้นมาทันที

"น้องไป๋เยี่ย... เราเลิกขี้โม้ถ่อมตัวสักแป๊บได้มั้ย"

ก่อนหน้านี้ ถึงเขาจะรู้ว่าไป๋เยี่ยเก่งมากก็เถอะ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเก่งบรรลัยหลุดโลกขนาดนี้ไง!

นั่นคือท่านประมุขถักทอฝัน หมัวไต้ซือถีเชียวนะ!

จ้าวพิภพที่แกร่งที่สุดในเขตแดนวิญญาณ แล้วยังเป็นตัวตนที่มีพลังและสถานะสูงส่งติดอันดับต้นๆ รองจากผู้บรรลุกฎเกณฑ์ของเผ่าพันธุ์แมลงเลยนะเว้ย!

พ่ายตี๋รู้ดีว่าจ้าวพิภพนรกอย่างเค่อไหลซือเท่อจากเผ่าพันธุ์ปีศาจของเขา พลังรบก็แค่สูสีกับหมัวไต้ซือถีเท่านั้นแหละ

ไป๋เยี่ยเพิ่งจะออกไปแป๊บเดียว ก็ดันไปเชือดจ้าวพิภพระดับแนวหน้าทิ้งได้ง่ายๆ ซะงั้น?!

แถมดูจากสภาพแล้ว ไม่ได้มีบาดแผลอะไรเลยสักนิด กระทั่งลมหายใจก็ยังราบเรียบเป็นปกติเหมือนไม่ได้ผ่านการต่อสู้อะไรมาเลยด้วยซ้ำ

งั้นแบบนี้ก็แปลว่า... พลังของเขาคู่ควรกับตำแหน่งทวยเทพที่แท้จริงอันดับหนึ่งแห่งหมื่นภพแล้วน่ะสิ

สิ่งที่พ่ายตี๋ไม่รู้ก็คือ พลังงานที่สูญเสียไปจากการต่อสู้ระหว่างซูมู่ไป๋กับหมัวไต้ซือถี มันถูกฟื้นฟูกลับมาจนเต็มเปี่ยมตั้งแต่วินาทีที่ [หัวใจวัฏจักรสงสาร] สูบกลืนพลังเทพแห่งความโกลาหลของหมัวไต้ซือถีเข้าไปแล้ว

ในขณะที่พ่ายตี๋กำลังจ้องมองซูมู่ไป๋ตาค้างและกำลังจะนั่งลง จู่ๆ เขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ร่างกายของเขาเด้งดึ๋งกลับขึ้นมายืนอีกครั้งพร้อมกับร้องลั่น

"งั้นนายก็คือหายนะแห่งหมื่นเผ่าพันธุ์งั้นสิ?!"

[จบแล้ว]