บทที่ 560 - อย่าว่าแต่ตำหนักอ๋องซื่อหุน เขตเมืองฝั่งตะวันตกก็ต้องสะเทือน!

บทที่ 560 - อย่าว่าแต่ตำหนักอ๋องซื่อหุน เขตเมืองฝั่งตะวันตกก็ต้องสะเทือน!

พวกหลิวฮ่าวมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หวาดผวาและงุนงงไปพร้อมกัน!

ทำไมพวกเขาสวยบรรลัยแบบนี้!

เพิ่งจะมุดเข้ามาแท้ๆ ก็โดนจับได้คาหนังคาเขาซะแล้ว!

แถมยังโดนราชาผีซื่อหุนจับได้ด้วยตัวเองอีก

โคตรจะซวยเลย!

ลูกน้องของหลิวสือซานว่างเป็นต้องมาขโมยของ ทำไมถึงไม่เคยโดนจับได้เลยล่ะ

มันเมกเซนส์ตรงไหนเนี่ย!

ขนาดหลิวสือซานเองยังเหวอแดก เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองโดนลูกน้องหักหลังหรือเปล่า...

ไม่งั้นคงไม่ซวยขนาดนี้หรอก!

หลิวฮ่าวลอบกลืนน้ำลายลงคอแล้วพูดขึ้น

"ชิบหายแล้ว เพิ่งมาถึงตำหนักอ๋องซื่อหุนก็จะเปิดศึกตัดสินกันเลยเหรอ รู้งี้ฉันรออยู่ที่โรงเตี๊ยมหยินหยางดีกว่า... สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ผีเสื้อสังคมอย่างฉันก็ไร้ประโยชน์น่ะสิ!"

หลิวฮ่าวเริ่มปอดแหก เขาหันกลับไปมองอุโมงค์บนกำแพง

ไม่รู้ว่าจะยังมุดกลับไปได้หรือเปล่า

สือเว่ยเองก็กลุ้มใจสุดๆ

"ทำไมมันซวยบัดซบขนาดนี้!"

เยี่ยยางพยักหน้าเล็กน้อย

"เหอะ สู้ก็สู้สิ! กลัวที่ไหนกัน!"

มีเพียงเยี่ยยางเท่านั้นที่ยังคงไม่แยแสต่อสิ่งใด

กู้เหวินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"กุ่ยเตา เยี่ยยาง ถ้าเดี๋ยวเกิดการต่อสู้ขึ้น เป้าหมายแรกของพวกนายคือคุ้มกันผู้อำนวยการกับคนอื่นๆ ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง!"

น้ำเสียงของกู้เหวินเต็มไปด้วยความเย็นชาและจิตสังหาร

ในเมื่อหลบไม่พ้น

งั้นก็สู้!

สำหรับศึกนี้ เขาเตรียมตัวมาอย่างดีเยี่ยมแล้ว!

ถ้ามาบีบคั้นเขาจนตรอก

อย่าว่าแต่ตำหนักอ๋องซื่อหุนเลย ต่อให้เป็นเขตเมืองฝั่งตะวันตกทั้งเขตก็ต้องสั่นสะเทือนกันบ้างแหละ!

จังหวะนั้นเอง

ด้านนอกลานกว้างปรากฏร่างของหญิงสาวในชุดกี่เพ้าสีม่วงเดินเข้ามา เธอเกล้าผมขึ้นสูง แต่งหน้าเย้ายวนใจ นัยน์ตาดอกท้อราวกับมีหยาดน้ำหยาดเยิ้ม ชุดกี่เพ้าสีม่วงรัดรูปเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน

เธอคือหญิงสาวที่ดูเป็นผู้ใหญ่และมีเสน่ห์เย้ายวนใจอย่างถึงที่สุด

หรือจะพูดอีกอย่าง...

คือผีสาว

มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นสเปกที่เถ้าแก่เฉาชอบที่สุด

หญิงสาวจ้องมองกู้เหวินที่ยืนขวางหน้าทุกคน นัยน์ตาลึกล้ำ น้ำเสียงเย็นเยียบ

"พวกนายเจอทางลับนี้ได้ยังไง ใครเป็นคนบอก"

กู้เหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย

ทางลับนี้สำคัญกับราชาผีซื่อหุนมากงั้นเหรอ

คำถามแรกที่เธอถาม กลับกลายเป็นว่าพวกเขาเจอทางลับนี้ได้ยังไง

กู้เหวินมองหญิงสาวแล้วตอบกลับ

"แค่เรื่องบังเอิญน่ะ และที่พวกเรามาเยือนตำหนักของพวกคุณก็เพื่อตามหาคน คนสำคัญของพวกเราถูกพวกคุณจับตัวมา ถ้าคุณยอมส่งตัวเขาคืนมา พวกเราก็เลิกแล้วต่อกันและมาดื่มฉลองด้วยกันได้"

"แต่ถ้าคุณไม่ยอม..."

"งั้นฉันก็คงต้องบังคับให้คุณยอมแล้วล่ะ..."

กู้เหวินจ้องมองหญิงสาวเขม็ง แววตาเย็นชาแฝงไปด้วยการคุกคามอย่างหนักหน่วง

ถึงแม้พวกเขาจะถูกจับได้ตอนกำลังลอบเข้ามา

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า เขาจำเป็นต้องกลัวอีกฝ่าย!

เมื่อได้ยินคำขู่ของกู้เหวิน

หญิงสาวก็อดหลุดขำออกมาไม่ได้ แววตาเย้ายวนมองประเมินกู้เหวิน มุมปากยกขึ้นอย่างนึกสนุก "มนุษย์ที่จองหองแบบนาย ฉันเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกเลย"

"นายไม่รู้หรือไงว่าที่นี่คือเมืองผีเฟิงตู"

"ที่นี่คือถิ่นของผี! ที่นี่คือตำหนักอ๋องซื่อหุน นายเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้มาพ่นน้ำลายกร่างแถวนี้"

"หรือนายอยากตาย"

พูดจบ

นัยน์ตาของหญิงสาวก็สาดประกายเย็นเยียบ กลิ่นอายผีทั่วร่างพวยพุ่ง ขุมพลังอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งช่วยขับเน้นความงามอันเย็นชาของเธอให้ดูโดดเด่นแปลกตายิ่งขึ้น

วินาทีนั้น

แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามาอีกครั้ง

ทว่ากู้เหวินยังคงยืนขวางหน้าทุกคนและรับแรงกดดันจากหญิงสาวเอาไว้

ถึงแม้

เธอจะอยู่ระดับเก้า

แต่ทว่า!

กู้เหวินมีพลังจิตถึงสองชาติภพ แถมพรสวรรค์ผู้บ้าคลั่งการฆ่าฟันยังช่วยให้เขาดูดซับพลังจิตมาได้อย่างมหาศาล พลังจิตของเขาในตอนนี้ใช้คำว่าน่าสยดสยองมาบรรยายก็คงไม่พอ

ถ้าระดับเก้าธรรมดาคิดจะใช้แรงกดดันมากดหัวเขาล่ะก็

ก็พูดได้คำเดียวว่าฝันกลางวัน!

ท่ามกลางแรงกดดันมหาศาล กู้เหวินมีสีหน้าเรียบเฉย เขามองหญิงสาวแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ดูท่าจะคุยกันไม่รู้เรื่องสินะ ในเมื่อเป็นแบบนั้น... งั้นก็มาสู้กันสักตั้งเถอะ ราชาผีซื่อหุน!"

ด้านหลังของกู้เหวิน

หลิวฮ่าวชะโงกหน้าออกมาพูดเสริม

"ราชาผีซื่อหุน ฉันว่าเธอก็สวยดีนะ ถึงจะเป็นผีแต่ก็ดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ ผีสาวสวยๆ แบบนี้ถ้าต้องมาตายง่ายๆ คงน่าเสียดายแย่!"

"ฉันขอเตือนว่าอย่าเป็นศัตรูกับเสี่ยวกู้เลยดีกว่า"

"ไม่งั้นล่ะก็..."

"เธอตายลูกเดียวแน่!"

"อย่าดิ้นรนให้สูญเปล่าเลย"

สือเว่ยรีบพูดผสมโรง

"ใช่ๆ กว่าจะบำเพ็ญเพียรมาได้ขนาดนี้มันไม่ง่าย เธอคงไม่อยากตายโง่ๆ หรอกมั้ง"

ชั่วพริบตาเดียว

สถานะของทั้งสองฝ่ายก็เหมือนจะสลับขั้วกัน

จากที่หญิงสาวเป็นคนจับโจร กลายเป็นพวกกู้เหวินมาข่มขู่หญิงสาวแทน

แถมยังดูเนียนกริบไม่มีสะดุดอีกต่างหาก!

หญิงสาวมองหลิวฮ่าวด้วยแววตาสนใจและขบขัน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "คำพูดของมนุษย์อย่างนาย ฉันฟังแล้วรื่นหูดีนะ ฉันสวยขนาดนั้นเลยเหรอ"

"มนุษย์อย่างพวกนายก็ชอบผู้หญิงแบบฉันด้วยเหรอ"

พอได้ยินแบบนั้น

ทุกคนก็ชะงักงัน

เอ๊ะ...

นี่มัน

แบบนี้ก็ได้เหรอ

ทำไมราชาผีซื่อหุนตนนี้ถึงดูไม่ค่อยปกติเท่าไรล่ะเนี่ย

ขนาดกู้เหวินยังทำหน้าแปลกๆ หรือว่าผีเสื้อสังคมอย่างหลิวฮ่าวจะได้ใช้ประโยชน์จริงๆ

และในตอนนั้นเอง

ในฐานะผีเสื้อสังคม หลิวฮ่าวย่อมตั้งสติได้เป็นคนแรก เขารีบเอ่ยปากชมอย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียว "แหงสิครับ คุณไม่ใช่แค่สวยธรรมดานะ แต่สวยแบบมากๆๆๆ ถึงมากที่สุดเลยล่ะ!"

"ในโลกมนุษย์ของพวกเรา มักจะใช้คำว่าคนสวยระดับนางพญามาอธิบายผู้หญิงที่สวยสะพรั่งแบบคุณนี่แหละ!"

"โดยเฉพาะเสน่ห์บนตัวคุณนี่ เรียกได้ว่าอรชรอ้อนแอ่น มีจริตจะก้านแพรวพราว เป็นผู้หญิงระดับท็อปเทียร์เลยทีเดียว!"

"ถ้าผมเป็นผีล่ะก็ ผมจะทิ้งเรื่องชนชั้นและเดินหน้าตามจีบคุณแบบไม่คิดชีวิตเลยล่ะ!"

พอได้ยินคำชมของหลิวฮ่าว

ทุกคนก็อ้าปากค้าง

ให้ตายเถอะ...

สมกับเป็นหลิวฮ่าวจริงๆ

นี่สินะความสามารถของผีเสื้อสังคม

ทำไมหมอนี่ถึงกล้าพ่นอะไรแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉยเนี่ย!

ถึงแม้ว่า...

สิ่งที่เขาพูดจะไม่มีปัญหาอะไรก็เถอะ

เพราะผีสาวตนนี้สวยจริงๆ!

เมื่อได้ยินคำเยินยอ หญิงสาวก็หลุดหัวเราะคิกคัก แววตาที่มองหลิวฮ่าวดูอ่อนโยนขึ้นมาก "ฉันล่ะชอบผู้ชายปากหวานแบบนายจริงๆ"

"ถ้ารู้จักพูดจาหวานๆ แบบนี้ตั้งแต่แรก พวกเราคงไม่ต้องมาตั้งป้อมใส่กันหรอกจริงไหม"

พูดจบ

หญิงสาวก็เก็บกลิ่นอายผีทั่วร่างกลับไปทันที และก้าวเดินเข้ามาหาทีละก้าว

พอเห็นแบบนั้น

กู้เหวินก็อึ้งไปเลย

นี่มัน...

เคลียร์แล้วเหรอ

ไม่ต้องสู้กันแล้วเหรอ

กู้เหวินหันกลับไปชูนิ้วโป้งให้หลิวฮ่าว

สุดยอด!

หลิวฮ่าวรีบปากหวานต่อทันที

"สมกับเป็นท่านราชาผีซื่อหุน ช่างมีเหตุผลจริงๆ!"

จังหวะนั้นเอง

หญิงสาวก็หลุดหัวเราะออกมาอีกรอบ น้ำเสียงของเธอแหบพร่า แฝงไปด้วยความเกียจคร้านและเย้ายวน "ใครบอกว่าฉันคือราชาผีซื่อหุนล่ะ ไม่มีใครตั้งกฎสักหน่อยว่าตำหนักอ๋องซื่อหุนจะมีระดับเก้าได้แค่คนเดียว"

หา?

ไม่ใช่เหรอ

ทักผิดคนงั้นเหรอ

กู้เหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะเอ่ยปากถามอีกครั้ง

แต่หญิงสาวกลับเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

"ฉันคือภรรยาของไอ้สวะราชาผีซื่อหุน ฉันชื่อหลิ่วหรูเยียน"

[จบแล้ว]