บทที่ 30 หัวใจราชันย์ภูตน้ำแข็ง

บทที่ 30 หัวใจราชันย์ภูตน้ำแข็ง 

ธริลเลอร์บาร์ค เปิดประตูรับเรือเสบียงเข้ามาเทียบท่าภายใน

โมเรียยืนอยู่บนกำแพงปราสาทชั้นใน จ้องมองโปสเตอร์คอนเสิร์ตที่แกะมาด้วยสีหน้าครุ่นคิด

ถ้าความจำไม่ผิด... วิคตอเรีย ซินดี้ คือไอดอลในดวงใจของ ฮอกแบ็ค และการตายของเธอคือสาเหตุหลักที่ทำให้หมออัจฉริยะคนนั้นยอมมาร่วมมือกับโมเรียเพื่อสร้างซอมบี้

โมเรียเหลือบไปมองใบปลิวอีกใบ... โฆษณาเมืองแห่งความบันเทิงที่เคลมว่าลงทุนสร้างมหาศาลและใช้เวลาหลายปีกว่าจะเสร็จสมบูรณ์ จนได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งในเวสต์บลู

แน่นอนว่า... เบื้องหลังเมืองแห่งนี้ต้องมีแบ็คอัพที่ไม่ธรรมดา

“โย่ ๆ ๆ! นึกว่าหายหัวไปไหน ที่แท้ท่าน ‘แสงจันทร์ ’ ก็มาแอบส่องสาวอยู่นี่เอง”

เสียงกวนประสาทดังขึ้น “ไหนขอดูซิ... หืมมม ตัวเล็กบอบบางน่าทะนุถนอม... ที่แท้สเปกแกเป็นแบบนี้เองสินะ? ดูไม่ออกเลยนะเนี่ยพ่อหนุ่มหน้าโหด!”

ยัยหมาป่าปากดี!

“แสงจันทร์บ้านป้าแกสิ! เรียกว่า กัปตัน โว้ย!” โมเรียหันไปแยกเขี้ยวใส่ ได้ยินใครเรียกแบบนี้แล้วมันคันหูพิลึก

“จ้า ๆ ท่านแสงจันทร์!” ลิลลี่ (ฮอธแมน) กัดน่องไก่คำโตแล้วตอบกลับหน้าตาเฉย มีแค่เธอคนเดียวบนเรือที่กล้าปีนเกลียวขนาดนี้

โมเรียเส้นเลือดปูดโปน... สันดานแก้ยากจริง ๆ (ทั้งคนพูดและคนฟัง)

“ชอบแบบนี้แล้วมันหนักหัวใคร? ดีกว่าชอบพวก ทอมบอยกล้ามโต ที่แรงเยอะกว่าผู้ชายตั้งเยอะ!”

โมเรียสวนกลับทันควัน... กับยัยตัวผลาญเสบียงที่วัน ๆ เอาแต่แขวะเขา จะให้พูดดีด้วยคงยาก

“ขืนได้เมียแบบนั้น เวลานอนกอดกันคงเผลอหักกระดูกซี่โครงผัวหักหมด... ต้องนอนผวาทั้งคืนแน่ ๆ”

โมเรียไม่เข้าใจว่าทำไมยัยนี่ถึงชอบหาเรื่องเขา... สงสัยอิจฉาในความหล่อ (ของเงา) แน่ ๆ

ทอมบอยกล้ามโต!?

น่องไก่ในปากลิลลี่ร่วงลงพื้น... กร๊อบ! เธอกัดกระดูกไก่ขาดสะบั้นด้วยความโมโห

แรงกัดมหาศาลขนาดนั้น โมเรียเห็นแล้วยังเสียวคอแทน... ผู้ชายคนไหนได้เป็นแฟน คงต้องทำประกันชีวิตวงเงินสูง ๆ ไว้ก่อน

แม้แต่เคลือบฮาคิเกราะ... ก็ไม่รู้ว่าจะกันอยู่ไหม!

ขนทั่วร่างลิลลี่ลุกชัน เส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ เธอถลกแขนเสื้อขึ้นเตรียมบวก

“โรบิน! อย่าห้ามข้า! วันนี้ขอสั่งสอนไอ้ยักษ์นี่หน่อยเถอะ! กล้าดียังไงมาว่าข้าเป็นทอมบอย!”

โรบินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทำหน้างง... ชั้นไปห้ามเธอตอนไหนมิทราบ?

แต่เธอก็รู้ทันว่าลิลลี่แค่หาทางลง... เพราะขืนบวกจริง ๆ คงโดนโมเรียตบคว่ำแน่ เลยแกล้งทำเป็นว่ามีคนห้ามไว้

โมเรียยิ้มเยาะ... หมาเห่าใบตองแห้ง ปล่อยให้เห่าไปเถอะ

. .

ธริลเลอร์บาร์คยังคงแล่นต่อไป

โมเรียมองดูพื้นดินเบื้องล่างด้วยความคาดหวัง

วันนี้เป็นวันที่ ชิ้นส่วนมิติ ครบกำหนดสังเคราะห์อีกครั้ง และเขาได้ส่งเงาไปฟาร์มของในโลกใหม่เรียบร้อยแล้ว

และโลกที่ไปครั้งนี้คือ... Game of Thrones (มหาศึกชิงบัลลังก์)!

ไม่นานนัก เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น

[แจ้งเตือนระบบ] เงาบอทกลับมาจากโลก ‘Game of Thrones’ แล้ว... กำลังสรุปผล...

โมเรียตั้งใจฟังรายการต่อไป... ของดีมักจะอยู่ท้ายสุดเสมอ

[แจ้งเตือนเพิ่มเติม] เงาของคุณได้รับไอเทมระดับตำนาน: 【หัวใจราชันย์ภูตน้ำแข็ง 】!

หัวใจไวท์วอล์คเกอร์!?

ก้อนเนื้อสีน้ำเงินเย็นเฉียบที่เต้นตุบ ๆ ปรากฏขึ้นในมือของโมเรีย... มันดูคล้ายกับหัวใจที่ ลอว์ ควักออกมาด้วยพลังผลโอเปะ โอเปะ แต่แผ่ไอเย็นยะเยือกออกมา

โมเรียรีบเปิดดูคุณสมบัติทันที

[ข้อมูลไอเทม: หัวใจราชันย์ภูตน้ำแข็ง (รุ่นปรับปรุง)]

เปลี่ยนศพให้เป็นบริวาร? นี่มันทับซ้อนกับพลัง ผลคาเงะ คาเงะ ของเขารึเปล่าเนี่ย?

แต่พอลองวิเคราะห์ดู... ไวท์ กับ ซอมบี้ นั้นต่างกัน

โมเรียตาลุกวาว... นี่มันอุดรูรั่วของกองทัพเขาชัด ๆ!

ปัญหาหลักของการสร้างกองทัพซอมบี้คือ ขาดแคลนเงา... แต่ตอนนี้ ถ้าหาเงามาใส่ไม่ได้ ก็เปลี่ยนให้เป็น ไวท์ ไปพลาง ๆ ก่อน! พอหาเงาดี ๆ ได้ค่อยอัปเกรดเป็น เจเนอรัลซอมบี้!

นี่มัน... One Man Army ของจริง!

โมเรียกลั้นใจกลืนหัวใจสีน้ำเงินสดลงคอ... เอื๊อก!

รสชาติเหมือนน้ำแข็งไสรสบลูฮาวาย... ไม่เลวแฮะ

ทันทีที่กลืนลงไป เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง... พลังแห่งความตายไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด

เขาลองเดินไปแตะศพทหารเรือที่ยังไม่ได้ใส่เงา

วิ้ง!

ดวงตาของศพเบิกโพลง เปลี่ยนเป็น สีฟ้าเรืองแสง! มันลุกขึ้นยืนช้า ๆ รอรับคำสั่ง

หนึ่งตัว... สองตัว... สามตัว...

ในธริลเลอร์บาร์คตอนนี้มีศพอยู่เป็นร้อย แต่มีเงาใส่ให้แค่ไม่กี่สิบตัว... ด้วยพลังใหม่นี้ เขาสามารถปลุกชีพที่เหลือให้กลายเป็นกองทัพไวท์ได้ทันที!

อนาคตสดใสจริง ๆ!

. .

เมืองหนอน ...

เมืองแห่งความบันเทิงที่โมเรียเห็นในใบปลิว ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

เบื้องหลังเมืองนี้ยังคลุมเครือ บ้างก็ว่าเป็นของกองเรือจาก คาโนะคุนิ (ประเทศดอกไม้ - บ้านเกิดดอน ชินเจียว) บ้างก็ว่าเป็นธุรกิจฟอกเงินของมาเฟีย

แต่ไม่ว่าจะเป็นของใคร... กฎเหล็กของที่นี่คือ ห้ามก่อเรื่อง

ทันทีที่โมเรียเหยียบย่างเข้าสู่เมือง... สายตาคู่หนึ่งก็จับจ้องเขามาจากมุมมืด

ชายหัวล้านในชุดสูทดำ ก้มมองใบประกาศจับในมือสลับกับตัวจริง

“พบเป้าหมาย... เก็คโค โมเรีย (320 ล้าน)... ฮอธแมน ตาเดียว (61 ล้าน)... มือปราบมาร (40 ล้าน)...”

พึมพำจบ ชายหัวล้านก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง

เขารู้ดีว่าการจะลงมือท่ามกลางฝูงคนแบบนี้ โอกาสสำเร็จแทบเป็นศูนย์ แถมการสะกดรอยตามพวกที่มีฮาคิสังเกตระดับนี้ มีแต่จะทำให้ไก่ตื่น

และชายคนนี้คือ... นักฆ่ามือหนึ่งที่ ฟอร์ด วีโต้ ทุ่มเงินจ้างมาด้วยราคาสูงลิบลิ่ว

“นักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งเวสต์บลู” ผู้ไม่เคยทำงานพลาด!