บทที่ 500 - กบฏช่างแม่ง!

บทที่ 500 - กบฏช่างแม่ง!

เมืองอิ๋นเหอ

เฮียโล้นที่กำลังหวนคืนสู่ครอบครัวและอยู่พร้อมหน้ากับอิงฮวาเว่ยไหลรีบเล่าสิ่งที่กู้เหวินเพิ่งพูดไปเมื่อครู่นี้ให้ฟังทันที

อิงฮวาเว่ยไหลฟังจบสีหน้าก็ซีดเผือดลงทันทีพลางกล่าวขึ้นมา

"พี่เลี่ยว งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ!"

"พวกเราสองคนจะตายหรือไม่ก็ไม่สำคัญ แต่ลี่ลี่ยังเด็กนัก"

เฮียโล้นพยักหน้าทันที

"ตกลง พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้!"

หลิวฮ่าวรีบพูดแทรกขึ้นมา

"เสี่ยวกู้ได้พูดถึงพวกเราคนอื่นบ้างไหม ตอนนี้พวกเราต้องตามไปหรือเปล่า"

เฮียโล้นส่ายหน้า

"เปล่า ตอนนี้ที่นั่นอันตรายมาก"

อิงฮวาฉุนจื่อที่อยู่ด้านข้างก็พูดเสริมขึ้นมา

"ตอนนี้ตระกูลซากุระเข้าสู่สถานะเตรียมพร้อมรบขั้นสูงสุดแล้ว ผู้ใช้กู่ระดับเจ็ดระดับแปดเดินกันให้ว่อน ฉันก็ไม่แนะนำให้พวกนายไปกันเยอะนักหรอก เพราะนั่นมันไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตายเลย"

ส่วนคำถามที่ว่าทำไมอิงฮวาฉุนจื่อถึงมาอยู่ที่นี่ได้น่ะเหรอ

เรื่องนี้มันพูดไปก็ยาว...

ตอนที่เธอรู้ว่าอิงฮวาเช่อเกิดจิตสังหารและคิดจะฆ่าเธอ เธอก็คิดหาทางหนีทีไล่เอาไว้แล้ว

แล้วทางหนีที่ว่ามันอยู่ที่ไหนล่ะ

คนแรกที่เธอนึกถึงก็คืออิงฮวาเว่ยไหล เธอตัดสินใจว่าจะไปถามอิงฮวาเว่ยไหลดูว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของกู้เหวินคืออะไรกันแน่ แล้วพวกเธอจะมีโอกาสหนีรอดออกไปจากตระกูลซากุระแบบเป็นๆ ได้หรือไม่!

ผลปรากฏว่าพอไปถึงห้องของกู้เหวิน

เธอกลับไม่เห็นเงาใครเลยแม้แต่คนเดียว สิ่งที่เห็นมีเพียงอุโมงค์ห้วงมิติที่แผ่กลิ่นอายของกาลเวลาพวยพุ่งออกมาเท่านั้น

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อิงฮวาฉุนจื่อก็กัดฟันกระโดดมุดเข้าไปทันที

และผลก็คือ...

เธอโผล่มาที่เมืองอิ๋นเหอโดยตรง

ภายใต้การรับรองของอิงฮวาเว่ยไหล ทุกคนจึงไม่ได้จับเธอมามัดเอาไว้

ในเวลานี้

อิงฮวาฉุนจื่อลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น

"เอาแบบนี้สิ ฉันจะไปกับพวกนายด้วย!"

อิงฮวาเว่ยไหลมีสีหน้ากังวลและรีบส่ายหน้าทันที

"ไม่ได้ ที่นั่นอันตรายเกินไป ถ้าเธอตามพวกเราไปแล้วเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาจะทำยังไง"

อิงฮวาฉุนจื่อยิ้มอย่างภาคภูมิใจพลางกล่าว

"ฉันเป็นใคร ฉันคืออิงฮวาฉุนจื่อนะ ใครจะกล้าทำอะไรฉัน วางใจเถอะ มีฉันอยู่ด้วยรับรองว่าทุกอย่างจะราบรื่นขึ้นเยอะ!"

"ถึงยังไงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าฉันแปรพักตร์แล้ว!"

ใช่!

ไม่ผิดหรอก!

ในใจของอิงฮวาฉุนจื่อถือว่าตัวเองได้แปรพักตร์ไปเรียบร้อยแล้ว

ยังไงซะตระกูลซากุระก็อยู่ไม่ได้แล้ว พื้นที่อื่นๆ ในประเทศเกาะก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะไม่มีที่ยืนให้เธออีกต่อไป

สู้เดินหน้าลุยเส้นทางนี้ไปให้สุดทางเลยดีกว่า

กบฏก็กบฏช่างแม่งสิ!

อิงฮวาเว่ยไหลยังคงรู้สึกลังเล แต่อิงฮวาฉุนจื่อกลับคว้ามือเธอวิ่งตรงดิ่งไปยังทิศทางของอุโมงค์ห้วงมิติทันที พลางวิ่งไปก็พูดไปว่า "เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว จากที่ฉันรู้จักกู้เหวินนะ"

"การที่เขาเรียกให้พวกนายไปหาในเวลาแบบนี้ แสดงว่าต้องเจอเรื่องด่วนคอขาดบาดตายแน่ๆ"

"ถ้ายังไม่รีบไปอีก เดี๋ยวจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจริงๆ นะ!"

จากนั้นทั้งสามคนก็มุดเข้าไปในอุโมงค์ห้วงมิติพร้อมกัน...

หลิวฮ่าวมองดูแผ่นหลังของทั้งสามคนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอิจฉา

"ดีจังเลยน้า... ฉันก็อยากไปเหมือนกัน ทำไมเสี่ยวกู้ยังไม่ส่งข้อความมาหาฉันอีกเนี่ย ร้อนใจจะตายอยู่แล้ว..."

สือเว่ยเองก็มีสีหน้าตัดพ้อ

"ฉันก็อิจฉาเหมือนกัน"

เยี่ยเหวยซือยักไหล่

"รอไปเถอะ ถึงยังไงพอถึงขั้นตอนสุดท้ายที่จะเผาพวกซากุระ เขาก็ต้องเรียกพวกเราไปอยู่ดีนั่นแหละ"

...

ณ ตระกูลซากุระ

ระหว่างที่อิงฮวาฉุนจื่อพาสองสามีภรรยามุ่งหน้าไปยังสุสานซากุระ

ไม่นานพวกเขาก็บังเอิญเดินไปเจอกับผู้ใช้กู่ของตระกูลซากุระกลุ่มหนึ่งเข้าพอดี

เมื่อเห็นผู้ใช้กู่กลุ่มนี้ เฮียโล้นกับอิงฮวาเว่ยไหลก็เกิดอาการตึงเครียดขึ้นมาทันที

เพราะยังไงซะในเวลานี้พวกเขาก็ถือเป็นศัตรูกันอย่างสมบูรณ์แบบ!

ตรงกันข้ามกับอิงฮวาฉุนจื่อที่นิ่งสงบสุดๆ แถมยังเป็นฝ่ายชิงลงมือเรียกพวกนั้นเอาไว้ด้วยท่าทีขึงขัง

"เดี๋ยวก่อน"

เมื่อเห็นว่าเป็นอิงฮวาฉุนจื่อ ผู้ใช้กู่กลุ่มนั้นก็หยุดเดินทันที หัวหน้ากลุ่มระดับล่างเอ่ยขึ้นด้วยความเคารพ

"คุณหนูฉุนจื่อ"

อิงฮวาฉุนจื่อพยักหน้ารับแล้วเอ่ยถาม

"ตอนนี้สถานการณ์ทางฝั่งสุสานซากุระเป็นยังไงบ้าง"

หัวหน้ากลุ่มระดับล่างตอบกลับ

"สถานการณ์การต่อสู้ตอนนี้ยังไม่แน่ชัดครับ แต่น่าจะฉุกเฉินมาก ท่านผู้นำตระกูลเปิดใช้งานสิทธิ์ระดับสีแดง สั่งให้ผู้ใช้กู่ของตระกูลซากุระทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังสุสานซากุระเพื่อเตรียมพร้อมรบครับ!"

สิทธิ์ระดับสีแดงงั้นเหรอ!

อิงฮวาฉุนจื่ออ้าปากค้างเล็กน้อย

ดูเหมือนว่ากู้เหวินจะป่วนสุสานซากุระซะจนฟ้าถล่มแผ่นดินทลายเลยสินะ...

สิทธิ์ระดับสีแดง

นั่นคือสิทธิ์ที่จะถูกนำมาใช้ก็ต่อเมื่อตระกูลเผชิญกับวิกฤตความเป็นความตายเท่านั้น

นับตั้งแต่ก่อตั้งตระกูลซากุระมา จำนวนครั้งที่เปิดใช้งานสิทธิ์นี้แทบจะนับนิ้วได้เลยด้วยซ้ำ!

แต่ว่า...

นี่ก็เป็นการพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า

สถานการณ์ทางฝั่งนั้นมันตึงเครียดมากจริงๆ!

อิงฮวาฉุนจื่อรีบพูดขึ้นทันที

"ฉันเข้าใจแล้ว พวกนายรีบไปเถอะ"

หัวหน้ากลุ่มระดับล่างขานรับ

"ครับ!"

หลังจากผู้ใช้กู่กลุ่มนั้นจากไป อิงฮวาเว่ยไหลก็รู้สึกใจหายใจคว่ำ

"ฉุนจื่อ โชคดีนะที่เธออยู่ที่นี่ด้วย ไม่อย่างนั้นถ้าฉันกับพี่เลี่ยวโดนพวกนั้นจับได้ คงหนีไม่พ้นต้องปะทะกันแน่ แถม... พวกเราก็สู้พวกนั้นไม่ได้หรอก"

อิงฮวาเว่ยไหลเป็นแค่ผู้ใช้กู่ระดับสี่เท่านั้น

เฮียโล้นเองก็แค่ระดับห้า

พวกเขาสองคนมาอยู่ที่นี่ ฝีมือยังสู้พลทหารต๊อกต๋อยธรรมดาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

อิงฮวาฉุนจื่อยิ้ม

"นี่แหละประโยชน์ของฉัน เอาล่ะ พวกเรารีบไปกันเถอะ เวลาไม่คอยท่านนะ!"

อิงฮวาฉุนจื่อรีบพาสองสามีภรรยาเดินทางต่อไปทันที

ดูท่าทางเธอจะร้อนใจยิ่งกว่าสองคนนั้นซะอีก

เธอเป็นห่วงจริงๆ ว่าถ้าไปช้ากว่านี้ กู้เหวินอาจจะเจอเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้นมา

ถึงแม้ว่า

ในทางทฤษฎีแล้ว เธอและกู้เหวินจะนับว่าเป็นศัตรูกัน แถมกู้เหวินยังหลอกใช้เธอเพื่อแฝงตัวเข้ามาในตระกูลซากุระ จนสร้างความเสียหายอย่างหนักหน่วงให้กับตระกูล ชนิดที่เป็นวิกฤตครั้งใหญ่ในรอบพันปีเลยก็ว่าได้

แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

เธอถึงไม่สามารถเกลียดชังกู้เหวินได้ลงเลย

...

ณ สุสานซากุระ

ในขณะที่กู้เหวินกำลังใช้คำพูดปั่นหัวเลี่ยวลี่ ผู้ใช้กู่ของตระกูลซากุระจำนวนนับไม่ถ้วนก็หลั่งไหลมาจากทุกสารทิศ

คนพวกนี้

มีทั้งผู้ใช้กู่ระดับหกและระดับเจ็ดรวมอยู่มากมาย

และแม้แต่ผู้ใช้กู่ระดับแปด กู้เหวินก็ยังมองเห็นถึงสามคน

กู้เหวินอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

"ไม่นึกเลยว่าตระกูลซากุระเล็กๆ จะมีขุมกำลังที่ไม่ธรรมดาจริงๆ สามารถรวบรวมยอดฝีมือได้มากขนาดนี้ในเวลาอันสั้นเชียวรึ!"

ถ้ารวมผู้เฝ้าสุสานที่ตายไปแล้วด้วย

ในศึกครั้งนี้

กลุ่มผู้ใช้กู่ที่เข้ามาพัวพัน ถือว่าเป็นกองกำลังที่น่าสะพรึงกลัวเอามากๆ

ต้นไม้ผีสิงซากุระระดับแปดถึงระดับเก้าที่ยังไม่รู้ขีดจำกัดสูงสุด

เลี่ยวลี่ที่มีพลังระดับเก้าคอยปกป้องคุ้มครองร่างกาย

อิงฮวาเช่อระดับเก้า

ผู้เฝ้าสุสานระดับแปดขั้นสูงสุด

เมื่อรวมกับพวกผู้ใช้กู่จิปาถะพวกนี้ ก็พอจะมองออกแล้วว่า ตระกูลซากุระคือตระกูลที่แข็งแกร่งมากอย่างแท้จริง มิน่าล่ะทุกครั้งที่มีปฏิบัติการโจมตีจิ่วโจว ถึงมักจะเห็นเงาของพวกเขาเข้าไปเอี่ยวอยู่ด้วยเสมอ

ต่อให้ชาติที่แล้วกู้เหวินจะเคยก่อเรื่องวุ่นวายในประเทศเกาะมาแล้วก็ตาม

แต่เขาก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ตระกูลซากุระจะมียอดฝีมือซุกซ่อนอยู่มากมายขนาดนี้

ดูเหมือนว่าชาติที่แล้ว เขาคงไม่ได้ถูกมองว่าเป็นตัวอันตรายมากพอสินะ

ไม่อย่างนั้นเขาคงมีชีวิตอยู่มาไม่ได้นานขนาดนั้นหรอก

ในตอนนี้อิงฮวาเช่อถูกเยวี่ยชางหลานซ้อมจนเลือดอาบไปทั้งตัว กลิ่นอายพลังอ่อนโทรมลงไปมาก ทุกครั้งที่ปะทะกันล้วนเป็นการตั้งรับอย่างยากลำบาก

ตัดภาพมาที่เยวี่ยชางหลาน เขากลับยิ่งสู้ยิ่งดุดัน

เมื่อได้อาบแสงจันทร์ เขาก็เปรียบเสมือนผู้ไร้เทียมทาน!

พละกำลังล้นเหลือไร้ขีดจำกัด!

อิงฮวาเช่อทั้งโดนอัดทั้งแผดเสียงคำรามอย่างยากลำบากไปด้วย

"ทุกคนไม่ต้องสนหน้าอินทร์หน้าพรหม เป้าหมายคือกู้เหวิน ฆ่า ฆ่า ฆ่ามันซะ!"

"ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ก็ต้องฆ่ามันให้ได้!"

"นี่คือเรื่องชี้เป็นชี้ตายต่อชะตากรรมของตระกูลซากุระเรา!"

"อนุญาตให้สู้เท่านั้น! ห้ามถอยเด็ดขาด!"

"ฆ่า!"

เมื่ออิงฮวาเช่อออกคำสั่ง ผู้ใช้กู่ตระกูลซากุระพวกนี้ก็เหมือนคนบ้า ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาในทันที พวกเขาขานรับพร้อมกัน

"ฮายิ!"

พวกเขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ทุกคนพุ่งทะยานเข้าชาร์จใส่กู้เหวินทันที!

ส่วนกู้เหวินก็กระตุกมุมปากยิ้มบางๆ น้ำเสียงราบเรียบ

"อาณาเขตของฉันยังไม่จบเลย... ใครให้ความกล้าพวกแกมากัน..."

[จบแล้ว]