บทที่ 13: รางวัลจากการเช็กอิน

หวังเมิ่งส่ายหน้าดิก "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ งานนี้สบายแถมเงินเดือนก็ค่อนข้างสูง"

"บอส รอตรงนี้นะครับ ผมจะไปเอาเหล้ามาเดี๋ยวนี้ ผมต้องดื่มอวยพรให้คุณให้ได้!"

จังหวะที่เขาวิ่งไปถึงประตูห้องประชุม เสียงเหยียดหยามก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ฉันก็นึกว่านายจะแน่สักแค่ไหน ที่แท้ก็มีน้ำยาแค่นี้เองหรอกเหรอ?"

ร่างของหวังเมิ่งแข็งทื่อ เขาหันหน้ากลับไปมองหลินเฟิงอย่างยากลำบาก "บอส ผมไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคุณครับ"

"ความหมายของฉันก็คือ..." หลินเฟิงลากเสียงยาว เคาะนิ้วลงบนโต๊ะขณะพูด "นายถูกไล่ออก แล้วก็โจวเสียงลูกน้องของนาย ก็ถูกไล่ออกเหมือนกัน"

หวังเมิ่งรู้สึกเหมือนมีเลือดเก่าจุกอยู่ที่คอ เขาอึดอัดจนแทบจะระเบิด!

แต่เขาไม่กล้าต่อต้าน และไม่กล้าแม้แต่จะพูดจารุนแรงออกมาสักคำ

สถานะของหลินเฟิงอยู่สูงกว่าเขามาก เขาทำได้เพียงแหงนหน้ามองหลินเฟิง ไม่กล้าแม้แต่จะเก็บความแค้นไว้ในใจแม้แต่น้อย!

หลังจากหวังเมิ่งเดินคอตกไร้จิตวิญญาณออกจากห้องประชุมไป ในที่สุดหลินเฟิงก็ได้ระบายความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในใจออกไป รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที!

"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำการปรับโครงสร้างองค์กรสำเร็จ ระบบเช็กอินถูกเปิดใช้งานแล้ว"

"ติ๊ง ตรวจพบว่าโฮสต์เดินทางมาถึงบริษัทเซนิทสตาร์สเปเชียลแมททีเรียลส์จำกัดแล้ว ต้องการเช็กอินทันทีหรือไม่?"

"หมายเหตุ: โฮสต์สามารถเช็กอินได้เฉพาะในทรัพย์สินของตนเองเท่านั้น ทรัพย์สินแต่ละแห่งมีสิทธิ์เช็กอินได้เพียงหนึ่งครั้ง"

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ หลินเฟิงก็ชะงักไปชั่วขณะ

ให้ตายเถอะ ระบบมีฟังก์ชันเช็กอินด้วยเหรอเนี่ย? เซอร์ไพรส์มีอยู่ทุกที่จริงๆ!

"เช็กอิน!"

"เช็กอินสำเร็จ ได้รับรางวัลเป็นเงินสด 10 ล้านหยวน!"

"เช็กอินสำเร็จ ได้รับผลลัพธ์ 'ผู้บริหารของบริษัทเซนิทสตาร์สเปเชียลแมททีเรียลส์จำกัดจะไม่มีวันทรยศ'"

"เช็กอินสำเร็จ ค่าใช้จ่ายในการผลิตและการดำเนินงานของบริษัทเซนิทสตาร์สเปเชียลแมททีเรียลส์จำกัด จะถูกรับผิดชอบโดยสำนักงานใหญ่"

"เช็กอินสำเร็จ จุดจัดเก็บโลหะผสมเอ็กซ์ถูกถ่ายโอนไปยังโกดังของบริษัทเซนิทสตาร์สเปเชียลแมททีเรียลส์จำกัด และเงินทุนที่ได้จากการขายจะถูกโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของโฮสต์โดยตรง"

ด้วยการแจ้งเตือนจากระบบสี่ครั้งซ้อน ตอนแรกหลินเฟิงคิดว่าระบบรวนไปแล้วซะอีก!

หลังจากความสับสนงุนงง ก็ตามมาด้วยความดีใจอย่างบ้าคลั่ง!

เมื่อรวมกับรางวัลเงินสด 10 ล้านหยวน ยอดเงินในบัตรของเขาก็พุ่งทะลุ 17 ล้านหยวนไปแล้ว!

รางวัล 'ผู้บริหารจะไม่มีวันทรยศ' และ 'ค่าใช้จ่ายในการผลิตและการดำเนินงานรับผิดชอบโดยสำนักงานใหญ่' ทำให้เขาสามารถเป็นบอสที่ปล่อยวางเรื่องยุ่งยากได้อย่างสบายใจ

รางวัลสุดท้ายเองก็ทรงพลังมากเช่นกัน ตามกฎหมายแล้ว แม้แต่บอสของบริษัทก็ไม่สามารถถอนเงินออกจากบัญชีของบริษัทได้ตามอำเภอใจ

การนำรายได้จากการขายโอนเข้าบัญชีส่วนตัวโดยตรง ช่วยแก้ปัญหานี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

การผลิตโลหะผสมเอ็กซ์ 10 กิโลกรัมต่อวัน เทียบเท่ากับรายได้วันละ 3 ล้านหยวน เขาแค่นอนอยู่เฉยๆ ก็ทำเงินก้อนโตได้แล้ว!

หลินเฟิงนั่งตัวตรงอยู่บนตำแหน่งประธาน กำลังย่อยสลายเซอร์ไพรส์ที่ได้จากฟังก์ชันเช็กอิน ในขณะที่คนอื่นๆ เอาแต่หวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ

เมื่อกี้เขาเพิ่งไล่หม่าเว่ยกั๋ว หวังเมิ่ง และโจวเสียงออกด้วยความเด็ดขาดดุดันดั่งสายฟ้าฟาด ทิ้งความประทับใจให้ทุกคนเห็นว่าเขาเป็นคนเด็ดขาดและเหี้ยมเกรียม

ในเมื่อตอนนี้เขาเงียบไป ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขาจะชี้ 'มีดเชือด' ไปที่ใครเป็นรายต่อไป?

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หลินเฟิงก็ยิ้มอย่างขี้เล่น "ทุกคน ไม่ต้องเกร็งไปหรอกครับ ผมยอมรับว่าเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นอยู่บ้าง แต่พวกเราไม่ได้มีความบาดหมางอะไรกัน ตราบใดที่ทุกคนทำผลงานได้ดีในอนาคต บริษัทจะไม่มีวันเอาเปรียบพวกคุณแน่นอน"

ประโยคนี้เปรียบเสมือนยาคลายประสาท ทำให้หัวใจของทุกคนที่แขวนลอยอยู่กลางอากาศตกลงสู่พื้นอย่างปลอดภัยในทันที

"โปรดวางใจได้เลยครับคุณหลิน พวกเราจะตั้งใจทำงานอย่างหนัก และจะไม่ทำให้คุณหลินต้องผิดหวังแน่นอน!"

"ได้ติดตามคุณหลิน พวกเราเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงบันดาลใจเลยครับ!"

"ถือเป็นโชคดีของพวกเราจริงๆ ที่บริษัทถูกคุณหลินซื้อกิจการไป!"

คำป้อยอประจบสอพลอหลั่งไหลเข้าหาหลินเฟิงราวกับคลื่นน้ำ

เวลาที่เหลือหลังจากนั้น หลินเฟิงได้ประกาศการแต่งตั้งบุคลากร—เลื่อนขั้นให้เก๋อเหวินซาน ผู้จัดการแผนกวิจัยและพัฒนา ขึ้นเป็นผู้จัดการทั่วไป

เก๋อเหวินซานมีนิสัยดีและชื่นชมหลินเฟิงมาโดยตลอด นี่คือวิธีการตอบแทนบุญคุณในแบบของหลินเฟิง

เหล่าผู้บริหารระดับสูงต่างเต็มไปด้วยความอิจฉา ขณะที่ใบหน้าของเก๋อเหวินซานแดงก่ำไปด้วยความตื่นเต้น!

...

"ได้ยินหรือยัง? หลินเฟิงจากแผนก R&D กลายเป็นบอสคนใหม่ไปแล้วนะ!"

"เชี่ย จริงดิ? เขาเพิ่งถูกบริษัทไล่ออกไม่ใช่เหรอ? แล้วกลายเป็นบอสคนใหม่ได้ยังไง?"

"ต้องถามอีกเหรอ? คุณหลินต้องเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นที่สองที่มาลงพื้นที่หาประสบการณ์ชีวิตแน่ๆ เขาคงไม่คิดว่าจะถูกหวังเมิ่งกับหม่าเว่ยกั๋วกดหัวเอา พอโมโหจัดก็เลยกว้านซื้อบริษัทแล้วไล่ทั้งสองคนนั่นออกซะเลย"

"คนที่น่าสมเพชที่สุดก็คือโจวเสียง เพื่อประจบหวังเมิ่ง เขาดันไปเยาะเย้ยคุณหลินในแชทกลุ่มทำงาน สุดท้ายก็เลยโดนหางเลขถูกไล่ออกไปด้วย"

"ฉันรู้สึกมาตั้งนานแล้วว่าคุณหลินไม่ใช่คนธรรมดา ตอนนี้ดูเหมือนว่าสัญชาตญาณของฉันจะถูกต้องนะ!"

"ผู้ชายที่โดดเด่นอย่างคุณหลิน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ก็เปรียบเสมือนหิ่งห้อยในความมืดมิด—ช่างสว่างไสว ช่างสะดุดตา"

"คุณหลินดูเหมือนจะโสดใช่ไหม? เธอคิดว่าฉันพอจะมีโอกาสบ้างปะ?"

"ตัดใจซะเถอะ เลขาสาวคนสวยของคุณหลินสวยหยาดเยิ้มราวกับนางฟ้าขนาดนั้น เธอไม่มีหวังหรอก"

"ฉิบหายแล้ว คืนนั้นพวกเราดื่มอวยพรให้หวังเมิ่งกันหมดเลย คุณหลินคงไม่ไล่พวกเราออกไปด้วยใช่ไหม?"

"ไม่ใช่แค่ดื่มอวยพรให้หวังเมิ่งนะ พวกเรายังไปเยาะเย้ยคุณหลินที่แข่งสู้หวังเมิ่งไม่ได้อีกต่างหาก..."

ข่าวที่ว่าหลินเฟิงเป็นบอสคนใหม่แพร่สะพัดไปทั่วทั้งบริษัทอย่างรวดเร็ว พนักงานต่างพากันตื่นตะลึงและอิจฉาตาร้อน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อนร่วมงานในแผนก R&D ทันทีที่ได้ยินข่าวนี้ พวกเขาถึงกับอ้าปากค้างจนคางแทบจะถึงพื้น และต่างก็กังวลว่าจะถูกหลินเฟิงไล่ออก

อย่างไรก็ตาม พวกเขาเป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อย หลินเฟิงจึงคร้านที่จะไปใส่ใจพวกเขานัก...

...

ภายในห้องทำงานของประธานบริษัท

หลินเฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้บอสตัวใหญ่สุดหรู เฝ้ามองหลิวซือซือกดน้ำที่ตู้กดน้ำ

วันนี้เลขาสาวคนสวยสวมชุดทำงานกระโปรงทรงสอบสีดำ ถุงน่องสีดำ และรองเท้าส้นสูงสีดำ—รูปลักษณ์ของเธอดูดีแบบสุดๆ!

ตอนที่เธอก้มตัวลงไปหยิบแก้วน้ำ กระโปรงทรงสอบสีดำของเธอก็รัดตึงเปรี๊ยะ

"ซี้ด!"

หลินเฟิงสูดปาก และรีบเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว

รูปร่างของหลิวซือซือจัดอยู่ในระดับท็อปเทียร์จริงๆ เขากลัวว่าถ้าขืนมองต่อไป เขาอาจจะเกิดความคิดอกุศลขึ้นมาได้!

"บอสคะ เชิญรับน้ำชาค่ะ"

หลิวซือซือเดินเข้ามา วางถ้วยชาลงตรงหน้าหลินเฟิง และเอ่ยอย่างนอบน้อม

หลินเฟิงพยักหน้า หยิบถ้วยชาขึ้นมาเป่าเบาๆ สูดกลิ่นหอมหวานสดชื่นของชาหลงจิ่งชั้นยอด แล้วหลับตาลงอย่างพึงพอใจ

เมื่อสองวันก่อน เขายังเป็นแค่คนล้มเหลวในที่ทำงานอยู่เลย

แต่ตอนนี้ เขากลับได้มานั่งอยู่บนเก้าอี้บอส เพลิดเพลินกับการบริการอันใส่ใจจากเลขาสาวคนสวย

นี่แหละคือจุดสูงสุดของชีวิตที่พลิกผันไม่ใช่เหรอ?

หลิวซือซือลอบประเมินหลินเฟิง ภายในใจของเธอไม่ค่อยจะสงบนัก

เมื่อครู่นี้ในห้องประชุม ความเด็ดขาดและเหี้ยมเกรียมของหลินเฟิงได้ทิ้งความประทับใจลึกๆ ไว้ให้เธอ

ตอนนี้ที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพัง เมื่อได้ลอบสังเกตเขาจากระยะประชิด ใบหน้าอันหล่อเหลาและบุคลิกที่ไม่ยึดติดกับกฎเกณฑ์ของหลินเฟิง ก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับลูกกวาง

สักพัก หลินเฟิงก็ลืมตาขึ้นและลิ้มรสชาหอมกรุ่น "ซือซือ บอกฉันทีสิว่าเธอมีความเข้าใจเกี่ยวกับบริษัทยังไงบ้าง"

หลิวซือซือรู้ดีว่านี่คือบททดสอบจากบอส เธอจึงรวบรวมความคิดและค่อยๆ เอ่ยว่า "บริษัทนี้ครอบคลุมพื้นที่ 100 หมู่ มีพนักงานทุกระดับรวม 1,000 คน..."

"สายการผลิตโลหะผสมเอ็กซ์ที่ซื้อมาจากห้องปฏิบัติการเทคโนโลยีเซนิทสตาร์ถูกติดตั้งไปเมื่อบ่ายวานนี้ และตอนนี้การผลิตก็กำลังดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยค่ะ"

"ตามความประสงค์ของคุณ โรงงานอื่นๆ ได้ระงับการผลิตชั่วคราว เพื่อรอการติดตั้งอุปกรณ์ชุดต่อไปค่ะ"

หลินเฟิงถึงกับตกตะลึง ระบบได้ติดตั้งสายการผลิตโลหะผสมเอ็กซ์ทันทีที่เขาทำภารกิจเสร็จเลยงั้นเหรอ?

เหมือนกับช่วงสามวันก่อนที่เขาจะทำภารกิจแรกสำเร็จ เฉินมู่โส่วก็ได้รับพัสดุด่วนที่เป็นโลหะผสมเอ็กซ์

ระบบต้องบิดเบือนไทม์ไลน์ไปตรงๆ แน่เลย!

เจ๋ง โคตรเจ๋งไปเลย!

ด้วยวิธีนี้ มันยังช่วยอุดช่องโหว่ทางตรรกะเรื่องแหล่งที่มาของโลหะผสมเอ็กซ์ได้อีกด้วย

สำหรับอุปกรณ์ชุดต่อไป... หลินเฟิงเดาแบบไม่ต้องคิดเลยว่ามันคืออุปกรณ์การผลิตคาร์บอนไฟเบอร์เกรด T1100

ระบบทำทุกอย่างได้ไร้ที่ติจริงๆ!

จากนั้น หลินเฟิงก็ถามคำถามหลิวซือซืออีกสองสามข้อ แล้วเขาก็เพิ่งรู้ว่าเลขาสาวคนสวยคนนี้ได้เซ็นสัญญากับกลุ่มบริษัทเทคโนโลยีเซนิทสตาร์

เขาจึงลองเข้าไปเช็กในอินเทอร์เน็ตดู และพบว่าสถานที่จดทะเบียนของกลุ่มบริษัทเทคโนโลยีเซนิทสตาร์อยู่บนเกาะเล็กๆ แห่งหนึ่งในมหาสมุทรแปซิฟิก

มีข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทนี้น้อยมากบนอินเทอร์เน็ตในประเทศ ช่างดูลึกลับเสียจริง

'กลุ่มบริษัทเทคโนโลยีเซนิทสตาร์และห้องปฏิบัติการเทคโนโลยีเซนิทสตาร์น่าจะเป็นสิ่งที่ระบบสร้างขึ้นมาทั้งคู่'

'เมื่อภารกิจดำเนินไปเรื่อยๆ ฉันก็น่าจะสามารถควบคุมพวกมันได้อย่างสมบูรณ์!'

เมื่อนึกถึงอาณาจักรธุรกิจของตนที่จะขยับขยายใหญ่โตขึ้นในอนาคต หัวใจของหลินเฟิงก็ร้อนรุ่มไปหมด เขารอไม่ไหวแล้วที่จะทำภารกิจปัจจุบันให้เสร็จซะเดี๋ยวนี้

ติดก็แค่ว่ายอดการใช้จ่ายยังขาดอยู่อีก 3.8 ล้านหยวน จะซื้ออะไรดีล่ะ?

"รู้แล้ว!"